ENCYKLOPEDIA LEKÓW

 

ACARD

 

Nazwa handlowa leku:                   Acard

Nazwa międzynarodowa:               ACIDUM ACETYLSALICYLICUM

Postacie występowania leku:          tabletki powlekane

Zawarty w preparacie kwas acetylosalicylowy w maksymalnej dawce do 150 mg na dobę hamuje zlepianie się płytek krwi, zmniejszając w ten sposób zagrożenie zamknięcia naczyń krwionośnych.

Stosowany jest w chorobie niedokrwiennej mięśnia serco­wego w profilaktyce zawału serca, po operacjach pomostowania naczyń wieńcowych (by-pass), w miażdżycy naczyń obwodowych, w zapobieganiu wystą­pienia zatorów naczyniowych i udaru mózgu u chorych z przewlekłym migotaniem przedsionków.

Zasady przyjmowania leku.

Skontaktuj się z lekarzem przed zastosowaniem pre­paratu.

Przyjmuj lek w czasie lub po posiłku, doustnie, nie rozgryzając tabletek.

W profilaktyce zawału mięśnia sercowego, po by-passach, w miażdżycy zarostowej naczyń, w profi­laktyce udaru mózgu: 75-150 mg dziennie - pierwsza dawka nasycająca 150 mg.

Dawka kwasu acetylosalicylowego zawarta w tych preparatach jest niska i rzadko powoduje działania nie­pożądane.

Rzadko może prowadzić do zaburzeń krzep­nięcia ("siniaki" , krwawienia z dziąseł). Wysypki i zarumienienie skóry. Podrażnienie śluzówki żołądka i dwunastnicy.

O czym należy poinformować lekarza?      

O tym, że jesteś uczulony na kwas acetylosalicylowy i in­ne leki przeciwzapalne.

O chorobie wrzodowej żołądka lub dwunastnicy oraz o stanach zapalnych przewodu pokarmowego.

O chorobach krwi - hemofilii, skazie krwotocznej.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania napojów alkoholowych.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie:  Stężenia kwasu acety­losalicylowego w surowicy krwi podczas stosowania tych preparatów są niskie więc lek nie powi­nien wpływać na inne prepa­raty stosowane w tym samym czasie. Jednakże poinformuj lekarza o jed­nocześnie stosowanych lekach.

Zapamiętaj!                  

Kwas acetylosalicylowy zawarty w preparatach stosowanych w profilaktyce zawału mięśnia sercowego jest w o wiele niższych dawkach niż w preparatach przeciwgorączko­wych, przeciwbólowych i przeciwzapal­nych. Tabletek tych ostatnich nie należy dzielić, rozłamywać na mniejsze części, chyba że na tabletce jest rowek poprzeczny pozwalający przyjąć pół tabletki. Pa­miętaj, że dawka kwasu acetylosalicylowego stoso­wana w profilaktyce choroby niedokrwiennej wy­nosi maksymalnie 150 mg na dobę.

Postać farmaceutyczna preparatu: 

Acard (Warszawskie Zakłady Farmaceu­tyczne POLFA) tabletki powle­kane 75 mg, 60 tabl.

Acard (Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne POLFA) tabletki powlekane 75 mg, 30 tabl.

 

ALKERAN (patrz też: Alkeran.pdf)

 

CHARAKTERYSTYKA ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO - Alkeran

1. NAZWA HANDLOWA ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO - Alkeran®

Tabletki powlekane, 2 mg.

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNEJ

Każda tabletka zawiera 2 mg Melphalanum (melfalanu).

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.

Białe lub prawie białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane z napisem „GX EH3”

na jednej stronie oraz „A” na drugiej stronie. Każda tabletka zawiera 2 mg melfalanu.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1. WSKAZANIA DO STOSOWANIA

Preparat Alkeran, tabletki powlekane wskazany jest w leczeniu:

• szpiczaka mnogiego;

• zaawansowanych stadiów gruczolakoraka jajnika.

Preparat Alkeran, tabletki powlekane może być stosowany w leczeniu:

• raka piersi: preparat Alkeran, zarówno podawany sam, jak i w połączeniu z innymi lekami, wywiera istotny efekt terapeutyczny u części chorych w zaawansowanym stadium raka piersi. Preparat Alkeran jest stosowany jako lek wspomagający po operacyjnym leczeniu raka piersi.

• czerwienicy prawdziwej: preparat Alkeran jest skuteczny w leczeniu niektórych przypadków czerwienicy prawdziwej.

4.2. DAWKOWANIE I SPOSÓB PODAWANIA

Preparat Alkeran jest lekiem cytotoksycznym należącym do grupy związków alkilujących.

Lek powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w leczeniu no­wotwo­rów tego rodzaju związkami.

Ze względu na hamujący wpływ preparatu Alkeran na czynność szpiku kostnego, podczas leczenia należy kontrolować morfologię krwi i w razie konieczności modyfikować dawkowanie leku (patrz: Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania).

Wchłanianie preparatu Alkeran po podaniu doustnym jest zróżnicowane. Osiągnięcie potencjalnie te­rapeu­tycznego stężenia leku w osoczu może wymagać ostrożnego zwiększania dawki aż do wystą­pienia objawów zahamowania czynności szpiku kostnego.

Szpiczak mnogi.

Z powodu stosowania wielu schematów leczenia, w celu uzyskania szczegółowej informacji należy korzy­stać z danych znajdujących się w specjalistycznym piśmiennictwie naukowym.

Podawanie preparatu Alkeran w skojarzeniu z prednizonem jest skuteczniejsze niż stosowanie wy­łącznie preparatu Alkeran. Terapię obydwoma lekami prowadzi się zwykle z przerwami. Typowy schemat doust­nego dawkowania leku to 0,15 mg/kg masy ciała/dobę w dawkach podzielonych przez 4 dni, powtarzany co sześć tygodni.

Podawanie leku dłużej niż rok pacjentom reagującym na leczenie nie dawało lepszych wyników tera­peu­tycznych.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Mimo że preparat Alkeran często podaje się osobom w podeszłym wieku stosując konwencjonalne dawko­wanie, brak jest specyficznych danych dotyczących podawania leku takim pacjentom.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Klirens preparatu Alkeran jest zmienny, ale zmniejsza się u pacjentów z niewydolnością nerek.

Dostępne dane farmakokinetyczne nie dają podstaw do bezwzględnego zmniejszenia dawki prepara­tu Alke­ran u pacjentów z niewydolnością nerek. Należy jednak rozważyć podawanie zmniejszonej dawki począt­kowej do czasu określenia tolerancji na lek.

Dzieci.

Preparat Alkeran w konwencjonalnym zakresie dawkowania jest bardzo rzadko wskazany w leczeniu dzieci, nie istnieje zatem możliwość podania szczegółowych wytycznych co do dawkowania leku

4.3. PRZECIWWSKAZANIA

Preparatu Alkeran nie należy stosować w przypadku pacjentów wykazujących nadwrażliwość na melfalan.

4.4. SPECJALNE OSTRZEŻENIA I ŚRODKI OSTROŻNOŚCI DOTYCZĄCE STOSOWA­NIA

PREPARAT ALKERAN JEST AKTYWNYM ZWIĄZKIEM CYTOTOKSYCZNYM I DLATEGO POWINIEN BYĆ PODAWANY WYŁĄCZNIE POD KONTROLĄ LEKARZA POSIADAJĄCEGO DOŚWIADCZENIE W STOSOWANIU TAKICH ZWIĄZKÓW.

Środki bezpieczeństwa konieczne podczas kontaktu z preparatem Alkeran

(Patrz: Instrukcja dotycząca użytkowania leku)

Monitorowanie

Ponieważ preparat Alkeran jest związkiem wywierającym silny hamujący wpływ na czynność szpiku kost­nego, należy prowadzić ścisłą kontrolę morfologii krwi, aby uniknąć wystąpienia nadmiernej mielosupresji i ryzyka powstania nieodwracalnej aplazji szpiku.

Liczba krwinek może zmniejszać się jeszcze po zaprzestaniu leczenia, dlatego po wystąpieniu pierw­szych objawów nadmiernego zmniejszenia się liczby leukocytów lub płytek krwi leczenie trzeba okresowo prze­rywać.

Preparat Alkeran należy ostrożnie podawać pacjentom poddanym w ostatnim okresie radioterapii lub che­mioterapii, gdyż może ujawnić się nasilony toksyczny wpływ leku na szpik kostny.

Niewydolność nerek

Klirens preparatu Alkeran może być zmniejszony u pacjentów z niewydolnością nerek, u których może również wystąpić zahamowanie czynności szpiku kostnego spowodowane mocznicą. Z tego powodu może wystąpić konieczność zmniejszenia dawki (patrz:

Dawkowanie i sposób podawania), a pacjenci tacy powinni znajdować się pod ścisłą obserwacją.

Mutagenność

Melfalan jest związkiem mutagennym w przypadku zwierząt. U pacjentów otrzymujących lek stwier­dzano występowanie aberracji chromosomalnych.

Rakotwórczość

Melfalan, podobnie jak inne związki alkilujące, może wywoływać u ludzi białaczkę.

Istnieją doniesienia o występowaniu ostrej białaczki po stosowaniu długotrwałego leczenia melfalanem ta­kich chorób jak: skrobiawica, czerniak złośliwy, szpiczak mnogi, makroglobulinemia, zespół zimnych aglutynin oraz rak jajnika.

Porównawcze badanie grupy chorych na raka jajnika, otrzymujących związki alkilujące, z grupą, która ich nie otrzymywała, wykazało, że stosowanie związków alkilujących, w tym melfalanu, znamiennie zwiększa częstość występowania ostrej białaczki.

Przed zastosowaniem melfalanu należy rozważyć stosunek korzyści terapeutycznych płynących z zastoso­wania leku do ryzyka wystąpienia białaczki.

Teratogenność

Nie prowadzono badań nad teratogennym działaniem preparatu Alkeran.

Wobec stwierdzonych właściwości mutagennych oraz podobieństwa strukturalnego do znanych związków teratogennych, istnieje możliwość wywoływania przez melfalan wad wrodzonych u płodu.

Wpływ na płodność

Preparat Alkeran hamuje czynność jajników u kobiet przed okresem menopauzy, co przejawia się brakiem miesiączki u znacznej liczby tych pacjentek.

Istnieją doniesienia, że preparat Alkeran może u zwierząt wywierać działanie niepożądane na

spermatogenezę. Z tego powodu nie można wykluczyć możliwości powodowania przez

preparat Alkeran czasowej lub stałej niepłodności u mężczyzn.

4.5. INTERAKCJE Z INNYMI LEKAMI ORAZ INNE RODZAJE INTERAKCJI

Kwas nalidyksowy stosowany razem z wysokimi dożylnymi dawkami melfalanu może spowodować u dzieci śmierć z powodu krwotocznego zapalenia jelita grubego.

U pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego, którym podawano dożylnie melfalan i którzy następnie otrzymywali cyklosporynę obserwowano niewydolność nerek.

4.6. CIĄŻA I LAKTACJA

Ciąża

Należy unikać, gdy tylko jest to możliwe, podawania melfalanu kobietom ciężarnym, szczególnie w czasie pierwszego trymestru ciąży. W każdym przypadku trzeba rozważyć stosunek potencjalnego zagrożenia płodu do spodziewanego efektu terapeutycznego u matki.

Tak jak w przypadku wszystkich leków cytotoksycznych, należy zalecić stosowanie odpowiednich środków antykoncepcyjnych w przypadku stosowania preparatu Alkeran przez któregokolwiek z partnerów.

Karmienie piersią

Matki leczone preparatem Alkeran nie powinny karmić piersią.

4.7. WPŁYW NA ZDOLNOŚĆ PROWADZENIA POJAZDÓW MECHANICZNYCH I OBSŁUGIWANIA URZĄDZEŃ MECHANICZNYCH W RUCHU

Brak danych.

4.8. DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowa­dzące do leukopenii i małopłytkowości.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty, pojawiają się u ok. 30% pacjentów otrzy­mujących standardowe dawki preparatu Alkeran.

Zapalenie jamy ustnej występuje rzadko podczas stosowania konwencjonalnych dawek leku.

U pacjentów otrzymujących lek opisano sporadyczne przypadki reakcji alergicznych na preparat Alkeran, takie jak: pokrzywka, obrzęk, wysypka skórna oraz wstrząs anafilaktyczny.

Reakcje te mogą wystąpić głównie podczas podawania leku w postaci dożylnej, na początku lub podczas trwania terapii. Odnotowano również nieliczne przypadki zatrzymania czynności serca związane z tymi reakcjami.

Preparat Alkeran hamuje czynność jajników u kobiet przed okresem menopauzy, co przejawia się brakiem miesiączki u znacznej liczby tych pacjentek.

Zarejestrowano sporadyczne występowanie wysypki grudkowo-plamistej oraz świądu skóry.

Opisywano przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc i zwłóknienia płuc. Istnieją doniesienia o przypad­kach zwłóknienia płuc prowadzącego do zgonu.

Istnieją również kazuistyczne opisy niedokrwistości hemolitycznej, występującej w wyniku leczenia melfa­lanem.

Istnieją doniesienia o łysieniu, ale występuje ono wyjątkowo rzadko przy standardowym dawkowaniu.

Opisywano zaburzenia wątrobowe z nieprawidłowymi wartościami testów wątrobowych, zapaleniem wą­troby i żółtaczką.

Przemijający znamienny wzrost stężenia mocznika w osoczu krwi stwierdza się w początkowym okresie leczenia melfalanem chorych na szpiczaka mnogiego z uszkodzeniem nerek.

4.9. PRZEDAWKOWANIE

Objawy

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności, wymioty oraz biegunka są najczęściej występującymi objawami ostrego doustnego przedawkowania. Głównym efektem toksycznego działania preparatu Alkeran jest zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące do leukopenii, małopłytkowości oraz niedokrwi­stości.

Postępowanie

Nie istnieje swoiste antidotum. Należy ściśle monitorować morfologię krwi aż do chwili powrotu do zdro­wia, ale nie krócej niż przez 4 tygodnie od momentu przedawkowania leku.

Trzeba także zastosować leczenie ogólnie wzmacniające, a gdy jest to niezbędne – również przetoczenie krwi lub płytek krwi. Należy rozważyć hospitalizację pacjenta, podawanie osłonowe leków przeciwinfek­cyjnych oraz zastosowanie hematologicznych czynników wzrostu.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKODYNAMICZNE

Kod ATC: L01AA03.

Melfalan jest dwufunkcyjnym związkiem alkilującym. Utworzenie przez każdą z dwóch grup bis-2-chloro­etylowych karboniowych związków pośrednich umożliwia alkilację poprzez kowalencyjne ich związanie z występującymi w DNA w cząsteczce guaniny w pozycji 7 atomami azotu, co prowadzi do powstania wią­zań krzyżowych pomiędzy dwoma łańcuchami DNA i do zahamowania podziałów komórkowych.

5.2. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOKINETYCZNE

Wchłanianie melfalanu u 13 pacjentów po doustnym podaniu dawki 0,6 mg/kg masy ciała wahało się w szerokich granicach, oceniane zarówno pod względem czasu pojawienia się leku w osoczu (0-336 min) jak i pod względem najwyższego stężenia osiągniętego w osoczu (70 - 630 ng/ml). U 5 pacjentów otrzymujących równoważną dawkę we wstrzyknięciu dożylnym średnia bezwzględna biodostępność melfalanu wyniosła 56±27%. Średni okres półtrwania leku w osoczu wynosił 90±57 minut, a po upływie 24 godzin w moczu stwierdzano występowanie 11% podanej dawki.

W badaniu, w którym 18 pacjentom podawano melfalan w dawce od 0,2 do 0,25 mg/kg masy ciała doustnie, maksymalne stężenie w osoczu (87 - 350 ng/ml) zostało osiągnięte od 0,5 do 2 godzin. Średni okres półtr­wania leku wyniósł 1,12±0,15 godz.

Podawanie preparatu Alkeran, tabletki powlekane bezpośrednio po posiłku opóźnia wystąpienie maksymal­nego stężenia w osoczu oraz zmniejsza pole pod krzywą stężenia leku w osoczu o 39% do 45% (patrz: Dawkowanie i sposób podawania).

5.3. PRZEDKLINICZNE DANE O BEZPIECZEŃSTWIE.

Melfalan jest związkiem mutagennym w przypadku zwierząt.

6. SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE

6.1. SKŁAD I WYKAZ SUBSTANCJI POMOCNICZYCH

celuloza mikrokrystaliczna, krospoliwidon, krzemu dwutlenek koloidalny bezwodny, magnezu stearynian

skład otoczki: Opadry White YS-1-18097-A (hypromeloza, tytanu dwutlenek, makrogol)

6.2. NIEZGODNOŚCI Nie odnotowano.

6.3. OKRES TRWAŁOŚCI 2 lata.

6.4. SPECJALNE ŚRODKI OSTROŻNOŚCI PRZY PRZECHOWYWANIU

Przechowywać w temperaturze od 2oC do 8oC, w suchym miejscu.

6.5. RODZAJ I ZAWARTOŚĆ POJEMNIKA

25 szt. butelka z oranżowego szkła w tekturowym pudełku.

6.6. INSTRUKCJA DOTYCZĄCA UŻYTKOWANIA LEKU

Środki bezpieczeństwa konieczne podczas kontaktu z preparatem Alkeran

Przed zastosowaniem preparatu Alkeran zalecane jest zapoznanie się z obowiązującymi wytycznymi doty­czącymi stosowania leków cytotoksycznych.

Zetknięcie się z tabletkami preparatu Alkeran nie stwarza zagrożenia, pod warunkiem nienaruszenia ze­wnętrznej warstwy powlekającej.

Tabletek preparatu Alkeran nie należy dzielić.

Postępowanie z niewykorzystaną częścią leku

Niewykorzystane tabletki preparatu Alkeran powinny być zniszczone w odpowiedni sposób, zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi usuwania niebezpiecznych związków.

7. WYTWÓRCA POSIADAJĄCY ŚWIADECTWO REJESTRACJI

Podmiot odpowiedzialny:

GlaxoSmithKline Export Ltd 980 Great West Road Brentford, Middlesex, TW8 9GS Wielka Brytania

8. NUMER ŚWIADECTWA REJESTRACJI. 6/Z; R/2835

9. DATA PIERWSZEGO WPISU DO REJESTRU I PRZEDŁUŻENIA WPISU DO REJESTRU; 25.03.1977; 29.06.1999

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO

 

AMOXICILLINE           

 

Na receptę

Producent                   Polfa-Kraków, Polska.

Forma leku:                   granulat do zawiesiny 25 mg/ml; granulat do zawiesiny 50 mg/ml.

Zawartość                   substancja czynna - amoxicillin.

Sposób działania    

Amoxycylina jest antybiotykiem należącym do grupy penicylin. Jest skuteczna przeciw wielu szcze­pom bakterii. Amoxycylina niszczy bakterie dzięki udaremnianiu im budowania błon komórkowych. Wydalanie leku odbywa się głównie poprzez nerki.

Zastosowanie                  

Amoxycilinę stosuje się w leczeniu infekcji dróg oddechowych, dróg moczowych oraz w rzeżączce.

Ostrzeżenie                  

Leku nie wolno stosować u pacjentów uczulonych na penicylinę.

Pacjenci z niedomogą nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji. Oczeki­wany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Amoxycylinę stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy więc poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych preparatów łącznie z antybioty­kiem. Lek zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych.

Działania niepożądane                  

1/100- Zaburzenia przewodu pokarmowego, przede wszystkim rozwolnienie i mdłości. Wynika to z tego, że antybiotyk działa również na bakterie znajdujące się normalnie w przewodzie pokarmowym. Zaburzeniom tym przeciwdziała spożywanie jogurtu lub lakcidu.

Alergiczne reakcje w postaci wysypki. W razie pokazania się wysypki należy natychmiast skontakto­wać się z lekarzem.

1/1000- <1/1000- Poważniejsze reakcje alergiczne z towarzyszącą gorączką, przejściowe zmiany w obrazie krwi oraz pokrzywka.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka zależy od rodzaju i nasilenia infekcji oraz od ciężaru ciała pacjenta. Le­karstwo należy zażywać w równych odstępach czasu. Nie należy przerywać kuracji przed czasem przepisanym przez lekarza, gdyż grozi to nawróceniem infekcji. Zawiesinę przed użyciem wstrząs­nąć. Lek należy zażywać na godzinę przed posiłkiem.

Ciąża i karmienie 

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód.

Lek przenika do mleka matki. Należy poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania leku podczas kar­mienia piersią.

Przechowywanie               

trwałość: Zawiesinę przechowywać w lodówce. Ważność zawiesiny - 2 tygodnie.

 

AMOKSIKLAV;

AMOKSIKLAV DROPS;

AMOKSIKLAV FORTE                                     

 

Na receptę 

Producent           Lek-Ljubliana, Słowenia.   

Forma leku:       tabletki powlekane 375 mg (2:1); tabletki powlekane 625 mg (4:1); zawiesi­na 25 mg + 25 mg/ml; substa         

Zawartość. substancje czynne - amoxicillin, clavulanic acid.                  

Sposób działania.   

Amoxycylina jest antybiotykiem o szerokim spektrum, tzn. działa wobec wielu szczepów bakteryj­nych. Amoxycylina uniemożliwia bakteriom budowanie błon komórkowych, co powoduje ich roz­pad. Niektóre bakterie wytwarzają jednak pewne enzymy zwane betalaktamazami, które to enzymy unieczynniają anty­biotyk. Kwas klawulanowy wchodzący w skład leku inaktywuje wspomniane en­zymy i bakterie nie mogą się obronić przed lekiem.       

Zastosowanie.                 

Zapalenie uszu u dzieci, w takich razach, gdzie zwyczajna penicylina zawodzi. Infekcje skóry i tka­nek miękkich, zwłaszcza infekcje górnych dróg oddechowych oraz dróg moczowych, gdy są one spowodowane szczepami bakterii wrażliwymi na amoxycylinę.                  

Ostrzeżenie.                  

Leku nie należy stosować u osób uczulonych na penicylinę. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmia­nie, jeśli amoxycylinę stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy się poradzić lekarza w sprawie ewentualnego stosowania innych leków łącznie z amoxycyliną.                  

Działania niepożądane.                  

1/100- Rozwolnienie, wysypka, świąd. W razie wystąpienia wysypki należy przerwać leczenie i skontakto­wać się z lekarzem, podobnie trzeba postąpić w razie wystąpienia uciążliwej biegunki.

1/1000- <1/1000- Poważniejsze reakcje alergiczne z towarzyszącą gorączką, przejściowe zmiany w obrazie krwi oraz pokrzywka.

Dawkowanie.                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka zależy od rodzaju i nasilenia infekcji, a także od wagi ciała i wieku pa­cjenta. Lek należy zażywać na 1 godzinę przed posiłkiem. W razie wystąpienia poprawy nawet już po kilku daw­kach, nie należy przerywać przepisanej kuracji, a to w celu uniknięcia nawrotu choroby.

Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 1 tabletka 375 mg 3 razy dziennie.     

Ciąża i karmienie. 

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód. Lek przenika do mleka matki, lecz oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne. Należy jednak poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania leku podczas karmienia piersią.       

Przechowywanie.               

trwałość. Zawiesinę należy przechowywać w lodówce. Ważność zawiesiny - 7 dni.

 

AMPICILLIN

 

Nazwa handlowa leku:                      Ampicillin

Nazwa międzynarodowa:                  AMPICILLINUM

Postacie występowania leku:            kapsułki, proszek do przygotowania roztworu, granulat do przygotowa­nia zawiesiny, tabletki

Ampicylina należy do grupy penicylin półsyntetycznych. Działa bakterio­bójczo na różne bakterie (ma tzw. szerokie spektrum działania).

Nie ulega rozkładowi w kwaśnym soku żołądka. Jest unieczynniana przez penicylinazę tj. enzym produko­wany przez niektóre bakterie.

Używa się jej przy zakażeniach wywołanych przez bakterie wrażliwe na lek, np. zakażeniach przewodu pokarmowego (zapaleniu pęcherzyka żółciowego, czer­wonce bakteryjnej), dróg moczowych, dróg odde­chowych, gardła, zakażeniach skóry,

zapaleniach opon mózgowo-rdzeniowych, zakażeniu płodu, rzeżączce.

Doustnie przyjmuje się lek w postaci kapsułek, tab­letek i zawiesiny, w dawkach przepisanych przez lekarza, na 1 godzinę przed posiłkiem lub 1 i 1/2 godziny po posiłku.

W ciężkich stanach przygotowuje się roztwory do wstrzyknięć dożylnych lub domięśniowych - lek w po­staci iniekcji podaje wyłącznie wykwalifikowany personel medyczny.

Pamiętaj! Nie przyjmuj podwójnej dawki, nawet jeżeli zapomnisz zażyć lek w odpowiednim czasie!

Niepożądane skutki:

Mogą wystąpić odczyny alergiczne łagodne: świąd, wysypka skórna, gorączka, oraz groźne dla życia, w postaci wstrząsu.

Nudności i wymioty.

Biegunka (zwłaszcza u dzieci), niekiedy niebezpieczna dla życia.

Gdyby powyższe objawy nasilały się, skontaktuj się z lekarzem.

Stosowanie leku może również wywołać zmęczenie, bóle głowy i klatki piersiowej, sta­ny za­palne błony śluzowej jamy ustnej.

Lekarza należy poinformować:     

O tym, że jesteś uczulony na jakikolwiek antybiotyk z grupy Penicylin lub Cefalosporyn.

O tym, że chorujesz na choroby nerek i wątroby lub na jedną z tych chorób.

O tym, że chorowałeś lub chorujesz na choroby alergiczne, takie jak np. astma, katar sienny.

O tym, że chorujesz na cukrzycę (możliwość fałszywych oznaczeń cukru w moczu).

Powiadom lekarza jeśli jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz piersią.

Poinformuj lekarza o innych lekach stosowanych jednocześnie, zwłaszcza gdy są to: Allopurinol, Probene­cyd, środki antykoncepcyjne.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania:                  

Antybiotyków z grupy Tetracyklin -- zmniejszają one skuteczność bakteriobójczego działania leku.

Zapamiętaj!                  

Nie przerywaj leczenia po 2-3 dniach, nawet jeśli Twój stan zdrowia znacz­nie się poprawił. Część bakterii może bowiem przeżyć i rozmnożyć się ponownie, powodując nawrót zakażenia.

 

AUGMENTIN                                  

 

Na receptę 

Producent                   SmithKline Beecham, Wielka Brytania.     

Forma leku:                 iniekcje 1200 mg; syrop 31,2 mg/ml; tabletki powlekane 375 mg.

Zawartość                  substancje czynne - amoxillin, clavulanic acid.                  

Sposób działania         zastosowanie itd. patrz: AUGMENTIN.

 

AUGMENTIN  (patrz też „Karta charakterystyki produktu leczniczego”: >>>> Augmentin)

 

Na receptę

Producent                   Polfa-Tarchomin, Polska.

Forma leku:                   iniekcje dożylne 600 mg (500 mg + 100 mg); iniekcje dożylne 1200 mg (1000 mg + 200 mg); syrop 31,2 m

Zawartość                   substancja czynna - amoxicillin + clavulanic acid.

Sposób działania    

Amoxycylina jest antybiotykiem o o szerokim spektrum działania, tzn. działa wobec wielu szczepów bakte­ryjnych. Uniemożliwia bakteriom budowanie ścian komórkowych, co powoduje ich rozpad. Niektóre bakte­rie wytwarzają jednak pewne enzymy zwane betalaktamazami, które to enzymy unieczynniają antybiotyk. Kwas klawulanowy wchodzący w skład leku blokuje wspomniane enzymy i bakterie nie mogą obronić się przed lekiem.

Zastosowanie                  

Zapalenie uszu u dzieci, w takich razach, gdy zwyczajna penicylina zawodzi. Infekcje skóry i tkanek mięk­kich, zwłaszcza górnych dróg oddechowych oraz dróg moczowych, gdy są one spowodowane szczepami bakterii wrażliwymi na amoxycylinę.

Ostrzeżenie                  

Leku nie należy stosować u osób uczulonych na penicylinę. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmia­nie, jeśli amoxycylinę stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy poradzić się lekarza co do możliwo­ści stosowania innych preparatów jednocześnie z amoxycyliną. Lek zmniejsza skutecz­ność doustnych środ­ków antykoncepcyjnych.

Działania niepożądane                  

1/100- Rozwolnienie, wysypka, świąd. W razie pojawienia się wysypki należy przerwać leczenie i skon­taktować się z lekarzem; podobnie trzeba postąpić w razie uciążliwej biegunki.

1/1000- <1/1000- Poważniejsze reakcje alergiczne z towarzyszącą gorączką, przejściowe zmiany w obrazie krwi oraz pokrzywka.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawkowanie zależy od rodzaju i nasilenia infekcji, a także od wagi ciała i wie­ku pa­cjenta. Lek można zażywać niezależnie od pory posiłków. W razie nastąpienia poprawy, nawet już po kilku dawkach, nie należy przerywać przepisanej kuracji, a to w celu uniknięcia nawrotu cho­roby. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 1 tabletka 375 mg 3 razy dziennie. O mocy i liczbie zastrzyków decy­duje lekarz. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliż­szych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód. Preparat przenika do mle­ka matki, lecz jego oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne. Zamiar stosowa­nia leku podczas karmienia piersią należy jednak omówić z lekarzem.

Przechowywanie trwałość:

Zawiesinę należy przechowywać w lodówce. Ważność leku kończy się po 7 dniach.

 

BONEFOS

 

Na receptę

Forma leku:    tabl. powl., tabl. powl.: (0,4 g) 100 szt., wlewu doż. konc. do przyg. roztw. do wlewu doż.: (0,06 g/ml) 5 amp. 5 ml;

Zawartość       tabl. powl., tabl. powl.: (0,4 g) 100 szt., wlewu doż. konc. do przyg. roztw. do wlewu doż.: (0,06 g/ml) 5 amp. 5 ml;

Sposób działania    

Lek z grupy bisfosfonianów obniżający stężenie wapnia w przypadkach hiperkalcemii, zwłaszcza w prze­biegu nowotworów złośliwych. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na pośrednim i bezpośrednim hamowaniu resorpcji kości przez osteoklasty, także na blokowaniu powstawania i roz­mnażania (wytrącania) kryształków hydroksyapatytu. Klodronian hamuje długotrwale postępy osteolizy u chorych, mimo rozwoju guza pierwotnego. Wyraźnie zaznaczony jest także efekt prze­ciwbólowy i znacznie zmniejszona tendencja do powstawania złamań patologicznych, co znacząco poprawia komfort życia pacjentów.

Zastosowanie                  

Leczenie osteolizy nowotworowej. Hiperkalcemia w przebiegu chorób nowotworowych.

Ostrzeżenie                  

Nadwrażliwość na bisfosfoniany. Równoczesne podawanie innych bisfosfonianów. Ciężka niewydol­ność nerek. Dzieci, kobiety w ciąży i w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane                  

W początkowym okresie leczenia mogą wystąpić dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudno­ści, wymioty, biegunki, zaparcia). Sporadycznie lek może powodować przejściowy wzrost stężenia we krwi hormonów przytarczyc, dehydrogenazy kwasu mlekowego, aminotransferaz lub fosfatazy alkalicznej. W pojedynczych przypadkach występują skórne reakcje alergiczne, pogorsze­nie wydolności oddechowej u pacjentów z astmą salicylanową.

Leku nie wolno stosować z innymi bisfosfonianami. Łączne podawanie ze związkami wapnia, mag­nezu, żelaza i cynku zmniejsza wchłanianie leku. Ze względu na synergizm działania z lekami z grupy NLPZ jed­noczesne stosowanie może powodować uszkodzenie nerek. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu z antybiotykami aminoglikozydowymi ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hipokalce­mii.

Dawkowanie                  

Doustnie; zalecana dawka w leczeniu długotrwałym wynosi 1600 mg na dobę w 1-2 dawkach. W ra­zie ko­nieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej 3200 mg na dobę w 3-4 dawkach. W leczeniu hiperkalcemii dawka początkowa wynosi 2400-3200 mg na dobę w dawkach podzielo­nych. Po normalizacji stężenia wapnia, dawkę należy zmniejszyć do 1600 mg na dobę. W niewydol­ności nerek dawki dobowe należy zmniejszyć o połowę. Preparat należy przyjmować 2 h przed lub po posiłku, popijając wodą.

Uwaga. Podczas leczenia należy przyjmować odpowiednią ilość płynów.

 

BONEFOS                                     

 

Na receptę 

Producent                   Leiras Oy, Finlandia.    

Forma leku:                   iniekcje 60 mg/ml; kapsułki 400 mg.             

Zawartość                   substancja czynna - disodium clodronate. 

Sposób działania    

Klodronat należy do grupy bifosfonatów, grupy leków, które swoją strukturą przypominają substan­cję wy­stępującą w organizmie zwaną pyrofosfatem. Bonefos wiąże wapń i skutecznie obniża jego stężenie w su­rowicy. 

Zastosowanie                  

Bonefos stosuje się w leczeniu nadmiernego stężenia wapnia we krwi, spowodowanego zwiększo­nym roz­kładem tkanki kostnej. Stan taki jest typowy w póęnej fazie nowotworów z przerzutami na tkankę kostną. 

Ostrzeżenie                  

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji. Ocze­kiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Bonefos stosuje się jednocześnie z innymi leka­mi. Bone­fosu nie należy podawać łącznie z lekami przeciw nadkwasocie żołądka lub preparatami że­laza. Ewentualne stosowanie innych leków w trakcie kuracji należy omówić z lekarzem. Preparatu nie podawać dzieciom w przypadkach hyperkalcemi, chyba że lekarz zadecyduje inaczej.

Działania niepożądane                  

1/100- Mdłości, biegunka.

<1/1000- Zbyt niski poziom wapnia we krwi. Przejściowa obecność białka w moczu.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Lek podaje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o pre­paracie. 

Ciąża i karmienie 

Ryzyko uszkodzenia płodu. Nie wolno podawać zastrzyków podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

Trwałość: Preparat traci ważność po 12 godzinach od momentu przygotowania go do podania.

 

BONEFOS

 

Na receptę 

Forma leku:                   tabl. powl.,

tabl. powl.: (0,4 g) 100 szt.,

wlewu doż.

konc. do przyg. roztw. do wlewu doż.: (0,06 g/ml) 5 amp. 5 ml;

Zawartość                   tabl. powl.,

tabl. powl.: (0,4 g) 100 szt.,

wlewu doż.

konc. do przyg. roztw. do wlewu doż.: (0,06 g/ml) 5 amp. 5 ml;

Sposób działania    

Lek z grupy bisfosfonianów obniżający stężenie wapnia w przypadkach hiperkalcemii, zwłaszcza w prze­biegu nowotworów złośliwych. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na pośrednim i bezpośrednim hamowaniu resorpcji kości przez osteoklasty, także na blokowaniu powstawania i roz­mnażania (wytrącania) kryształków hydroksyapatytu. Klodronian hamuje długotrwale postępy osteolizy u chorych, mimo rozwoju guza pierwotnego. Wyraźnie zaznaczony jest także efekt prze­ciwbólowy i znacznie zmniejszona tendencja do powstawania złamań patologicznych, co znacząco poprawia komfort życia pacjentów. 

Zastosowanie                  

Leczenie osteolizy nowotworowej. Hiperkalcemia w przebiegu chorób nowotworowych.               

Ostrzeżenie                  

Nadwrażliwość na bisfosfoniany. Równoczesne podawanie innych bisfosfonianów. Ciężka niewydol­ność nerek. Dzieci, kobiety w ciąży i w okresie karmienia piersią.       

Działania niepożądane                  

W początkowym okresie leczenia mogą wystąpić dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudno­ści, wymioty, biegunki, zaparcia). Sporadycznie lek może powodować przejściowy wzrost stężenia we krwi hormonów przytarczyc, dehydrogenazy kwasu mlekowego, aminotransferaz lub fosfatazy alkalicznej. W pojedynczych przypadkach występują skórne reakcje alergiczne, pogorsze­nie wydolności oddechowej u pacjentów z astmą salicylanową.

Leku nie wolno stosować z innymi bisfosfonianami. Łączne podawanie ze związkami wapnia, mag­nezu, żelaza i cynku zmniejsza wchłanianie leku. Ze względu na synergizm działania z lekami z grupy NLPZ jed­noczesne stosowanie może powodować uszkodzenie nerek. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu z antybiotykami aminoglikozydowymi ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hipokalce­mii.

Dawkowanie                  

Doustnie; zalecana dawka w leczeniu długotrwałym wynosi 1600 mg na dobę w 1-2 dawkach. W ra­zie ko­nieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej 3200 mg na dobę w 3-4 dawkach. W leczeniu hiperkalcemii dawka początkowa wynosi 2400-3200 mg na dobę w dawkach podzielo­nych. Po normalizacji stężenia wapnia, dawkę należy zmniejszyć do 1600 mg na dobę. W niewydol­ności nerek dawki dobowe należy zmniejszyć o połowę. Preparat należy przyjmować 2 h przed lub po posiłku, popijając wodą.

Uwaga. Podczas leczenia należy przyjmować odpowiednią ilość płynów.

 

BORTEZOMIB (patrz: VELCADE)

 

Antineoplasticum, L01XX

Działanie:

Lek przeciwnowotworowy - wybiórczy, odwracalny inhibitor proteasomu. Bortezomib hamuje czynność 26S proteasomu - dużego kompleksu białkowego degradującego białka z przyłą­czoną do nich ubikwityną. Hamowanie 26S proteasomu zapobiega proteolizie ubikwityna-proteasom, co wpływa na kaskady przeka­zywania informacji w obrębie komórki nowotworowej, prowadząc w ostateczności do jej apoptozy. Hamo­wanie proteasomu wpływa na komórki nowotwo­rowe m.in. przez zmianę białek regulatorowych kontrolują­cych cykl komórkowy oraz przez aktywa­cję czynnika jądrowego kappa B (NF-kB). NF-kB jest czynnikiem transkrypcyjnym, którego aktywa­cja jest niezbędna w rozwoju komórki nowotworowej. Wpływa on na wzrost i przeżycie komórki, na angiogenezę, wzajemne oddziaływanie między komórkami i występowanie przerzutów. Hamowanie 26S proteasomu powoduje zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę komórek. W przypadku szpiczaka mnogiego bortezomib wpływa na zdolność komórek nowotworowych do wzajem­nego od­działywania z mikrośrodowiskiem szpiku kostnego. Bortezomib działa cytotoksycznie na komórki nowotworowe, jak również uwrażliwia komórki na działania prowadzące do apoptozy. Po podaniu i.v. stę­żenie leku zmniejsza się dwufazowo. Po fazie dystrybucji z t1/2 wynoszącym mniej niż 10 min następuje faza końcowej eliminacji z t1/2 - 5-15 h. In vitro bortezomib w ok. 83% wiąże się z białka­mi osocza. Głów­nymi enzymami odpowiedzialnymi in vitro za eliminację leku są izoenzymy CYP3A4 i CYP2C19 cyto­chromu P-450. Tylko niewielki odsetek związku macierzystego wydalany jest z moczem. W kale nie stwierdzono obecności niezmetabolizowanej postaci bortezomibu.

Wskazania:

Monoterapia chorych na szpiczaka mnogiego, u których wystąpiła progresja choroby mi­mo zastosowania u nich co najmniej jednego programu leczenia oraz u których przeszczepiono już szpik kostny lub niekwalifi­kujących się do takiego leczenia.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na bortezomib lub na którykolwiek składnik preparatu. Ciężkie zaburzenia czynności wą­troby. W trakcie leczenia należy często monitorować morfologię krwi ob­wodowej. Ze względu na często występujące objawy toksyczności leku ze strony przewodu pokar­mowego i przypadki niedrożności jelit należy monitorować chorych z zaparciami w wywiadzie. W zalecanych schematach leczenia występuje przemijająca małopłytkowość (nadir 11. dzień), dlatego liczba płytek krwi powinna być sprawdzana przed każdym podaniem leku. W trakcie leczenia bardzo często występuje czuciowa neuropatia obwodowa, dono­szono również o neuropatii ruchowej, dlate­go chorych należy uważnie obserwować pod kątem wystąpienia objawów neuropatii. Wystąpienie nowych objawów lub pogorszenie się objawów istniejącej neuropatii jest wskazaniem do zmiany dawki i schematu leczenia. Ostrożnie u chorych z czynnikami ryzyka wystąpienia drgawek. Ze względu na częste występowanie hipotonii ortostatycznej należy zachować ostrożność u cho­rych z omdleniami w wywiadzie, chorych przyjmujących leki mogące powodować niedociśnienie tętnicze lub odwodnionych wskutek nawracających wymiotów lub biegunki. W trakcie leczenia może się roz­winąć lub zaostrzyć zastoinowa niewydolność serca. Należy zachować szczególną ostrożność u cho­rych z zabu­rzeniami czynności nerek, ponieważ w tej grupie chorych zwiększa się częstość występo­wania działań nie­pożądanych. Konieczne jest również zachowanie ostrożności u chorych z zaburze­niami czynności wątroby. U chorych z dużą masą nowotworu przed leczeniem należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza. Należy zachować ostrożność u chorych na amyloidozę. Ze względu na rzadkie wystepowanie ostrych chorób płuc z naciekami o nieznanej etiologii (np. zapalenie płuc, ARDS) należy śledzić stan układu oddechowego i w razie po­jawienia się nowych objawów ub nasilenia już istnieją­cych przeprowadzić ocenę diagnostyczną i roz­począć leczenie. W razie wystąpienia potencjalnych reakcji związanych z kompleksami immunolo­gicznymi (np. choroba posurowicza, zapalenie wielostawowe z osutką) należy odstawić lek. Ze względu na brak odpowiednich badań nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży.

Interakcje:

Ponieważ bortezomib jest słabym inhibitorem CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4 należy ściśle obserwować chorych przyjmujących równolegle silnie działające inhibitory izoenzymów CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir), CYP2C19 (np. fluoksetyna) leków pobudzają­cych CYP3A4 (np. ryfampicyna) lub substratów CYP3A4 lub CYP2C19 cytochromu P-450. Należy zachować ostrożność u chorych przyj­mujących równolegle leki hipoglikemizujące i kontrolować u nich parametry glikemii i czynności wątroby oraz dostosować odpowiednio dawki leków hipoglikemizujących. Ze względu na niezgodności fizyczne bortezomibu nie należy mieszać z innymi lekami.

Działanie niepożądane:

Bardzo często: małopłytkowość, niedokrwistość, neutropenia, zmniejszenie apetytu, neuropatia obwodowa, zwłaszcza czuciowa, bóle głowy, parestezje, duszność, nudności, biegunka, wymioty, zaparcia, osutka, bóle mięśni, zmęczenie, gorączka. Często: półpasiec, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zapale­nie jamy nosowo-gardłowej, opryszczka zwykła; leu­kopenia, limfopenia, odwodnienie, hiperglikemia, hi­poglikemia, bezsenność, lęk, dezorientacja, de­presja, zawroty głowy, zaburzenia smaku, nasilenie neuropatii obwodowej, polineuropatia, zaburze­nia czucia, niedoczulica, drżenie, zaburzenia widzenia, ból oka, niedo­ciśnienie ortostatyczne, niedo­ciśnienie, zapalenie żył, krwiaki, nadciśnienie tętnicze, krwawienie z nosa, duszność powysiłkowa, kaszel, wodnisty wyciek z nosa, bóle brzucha, niestrawność, luźna konsystencja kału, bóle w nad­brzuszu, wzdęcia, czkawka, owrzodzenie jamy ustnej, ból gardła i krtani, zapalenie jamy ustnej, su­chość jamy ustnej, świąd, rumień, obrzęk okołooczodołowy, pokrzywka, zwiększona potliwość, su­chość skóry, wyprysk, ból kończyn, skurcze mięśni, bóle stawów, bóle kostne, obrzęki obwodowe, osła­bienie siły mięśniowej, ból pleców, zaburzenia czynności nerek, bolesne oddawanie moczu, osła­bienie, dreszcze, złe samopoczucie, objawy grypopodobne, letarg, ból w klatce piersiowej, zmniej­szenie masy ciała, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej. Niezbyt często: zakażenia Candida spp., zapa­lenie żołądka i jelit, zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, grypa, zaka­żenia grzybicze, posocz­nica, zakażenia dróg moczowych, nerwoból wywołany półpaścem, zakażenia CMV, mononukleoza za­kaźna, ospa wietrzna, zespół rozpadu guza, uogólnione powiększenie wę­złów chłonnych, neutropenia z go­rączką, pancytopenia, plamica małopłytkowa, niedokrwistość he­molityczna, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hiponatremia, hipokalcemia, zaburzenia wydzielania ADH, pobudzenie, majaczenie, niepo­kój, nagłe zmiany nastroju, zaburzenia snu, omamy, omdlenia, zaburzenia smaku, migrena, senność, obwo­dowa neuropatia ruchowa, drgawki, ruchy mi­mowolne, pozycyjne zawroty głowy, rwa kulszowa, niedo­wład, zaburzenia mowy, porażenie po­przeczne, krowotok wewnątrzczaszkowy, krwotok podpajęczynów­kowy, zespół suchego oka, zapa­lenie spojówek, światłowstręt, zaburzenia widzenia, krwawienia w obrębie gałki ocznej, szumy w uszach, niedosłuch, głuchota, zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz nadkomorowy, zatokowy, migo­tanie przedsionków, zahamowanie zatokowe), zastoinowa niewydolność serca, obrzęk płuc, wstrząs kardiogenny, całkowity blok przedsionkowo-komorowy, zawał serca, uderzenie krwi do głowy, krwawienie śródmózgowe, zapalenie naczyń, nadciśnienie płucne, udar mózgu, wysięk z nosa, dusz­ność w pozycji leżącej, niedotlenienie, kaszel z odkrztuszaniem wydzieliny, wysięk opłucnowy, zabu­rzenia moto­ryki żołądka i jelit, porażenna niedrożność jelit, krwawienie z przewodu pokarmowego, z odbytu, zapalenie przełyku, żołądka, jelita grubego, ostre zapalenie trzustki, bóle dziąseł, hipoproteinemia, zaburzenia czyn­ności wątroby, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, łuszczy­ca, uogólniony świąd, uogólniona osutka, atopowe zapalenie skóry, odleżyny, rybia łuska, sztywność stawów lub mięśni, krwiomocz, białko­mocz, częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, nietrzy­manie moczu, ostra niewydolność nerek, zapa­lenie żył w miejscu podania, dyskomfort w klatce pier­siowej, zwiększenie aktywności AST, ALT i fosfa­tazy zasadowej, zwiększenie stężenia kreatyniny, mocznika, amylazy, GGT, bilirubiny, powikłania zwią­zane z zastosowaniem cewnika naczyniowego, bóle jąder, zaburzenia erekcji, nadwrażliwość na lek, nad­wrażliwość związana z kompleksami immu­nologicznymi. Szczegółowe informacje na temat działań niepo­żądanych - patrz zarejestrowane mate­riały producenta. W przypadku przedawkowania najbardziej prawdo­podobne jest wystąpienie zabu­rzeń regulacji temperatury ciała, zmiany częstotliwości rytmu serca i znaczne niedociśnienie tętnicze prowadzące do zgonu. Brak swoistego antidotum. Leczenie objawowe.

Ciąża i laktacja:

Kategoria D. W trakcie leczenia i 3 mies. po leczeniu należy stosować skuteczne metody antykoncepcji. W trakcie stosowania leku nie należy karmić piersią.

Dawkowanie:

I.v. w trwającym 3-5 s wstrzyknięciu i.v. do cewnika umieszczonego w żyle obwodo­wej lub centralnej. Po wstrzyknięciu cewnik należy przepłukać 0,9% NaCl. Początkowo cykl składa­jący się ze stosowania dawki 1,3 mg/m2 pc. 2 razy w tyg. przez 2 tyg. (w 1., 4., 8. i 11. dniu), po których następuje 10-dniowa przerwa między 12.-21. dniem. Między kolejnymi dawkami powinno upłynąć co najmniej 72 h. Zaleca się podanie jeszcze 2 dodatkowych cykli chorym, u których po­twierdzono całkowitą remisję. U chorych odpowiadają­cych na leczenie, u których jednak nie nastąpi­ła całkowita remisja zaleca się zastosowanie w sumie 8 cykli leczenia. Szczegółowe zalecenia doty­czące dostosowywania dawek podczas leczenia i ponownego jego rozpoczęcia znajdują się w mate­riałach producenta. U chorych z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza gdy klirens kreatyniny jest <=30 ml/min oraz u chorych z zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Uwagi:

Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa klinicznego z odpowiednim doświad­czeniem w sto­sowaniu leków przeciwnowotworowych. Bortezomib może wywierać umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

 

BUSULFAN                                     

 

Na receptę 

Producent                   Polfa-Warszawa, Polska.       

Forma leku:                   tabletki 2 mg.  

Zawartość                   substancja czynna - busulfan.  

Sposób działania    

Busulfan jest cytostatykiem. Powoduje on zahamowanie wzrostu komórek w szpiku kostnym.    

Zastosowanie                  

Nowotwór krwi - leukemia.    

Ostrzeżenie                  

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Busulfan stosuje się jednocześnie z innymi leka­mi. Należy zatem zapytać lekarza o możliwość stosowania innych leków w trakcie kuracji Busulfanem.

Działania niepożądane                  

1/100- Obniżona produktywność szpiku kostnego. Zmiana zabarwienia skóry na ciemno, zwłaszcza u osób o ciemnej karnacji.

1/1000- Busulfan może spowodować poczucie zmęczenia, brak apetytu, spadek wagi ciała, mdłości, wy­mioty, wysuszenie skóry, pękanie skóry, powstawanie pęknięć warg. Uszkodzenie wątroby. Sła­bość mięśni. Zmiany włókniste płuc, które są przyczyną braku tchu i suchego kaszlu. Zmętnienie so­czewek. Powiększe­nie gruczołów piersiowych. Zatrzymanie miesiączki.  

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Tabletki należy połykać w całości.   

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat uszkadza płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

CISPLATINUM                                 

 

Na receptę 

Producent                   Nippon Kayaku, Japonia.      

Forma leku:                iniekcje 0,5 mg/ml.                  

Zawartość                   substancja czynna - cisplatin.   

Sposób działania         zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - CISPLATYL.

 

CISPLATIN EBEWE                       

 

Na receptę 

Producent                   EBEWE, Austria.                  

Forma leku:                iniekcje 0,5 mg/ml.                  

Zawartość                   substancja czynna - cisplatin.   

Sposób działania         zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - CISPLATYL.

 

CISPLATYL                                     

 

Na receptę 

Producent                   Rhone-Poulenc Rorer, Francja.                  

Forma leku:                iniekcje 10 mg; iniekcje 25 mg; iniekcje 50 mg.                  

Zawartość                   substancja czynna - cisplatin.

Sposób działania:

Cisplatyl jest preparatem niszczącym komórki - cytostatykiem. Po podaniu dożylnym lek koncentruje się w wątrobie, nerkach oraz jądrach i jajnikach.

Zastosowanie                  

Przerzuty nowotworów zlokalizowanych w narządach rodnych, pęcherzu moczowym, okolicy szyi i głowy. Preparat należy podawać jedynie w przypadkach przerzutów oraz powracających nowotwo­rów.

Ostrzeżenie                  

Kontakt Cisplatylu z aluminium powoduje wytrącenie platyny. Nie należy zatem używać narzędzi za­wiera­jących aluminium w trakcie przygotowywania iniekcji.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli cytostatyk stosuje się jednocześnie z innymi le­kami. W trakcie leczenia należy regularnie kontrolować czynność nerek, wątroby, słuchu oraz prze­prowadzać ba­dania neurologiczne pacjenta.

Działania niepożądane                  

Leczenie Cisplatylem powoduje bardzo poważne działania uboczne. Wszyscy pacjenci leczeni cytostaty­kiem cierpią na mdłości i wymioty, a u bardzo wielu następuje pogorszenie funkcji nerek.

>1/100- Zahamowanie produkcji ciałek krwi w szpiku kostnym. Mdłości i wymioty. Wzrost stężenia kwasu moczowego w moczu. Zaburzenia systemu nerwowego, mrowienia w kończynach, drżenia, słabość mięśni, skurcze mięśni. Uszkodzenie nerek. Dzwonienie w uszach, osłabienie słuchu.

1/1000- Zmiany w funkcji wątroby. Zmniejszenie stężenia magnezu, potasu, sodu, wapnia i fosforu we krwi, pozostające w związku z uszkodzeniem nerek.

<1/1000- Reakcje alergiczne. Pogorszenie wzroku. Pogorszenie wzroku jest przejściowe, jeśli w ra­zie jego stwierdzenia natychmiast zaprzestaje się kuracji. Zaburzenia pracy serca.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala doświadczony lekarz onkolog dostosowując ją do potrzeb pacjenta. Substancja wstrzykiwana powinna mieć temperaturę pokojową. Dawka jest dostosowana do powierzchni ciała w m2. Preparat podaje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Cytostatyków nie stosuje się w ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

Przechowywanie               

trwałość: Lek należy przechowywać w ciemności oraz w temperaturze pokojowej. Substancja przy­goto­wana do wstrzyknięcia jest ważna 12 godzin od chwili

 

CYCLOPHOSPHAMID                     

 

Na receptę 

Producent        Ankerwerk, Niemcy.     

Forma leku:     drażetki 50 mg; iniekcje 200 mg. Zawartość - substancja czynna - cyclophosphamide.

Sposób działania    

Preparat należy do leków cytostatycznych. Lek przeciwdziała procesowi dzielenia się komórek. Me­chanizm jego działania nie jest całkowicie wyjaśniony. Cyklofosfamid wpływa również na zahamo­wanie procesów odpornościowych w organizmie. 

Zastosowanie                  

Różne formy nowotworów gruczołów limfatycznych, przerzuty nowotworów, niektóre przypadki goścca, nowotwory jajników i narządów rodnych, niektóre formy leukemii (białaczki).  

Ostrzeżenie                  

W trakcie leczenia preparatem obowiązuje cotygodniowa kontrola obrazu krwi oraz moczu. Oczeki­wany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi lekami.

Działania niepożądane                  

Lek powoduje zahamowanie podziału komórek szczególnie w szpiku kostnym, komórek skóry oraz błony śluzowej przewodu pokarmowego.

>1/100- Przejściowe zmniejszenie się liczby krwinek białych oraz płytek krwi. Brak apetytu, mdłości i wy­mioty. Wysypka, pokrzywka, wypadanie włosów. Zapalenie pęcherza, krew w moczu. Zapalenie spojówek.

<1/1000- Agranulocytoza. Zmiany w pracy serca. Brak miesiączki. Zatrzymanie produkcji spermy.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala doświadczony lekarz onkolog dostosowując ją do potrzeb pacjenta. Początkowo lek podaje się dożylnie, dawkę podtrzymującą podaje się w formie tabletek. Zazwyczaj dawka wynosi 4-6 mg/kg wagi ciała dziennie. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Cytostatyków nie podaje się kobietom ciężarnym, ze względu na duże ryzyko uszkodzenia płodu.

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okre­sie karmienia.

Trwałość: Roztwór do iniekcji zachowuje ważność przez 12 godzin od momentu jego przygotowa­nia. Lek należy przechowywać w zaciemnionym miejscu.

 

CLEXANE

 

Na receptę

Producent                   Rhone-Poulenc Rorer, Francja.

Forma leku:                   autostrzykawka 10 mg/ml.

Zawartość                   substancja czynna - enoxaparine.

Sposób działania    

Clexane jest małocząsteczkową heparyną, która zmniejsza krzepliwość krwi.

Zastosowanie                  

Zapobieganie zakrzepom krwi w chirurgii, w trakcie operacji z obiegiem pozaustrojowym, w hemo­dializie oraz hemofiltracji.

Ostrzeżenie                  

Leku nie należy stosować u pacjentów z uczuleniem na enoxaparinę. Leku nie wolno podawać w bakteryj­nym zapaleniu wsierdzia, w poważnych zaburzeniach krzepnięcia krwi. W chorobie wrzodo­wej żołądka i dwunastnicy, wylewach krwi do mózgu. Uszkodzeniach oraz operacjach centralnego systemu nerwowego, a zwłaszcza oka i ucha. Pacjenci cierpiący na trombocytopenię (zmniejszona ilość płytek krwi), zbyt wysokie niekontrolowane ciśnienie krwi, niedomogę wątroby oraz przebytą chorobę wrzodową powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Clexanem. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi leka­mi.

Leku nie wolno podawać domięśniowo.

Efekt działania leku można zmniejszyć dzięki zastosowaniu protaminy.

Działania niepożądane                  

>1/100- Podskórny wylew krwi w miejscu wstrzyknięcia leku.

<1/1000- Reakcje alergiczne. Krwawienia. Zmniejszenie liczby płytek krwi. Zmiany w pracy wątro­by.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Profilaktycznie w chirurgii ogólnej 20 mg podskórnie dziennie. Pierwszą iniek­cję na­leży wykonać na dwie godziny przed operacją. W chirurgii ortopedycznej, gdzie istnieje duże ryzyko bu­dowania się zakrzepów - 40 mg na 12 godzin przed dokonaniem operacji oraz po 24 go­dzinach - następna dawka.

W operacjach z krążeniem pozaustrojowym dawkę dostosowuje się do wagi ciała pacjenta. Zastrzyki wyko­nuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania preparatu podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

CIPRINOL 

 

Na receptę

Producent                   Krka, Słowenia.

Forma leku:                iniekcje dożylne 10 mg/ml; tabletki 250 mg; tabletki 500 mg.

Zawartość                   substancja czynna - ciprofloxacin.

Sposób działania    

Ciprinol działa bakteriobójczo dzięki uniemożliwianiu syntezy istotnego dla rozwoju bakterii enzy­mu. Efekt bakteriobójczy następuje prędko. Lek działa na wiele szczepów bakteryjnych. Wpływa stymulująco na me­chanizmy odpornościowe - wzmaga aktywność fagocytów - komórek organizmu mających zdolność po­chłaniania ciał obcych, jak np. bakterii, wirusów oraz innych cząsteczek orga­nicznych i nieorganicznych.

Zastosowanie                  

Ciprinol stosuje się w infekcjach bakteryjnych dróg moczowych, stercza, dolnych dróg oddechowych (za­palenie oskrzeli, zapalenie płuc), infekcjach tkanki miękkiej oraz kości. W rzeżącce oraz w lecze­niu uciąż­liwych biegunek bakteryjnych. Ciprinol stosuje się również w zagrażających życiu infek­cjach, jak posocz­nica, zapalenie opon mózgowych.

Ostrzeżenie                  

Preparatu nie należy stosować u pacjentów uczulonych na lek. Ciprinolu nie należy podawać dzie­ciom oraz młodzieży, jedynie wyjątkowo i jednorazowo w leczeniu zapalenia opon mózgowych. Pa­cjenci cierpiący na padaczkę oraz zaburzenia centralnego układu nerwowego powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpo­częciem kuracji antybiotykiem. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmia­nie, jeśli Ciprinol stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków w trakcie kuracji. Ciprinol może upośledzać sprawność psychofi­zyczną, dlatego też nie wolno prowadzić po­jazdów mechanicznych ani wykonywać czynności precy­zyjnych w trakcie jego stosowania.

Działania niepożądane                  

1/100- Zaburzenia trawienne, mdłości, rozwolnienie, przejściowe zaburzenia w funkcji wątroby.

Zarówno w trakcie leczenia, jak i kilka dni po jego zakończeniu unikać nasłonecznienia skóry, ze względu na możliwość wystąpienia reakcji alergicznych.

1/1000- Zmęczenie, gorączka, bóle i zawroty głowy, wymioty. Bóle stawów, bóle brzucha. Przyspie­szona akcja serca. Zmiany obrazu krwi. Podrażnienie skóry, zmiany w funkcji wątroby. <1/1000- Sil­ne reakcje alergiczne, które mogą przejść w szok, z gorączką, wysypką oraz obrzmieniem. Poważne zaburzenia wą­troby. Zaburzenia wzroku, uczucie zagubienia, halucyjnacje, zaburzenia snu, depresja, przejściowe zabu­rzenia słuchu, niepokój, anemia, bóle mięśni, kryształy w moczu, zaburzenia w funkcji nerek, zapalenie nerek, długotrwałe biegunki w wyniku zapalenia jelita grubego. Infekcje skóry. Syndrom Stevensa-John­sona, gorączka oraz powstawanie ran wokół otworów ciała. Nad­wrażliwość na światło słoneczne.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zależy ona od natężenia infekcji, jej lokalizacji oraz wagi ciała pacjenta. Zaz­wyczaj stosuje się 250-500 mg co 12 godzin podczas lub po posiłkach. Zastrzyki wykonuje wyłącz­nie służba zdro­wia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania antybiotyku.

Istnieje prawdopodobieństwo, że Ciprinol oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okresie karmienia.

 

COLDREX

 

Bez recepty

Producent             SmithKline Beecham, Wielka Brytania.

Forma leku:           proszek; tabletki.

Zawartość              substancje czynne - phenylephrine hydrochloride, ascorbic acid, paracetamol, coffeine, terpin hydrate.

Sposób działania    

Coldrex łagodzi objawy grypy i przeziębienia, działa przeciwbólowo i przeciwgorączkowo.

Zastosowanie                  

Coldrex stosuje się w stanach podwyższonej temperatury, w przeziębieniach oraz w celu uśmierzania róż­nego rodzaju bólu (zębów, głowy, mięśni, bólów reumatycznych). Coldrex nie wpływa na czynni­ki krwi decydujące o jej krzepliwości i dlatego może być używany przez osoby skłonne do krwa­wień. Lek jest na ogół dobrze tolerowany przez pacjentów reagujących alergicznie na kwas acetylo­salicylowy. Efekt uśmie­rzania bólu wynika z tego, że Coldrex przeciwdziała powstawaniu prostaglandyn, substancji odpowiedzial­nych za odczuwanie bólu.

Ostrzeżenie                  

Należy bezwzględnie unikać alkoholu w okresie leczenia Coldrexem.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Coldrex stosuje się jednocześnie z innymi leka­mi. Przed zastosowaniem innych preparatów podczas leczenia Coldrexem należy zasięgnąć porady lekarza.

Działania niepożądane                  

Normalne dozowanie wyklucza na ogół możliwość wystąpienia jakichkolwiek niekorzystnych obja­wów.

<1/1000- Reakcje alergiczne (np. wysypka), zakłócenia w funkcjach wątroby. W razie długotrwałe­go sto­sowania zachodzić może ryzyko uszkodzenia nerek.

Dawkowanie                  

Dorośli 500 - 1000 mg 4 razy dziennie (najwyżej 4000 mg na dobę), dzieci o wadze 15-25 kg 250 mg 3 razy dziennie (najwyżej 1000 mg na dobę), o wadze 25-40 kg 500 mg 3-4 razy dziennie (naj­wyżej 2000 mg na dobę).

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania preparatu podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

CYCLONAMINE

 

Na receptę

Producent                   Galena-Wrocław, Polska.

Forma leku:                   tabletki 250 mg; iniekcje 12,5 mg/ml.

Zawartość                   substancja czynna - etamsylate.

Sposób działania:

Cyklonamina ma działanie przeciwkrwotoczne. Efekt działania leku pojawia się w 30 min po podaniu do­żylnym oraz po godzinie po podaniu doustnym. Mechanizm działania preparatu nie jest całkowicie wyja­śniony

Zastosowanie                  

Skazy płytkowe i naczyniowe, krwawienie bez rozpoznanej skazy krwotocznej. Nadmierne krwawie­nia miesiączkowe, powtarzające się krwawienia z nosa, skłonność do krwiaków, zmniejszanie krwa­wień śródo­peracyjnych.

Ostrzeżenie                  

Preparatu nie stosuje się pacjentom uczulonym na lek. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmia­nie, jeśli Cyklonaminę stosuje się jednocześnie z innymi lekami.

Lek może upośledzać sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mecha­nicz­nych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie stosowania preparatu.

Działania niepożądane                  

Brak danych statystycznych na temat działań niepożądanych, wiadomo jednak, że lek jest dobrze to­lero­wany. Rzadko występują objawy uczulenia w postaci wysypki, a także nudności i bóle głowy.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dzienna wynosi 3 razy 250 mg dla pacjenta dorosłego. Daw­ka dla dzieci - 10-15 mg/kg wagi ciała 2-3 razy dziennie.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania preparatu podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

CYCLOPHOSPHAMID  

 

Na receptę

Producent       Ankerwerk, Niemcy.

Forma leku:    drażetki 50 mg; iniekcje 200 mg. Zawartość - substancja czynna - cyclophosphamide.

Sposób działania    

Preparat należy do leków cytostatycznych. Lek przeciwdziała procesowi dzielenia się komórek. Me­chanizm jego działania nie jest całkowicie wyjaśniony. Cyklofosfamid wpływa również na zahamo­wanie procesów odpornościowych w organizmie.

Zastosowanie                  

Różne formy nowotworów gruczołów limfatycznych, przerzuty nowotworów, niektóre przypadki goścca, nowotwory jajników i narządów rodnych, niektóre formy leukemii (białaczki).

Ostrzeżenie                  

W trakcie leczenia preparatem obowiązuje cotygodniowa kontrola obrazu krwi oraz moczu. Oczeki­wany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi lekami.

Działania niepożądane                  

Lek powoduje zahamowanie podziału komórek szczególnie w szpiku kostnym, komórek skóry oraz błony śluzowej przewodu pokarmowego.

>1/100- Przejściowe zmniejszenie się liczby krwinek białych oraz płytek krwi. Brak apetytu, mdłości i wy­mioty. Wysypka, pokrzywka, wypadanie włosów. Zapalenie pęcherza, krew w moczu. Zapalenie spojówek.

<1/1000- Agranulocytoza. Zmiany w pracy serca. Brak miesiączki. Zatrzymanie produkcji spermy.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala doświadczony lekarz onkolog dostosowując ją do potrzeb pacjenta. Początkowo lek podaje się dożylnie, dawkę podtrzymującą podaje się w formie tabletek. Zazwyczaj dawka wynosi 4-6 mg/kg wagi ciała dziennie. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie

Cytostatyków nie podaje się kobietom ciężarnym, ze względu na duże ryzyko uszkodzenia płodu.

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okre­sie karmienia.

Trwałość:

Roztwór do iniekcji zachowuje ważność przez 12 godzin od momentu jego przygotowania. Lek na­leży przechowywać w zaciemnionym miejscu.

 

CYKLOPOSPORYNA

 

Ciclosporin, immunosuppressivum, L04AA

Działanie:

Cykliczny polipeptyd złożony z 11 aminokwasów wytwarzany przez grzyb Tolypocladium inflatum. Jest silnym lekiem o działaniu immunosupresyjnym. Zapobiega odrzucaniu alogenicznych przeszczepów serca, nerek, wątroby, trzustki, jelita cienkiego, płuc i skóry; osłabia reakcję GvH („przeszczep przeciw biorcy”) po przeszczepieniu szpiku. Hamuje humoralne i komórkowe reakcje immunologiczne, modyfikuje przewle­kłe procesy zapalne, zmniejsza wytwarzanie i wydzielanie limfokin (m.in. IL-2), czynnika wzrostu komórek (TCGF), wpływa na limfocyty typu pomocniczego (Th). Hamuje fazę indukcji w procesie proliferacji ko­mórek limfatycznych. Działa na wczesne fazy (fazy G0 i G1) cyklu komórkowego, jednak nie narusza prze­biegu samego procesu. Działanie cyklosporyny jest odwracalne, nie wykazuje działania limfocytotoksycz­nego, nie hamuje hemopoezy, nie wpływa na czynność komórek fagocytarnych ani na komórki nowotwo­rowe (badania na zwierzę­tach). Po podaniu p.o. tmax wynosi 1-6 h. W ok. 90% wiąże się z białkami osocza, głównie z lipoproteinami. Dystrybucja we krwi zależy od stężenia cyklosporyny w surowicy. W ok. 33-47% gromadzona jest w osoczu, 4-9% w limfocytach, 5-12% w granulocytach i w 41-58% w erytrocy­tach. Ulega biotransformacji w wątrobie. t1/2 wynosi wg różnych danych od 6,3-20,4 h. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią do przewodu pokarmowego, tylko w ok. 6% jest wydalana przez nerki.

Wskazania:

Zapobieganie odrzucaniu przeszczepu po alogenicznej transplantacji nerek, wątroby, ser­ca, serca i płuc, płuc lub trzustki. Leczenie odrzucania przeszczepu u pacjentów uprzednio otrzymu­jących inne leki immu­nosupresyjne. Zapobieganie odrzucaniu przeszczepu po transplantacji szpiku. Zapobieganie chorobie prze­szczep przeciw biorcy lub jej leczenie. Czynne, zagrażające utratą wzro­ku zapalenie błony naczyniowej pośredniego lub tylnego odcinka oka pochodzenia niezakaźnego, gdy leczenie konwencjonalne jest niesku­teczne, względnie powoduje ciężkie działania niepożądane. Zapalenie błony naczyniowej oka w chorobie Behçeta z nawracającymi obostrzeniami i zajęciem siat­kówki. Steroidozależny i steroidooporny zespół ner­czycowy u dorosłych i dzieci, wywołany przez choroby kłębuszków nerkowych, takie jak: nefropatie z mi­nimalnymi zmianami, ogniskowe i seg­mentowe stwardnienie kłębków lub błoniaste zapalenie kłębków ner­kowych. Lek stosowany w celu wywołania remisji i jej utrzymania lub podtrzymania remisji wywołanej steroidami (możliwe wycofa­nie steroidów z leczenia). Leczenie ciężkiego, czynnego reumatoidalnego za­paleniu stawów. Lecze­nie ciężkiej łuszczycy u pacjentów, u których konwencjonalne metody leczenia są nieskuteczne lub niewskazane. Ciężkie atopowe zapalenie skóry wymagające leczenia ogólnego.

Przeciwwskazania:

Cyklosporyna zwiększa ryzyko rozwoju chłoniaków i innych nowotworów złośli­wych, szczególnie nowo­tworów skóry oraz rozwoju zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, pasożytni­czych i wirusowych. W przy­padku wystąpienia zaburzeń czynności nerek lub wątroby podczas lecze­nia konieczne może być zmniejsze­nie dawki. Podczas lecznenia należy regularnie kontrolować ciśnie­nie tętnicze. Przed leczeniem oraz po zakończeniu 1. mies. leczenia wskazane jest oznaczenie stęże­nia lipidów. Cyklosporyna zwiększa ryzyko wystąpienie hiperkaliemii szczególnie u pacjentów z za­burzeniami czynności nerek. Należy także zachować ostrożność w przypadku równoległego poda­wania cyklosporyny z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, inhibitorami konwertazy angiotensyny, lekami z grupy antagonistów angiotensyny II i lekami zawie­rającymi potas oraz u pa­cjentów stosujących dietę o dużej zawartości potasu; zaleca się wówczas badanie stężenia potasu w osoczu. Cyklosporyna zwiększa klirens magnezu, co może prowadzić do hipomagneze­mii, szczegól­nie w okresie okołotransplantacyjnym; zaleca sie kontrolę stężenia magnezu. Stosować ostroż­nie u osób z dużym stężeniem kwasu moczowego we krwi. We wskazaniach pozatransplantacyjnych nie stosować cyklosporyny u osób z zaburzeniami czynności nerek (wyjątkiem jest zespół nerczycowy), niewy­równanym nadciśnieniem tętniczym, trudnymi do opanowania zakażeniami lub nowotworami złośliwymi. U osób z endogennym zapaleniem błony naczyniowej oka zaleca się częstą kontrolę czynności nerek. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwięk­szone o ponad 30% w porówna­niu ze stężeniem początkowym, należy zmniejszyć dawkę leku o 25-50%; zalecenie to obowiązuje, nawet jeżeli stężenie kreatyniny jest w zakresie normy laboratoryjnej. U osób z zespołem nerczycowym zaleca się częstą kontrolę czynności nerek. Jeżeli w więcej niż jed­nym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o ponad 30% w porównaniu ze stę­żeniem początkowym, należy zmniejszyć dawkę leku o 25-50%; osoby z nieprawidłową czynnością nerek powinny otrzymywać początkowo dawkę 2,5 mg/kg mc./dobę i muszą być bardzo starannie obserwowane. U chorych na reumatoidalne zapalenie stawów przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić wiarygodnie wartości początkowe stężenia kreatyniny w surowicy, wykonując co najmniej 2 oznaczenia. W pierwszych 3 miesiącach leczenia stężenie kreatyniny w surowicy należy sprawdzać co 2 tyg., następnie co miesiąc, po 6 mies. leczenia - co 4-8 tyg. Jeżeli w więcej niż jed­nym oznacze­niu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o ponad 30% w porównaniu ze stężeniem po­czątkowym, należy zmniejszyć dawkę leku; jeżeli stężenie kreatyniny w surowicy zwiększa się o wię­cej niż 50%, to konieczne jest zmniejszenie dawki cyklosporyny o 50%; zalecenie to obowiązuje, na­wet jeżeli stężenie kreatyniny jest w zakresie normy laboratoryjnej. Jeżeli mimo zmniejszenia dawki cyklosporyny stężenie kreatyniny nie obniży się w ciągu miesiąca, należy przerwać leczenie. Zacho­wać szczególną ostrożność w przypadku równoległego stosowania metotreksatu. U chorych na łusz­czycę przed rozpoczę­ciem leczenia należy ustalić wartości początkowe stężenia kreatyniny w suro­wicy, wykonując co najmniej dwa oznaczenia. W pierwszych 3 mies. leczenia stężenie kreatyniny w surowicy należy sprawdzać co 2 tyg., następnie co miesiąc. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwięk­szone o ponad 30% w porównaniu ze stężeniem początko­wym, należy zmniejszyć dawkę leku o 25-50%; zalecenie to obowiązuje, nawet jeżeli stężenie krea­tyniny jest w zakresie normy laboratoryjnej. Jeżeli mimo zmniejszenia dawki cyklosporyny stężenie kreatyniny nie zmniejszy się w ciągu miesiąca, należy przerwać leczenie. Pacjenci w podeszłym wie­ku powinni być leczeni tylko w przypadku łuszczycy prowadzącej do inwalidztwa, przy czym należy szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek. Przed rozpoczęciem le­czenia cyklosporyną należy wykonać biopsję zmian skórnych nietypowych dla łuszczycy, w przypadku któ­rych można podejrze­wać, że są zmianami nowotworowymi lub stanami przedrakowymi. Osoby ze złośli­wymi nowotwo­rami skóry lub stanami przedrakowymi skóry powinni być leczeni cyklosporyną wyłącznie po odpo­wiednim leczeniu tych zmian i jeżeli nie istnieje inna możliwość skutecznego leczenia łuszczycy. Osoby leczone cyklosporyną nie powinny być jednocześnie poddawane działaniu promieniowania UVB lub fotochemioterapii (PUVA). U osób z atopowym zapaleniem skóry przed rozpoczęciem le­czenia należy ustalić wartości początkowe stężenia kreatyniny w surowicy, wykonując co najmniej dwa oznaczenia. W pierwszych 3 miesiącach leczenia stężenie kreatyniny w surowicy należy sprawdzać co 2 tyg., następnie co miesiąc. Jeżeli w więcej niż jednym oznaczeniu stężenie kreatyniny w surowicy jest zwiększone o ponad 30% w porównaniu ze stężeniem początkowym, należy zmniejszyć dawkę o 25-50%; zalecenie to obowią­zuje, nawet jeżeli stężenie kreatyniny jest w zakresie normy laboratoryjnej; jeżeli mimo zmniejszenia dawki stężenie kreatyniny nie zmniejszy się w ciągu miesiąca, należy przerwać leczenie. Nie stosować w leczeniu atopowego zapalenia skóry u dzieci. Pacjenci w podeszłym wieku powinni być leczeni tylko w przypadku atopowego zapalenia skóry powodującego inwalidztwo, przy czym należy szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek. Powiększenie węzłów chłonnych, które występuje w trakcie leczenia cyklosporyną, po­winno być stale kontrolowane; jeżeli powiększenie węzłów chłonnych utrzymuje się mimo poprawy stanu pacjenta, należy wykonać biopsję w celu wykluczenia obecności chłoniaka. Przed rozpoczęciem leczenia cyklosporyną, należy wykluczyć aktywne zakażenie wirusem opryszczki. Jeżeli wystąpi ono w czasie le­czenia, nie ma konieczności odstawienia leku, chyba że infekcja jest ciężka. Zakażenia skóry gronkowcem złocistym nie są bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania preparatu Sandimmun Neoral, ale po­winny być kontrolowane za pomocą odpowiednich leków przeciwbakteryjnych. Należy unikać doustnego podawania erytromycyny, ponieważ wykazuje ona zdolność do zwiększania stężenia cyklosporyny we krwi. Jeżeli nie istnieje możliwość alternatywnego leczenia, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia cyklo­sporyny we krwi, czynności nerek i działań niepożądanych spowodowanych stosowaniem cyklosporyny. Ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia nowotworów złośliwych skóry pacjenci leczeni preparatem Sandimmun Neoral powinni unikać ekspozycji na światło słoneczne i nie powinni być w czasie leczenia tym preparatem poddawani działaniu promieniowania UVB lub fotochemioterapii (PUVA).

Interakcje:

Barbiturany, karbamazepina, fenytoina, nafcylina, sulfadymidyna podawana dożylnie, ryfampicyna, oktreotyd, probucol, orlistat, ziele dziurawca (Hypericum perforatum), troglitazon, tiklopidyna zmniejszają stężenie cyklosporyny we krwi. Antybiotyki makrolidowe (głównie erytro­mycyna i klarytromycyna), keto­konazol, flukonazol, itrakonazol, diltiazem, nikardypina, werapamil, metoklopramid, doustne środki anty­koncepcyjne, danazol, metyloprednizolon (duże dawki), allopurinol, amiodaron, kwas cholowy i jego po­chodne, leki z grupy inhibitorów proteazy zwiększają stężenie cyklosporyny we krwi. Należy zachować ostrożność podczas równoległego stosowania cyklosporyny z innymi lekami działającymi nefrotoksyczne (m.in. aminoglikozydy, amfoterycyna B, cyprofloksacyna, wankomycyna, trimetoprim i trimetoprim z sul­fametoksazolem, niesteroidowe leki przeciwzapalne, melfalan). W czasie leczenia cyklosporyną skutecz­ność szczepień może być zmniej­szona; nie stosować szczepionek zawierających żywe, osłabione drobno­ustroje. Równoległe stoso­wanie nifedypiny z cyklosporyną może powodować nasilenie przerostu dziąseł w porównaniu z prze­rostem obserwowanym po podaniu samej cyklosporyny; należy unikać równoległego stosowania tych leków. Cyklosporyna zwiększa dostępność biologiczną diklofenaku; w przypadku koniecz­ności równoległego stosowania należy zmniejszyć jego dawkę. Może zmniejszać klirens digoksyny, kolchi­cyny, lowastatyny, prawastatyny, simwastatyny, atorwastatyny i prednizolonu; z tego względu może nasilać toksyczność digoksyny oraz zwiększa ryzyko toksycznego działania na mięśnie ze strony kol­chicyny, lowa­statyny, prawastatyny, simwastatyny i atorwastatyny; należy monitorować działanie toksyczne, w razie po­trzeby zaprzestać podawania. Zwiększone ryzyko hiperkaliemii w trakcie rów­noległego stosowania soli potasu lub leków oszczędzających potas.

Działanie niepożądane:

Działania występujące u osób otrzymujących cyklosporynę ze wskazań transplanotologicznych są zwykle bardziej nasilone i występują częściej. Najczęściej występują zabu­rzenia czynności nerek, nadciśnienie tęt­nicze, drżenie, bóle głowy, hiperlipidemia. Inne działania nie­pożądane: jadłowstręt, nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, przerost dziąseł, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki, hiperurikemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia, hipoglikemia, kurcze mięśni, mialgia, osłabienie mięśni, miopatia, niedo­krwistość, małopłytkowość mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, zespół hemolityczno-mocz­nicowy, nadmierne owłosienie, wysypki alergiczne, zmęczenie, obrzęki, przyrost masy ciała, zaburzenia miesiączkowa­nia, ginekomastia, parestezje, objawy encefalopatii (drgawki, splątanie, dezorientacja, zmniej­szona reaktywność, pobudzenie, bezsenność, zburzenia widzenia, ślepota korowa, śpiączka, niedowład, ataksja móżdżkowa), polineuropatia obwodowa, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, w tym obrzęk tarczy nerwu wzrokowego z możliwym upośledzeniem widzenia w następstwie wzmożonego ciśnie­nia wewnątrz­czaszkowego niespowodowanego guzem. Choroby limfoproliferacyjne i nowotworowe występują z po­dobną częstością jak w przypadku innych leków immunosupresyjnych. W razie prze­dawkowania leczenie objawowe i podtrzymujące; lek nie jest usuwany za pomocą dializy lub hemoperfuzji.

Ciąża i laktacja:

Kategoria C. W ciąży stosować wyłącznie w razie zdecydowanej konieczności. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie:

Dawkę ustala się na podstawie monitorowania stężenia cyklosporyny w surowicy. P.o. Dawkę dobową po­daje się w 2 dawkach podzielonych. Przeszczepianie narządów. 10-15 mg/kg mc. w dwóch dawkach po­dzielonych w ciągu 12 h przed transplantacją, dawkę tę stosuje się także przez 1-2 tyg. po operacji. Następ­nie należy ją stopniowo zmniejszać w zależności od stężenia cyklosporyny we krwi, aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej 2-6 mg/kg mc./d. W przypadku sto­sowania w skojarzeniu z innymi lekami immuno­supresyjnymi (np. z kortykosteroidami lub jako składnik leczenia trzema lub czterema lekami), można sto­sować mniejsze dawki (w początkowym okresie leczenia 3-6 mg/kg mc./d). Przeszczepianie szpiku. Po okresie leczenia i.v. zwykle 12,5 mg/kg mc./d. Leczenie podtrzymujące należy kontynuować co najmniej przez 3 miesiące (najlepiej przez 6 miesięcy). Następnie należy stopniowo zmniejszać dawkę aż do odsta­wienia leku w rok po transplantacji. Jeżeli lek jest podawany w postaci p.o. od początku leczenia zaleca się stosowanie dawki 12,5-15 mg/kg mc./d; pierwszą dawkę należy podać w dniu poprzedzającym operację. Endo­genne zapalenie błony naczyniowej oka. W celu wywołania remisji początkowo 5 mg/kg mc./d do uzyskania remisji. W razie potrzeby do 7 mg/kg mc./d lub stosować w skojarzeniu z kortykosteroidami. W leczeniu podtrzymującym dawkę stopniowo zmniejszać, stosować najmniejszą dawkę skuteczną (maks. 5 mg/kg mc./d). Zespół nerczycowy. W celu wywołania remisji początkowo 5 mg/kg mc. u dorosłych i 6 mg/kg mc. u dzieci (stosować, jeżeli parametry czynności nerek mimo białkomoczu są prawidłowe). U osób z upośledzoną czynnością nerek dawka początkowa nie po­winna przekraczać 2,5 mg/kg mc./d. W razie po­trzeby stosować w skojarzeniu z małymi dawkami doustnych kortykosteroidów. Jeżeli po 3 mies. leczenia nie wystąpi poprawa należy przerwać lecze­nie cyklosporyną. Następnie należy stopniowo zmniejszać dawkę do najmniejszej dawki skutecznej (maks. 5 mg/kg mc./d u dorosłych i 6 mg/kg mc./d u dzieci). Reu­matoidalne zapalenie stawów. Przez pierwsze 6 tyg. leczenia 3 mg/kg mc./d. W razie potrzeby zwiększać stopniowo do granic in­dywidualnej tolerancji, maks. do 5 mg/kg mc./d. Konieczne może być stosowanie leku do 12 tyg. Dawkę podtrzymującą ustalać indywidualnie. Lek można stosować równolegle z małymi dawkami kortykosteroidów i(lub) niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w razie potrzeby także meto­treksatu. Dawka początkowa cyklosporyny wynosi wtedy 2,5 mg/kg mc./d. Łuszczyca. Indywi­dualnie. Po­czątkowo 2,5 mg/kg mc./d, w razie potrzeby po mies. zwiększać stopniowo, maks. do 5 mg/kg mc./d. Le­czenie należy przerwać, jeżeli dawka 5 mg/kg mc./d nie wykazuje skuteczności po 6 tyg. leczenia lub jeżeli dawki skutecznej nie można uznać za bezpieczną. W leczeniu podtrzymują­cym stosować ustaloną indywi­dualnie najmniejszą skuteczną dawkę (maks. 5 mg/kg mc./d). Atopowe zapalenie skóry. Indywidualnie, zwykle 2,5-5 mg/kg mc./d. Po osiągnięciu zadowalającej poprawy dawkę stopniowo zmniejszać, a jeżeli to możliwe, zaprzestać podawania cyklosporyny. W przypadku nawrotu choroby można ponownie rozpocząć jej stosowanie. Chociaż 8-tygodniowy cykl leczenia może wystarczyć do uzyskania całkowitego ustąpienia zmian, wykazano, że leczenie przez okres do 1 roku jest skuteczne i dobrze tolerowane pod warunkiem przestrzegania zaleceń monitorowania. I.v. Przeszczepianie narządów. Zwykle 3-5 mg/kg mc. 12 h przed transplantacją; dawkę 3-5 mg/kg mc./d stosować przez 1-2 tyg po operacji, następnie należy zmniejszać ją stopnio­wo w zależności od stężenia cyklosporyny we krwi do dawki podtrzymującej, zwykle 0,7-2 mg/kg mc./d. W przypadku stosowania w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi (np. z kortykostero­idami lub jako składnik leczenia trzema lub czterema lekami), to mogą być stosowane mniejsze dawki (w początkowym okresie leczenia 1-2 mg/kg mc./d). Zaleca się rozpoczęcie podawa­nia cyklosporyny p.o. tak szybko jak to możliwe. Przeszczepianie szpiku. Pierwszą dawkę należy po­dać w dniu poprzedzającym transplantację, zwykle wynosi ona 3-5 mg/kg mc./d, dawkę tę stosuje się także przez 1-2 tyg. po operacji. Następnie zaleca się leczenie cyklosporyną podawaną p.o., które należy kontynuować co najmniej przez 3 mies. (najlepiej przez 6 mies.). Następnie należy stopniowo zmniejszać dawkę aż do odstawienia leku rok po transplantacji. Podanie leku i.v. można kontynuo­wać w przypadku zaburzeń żołądkowo-jelitowych, które mogą zmniejszyć wchłanianie leku po po­daniu p.o.

Uwagi:

Przygotowany do podania roztwór do wlewu należy użyć do 24 h.

 

DETRALEX                  

 

Na receptę

Producent    Servier, Francja.

Forma leku: tabletki powlekane.

Zawartość   substancje czynne - diosmina, hesperydyna.

Sposób działania    

Detralex zwiększa napięcie zbyt wiotkich ścianek żył, zwiększa przepływ krwi przez żyły, poprawia prze­pływ limfy i reguluje przepuszczalność ścianek naczyń włosowatych, hamując w ten sposób przesiąkanie osocza krwi do tkanek. Działa przeciwzapalnie. Zmniejsza obrzęki.

Zastosowanie                  

Przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych z uczuciem ciężkości i bólów, obrzękiem w okolicy ko­stek oraz kurczami nocnymi. Leczenie żylaków odbytnicy - hemoroidów.

Ostrzeżenie                  

Detralexu nie należy podawać osobom uczulonym na lek. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych środków w trakcie kuracji Detralexem należy omówić z lekarzem. Działania niepożądane: Preparat rzadko po­woduje objawy uboczne w postaci zaburzeń trawiennych lub nerwowych.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 1 tabletka 2 razy dziennie. W za­ostrzeniu dolegliwości, zwłaszcza w związku z żylakami odbytnicy można dawkę zwiększyć do 6 tabletek dziennie.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

DEXAMETHASON       

 

Na receptę

Producent             Krka, Słowenia.

Forma leku:          iniekcje 4 mg/ml.

Zawartość             substancja czynna - dexamethasone sodium phosphate.

Sposób działania:  zastosowanie itd. patrz: DEXA-RATIOPHARM prod. Niemcy.

 

DEXA-RATIOPHARM 4; DEXA-RATIOPHARM 8           

 

Na receptę

Producent                   Ratiopharm, Niemcy.

Forma leku:         iniekcje 2 mg/ml; iniekcje 4 mg/ml.

Zawartość           substancja czynna - dexamethasone sodium phosphate.

Sposób działania    

Dexa-ratiopharm jest lekiem hormonalnym należącym do grupy glukokortykoidów. Glukokortykoidy są hormonami wydzielanymi przez korę nadnerczy, nieodzownymi w prawidłowym funkcjonowaniu ustroju. Dexa-ratiopharm działa silnie przeciwzapalnie, przeciwuczuleniowo i przeciwreumatycznie.

Zastosowanie                  

Dexa-ratiopharm stosuje się przede wszystkim w intensywnej i krótkotrwałej terapii ciężkich stanów aler­gicznych, np. astmy, ponadto w chorobach reumatycznych, chorobach skóry, oczu, krwi oraz niektórych nowotworów.

Ostrzeżenie                  

Preparat nie może być stosowany u osób z infekcjami grzybiczymi lub u osób z nadwrażliwością na lek. Pacjenci cierpiący na ostre choroby wirusowe, zgąbczenie kości, chorobę wrzodową żołądka lub dwunast­nicy, cukrzycę, wysokie ciśnienie tętnicze, zaburzenia w funkcji nerek, choroby tarczycy, gruęlicę, mar­skość wątroby lub schorzenia psychiczne powinni powiadomić o tym lekarza przed roz­poczęciem kuracji Dexa-ratiopharmem.

Osoby, które chcą się poddać szczepieniom w czasie kuracji preparatem powinny poinformować o tym le­karza.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Dexa-ratiopharm stosuje się jednocześnie z in­nymi lekami. Należy zatem poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków podczas kuracji gluko­kortykoidem.

Działania niepożądane                  

1/100- Gromadzenie się tkanki tłuszczowej w okolicy korpusu oraz twarzy, zahamowanie wzrostu u dzieci, skłonność do chorób infekcyjnych, uaktywnienie się cukrzycy, słabość mięśni, zgąbczenie kości, zaburzenia menstruacji, owłosienie ciała u kobiet, akne. Większość tych objawów pojawia się w wyniku długotrwałego leczenia glukokortykoidem.

1/1000- <1/1000- Zaburzenia w gospodarce wodnej, obniżenie poziomu potasu w organizmie, gro­madzenie się wody w ustroju, podniesione ciśnienie tętnicze, niewydolność serca, reakcje alergiczne, przyspieszone krzepnięcie krwi, zaburzenia przewodu pokarmowego, zwiększony apetyt, wzrost wagi ciała, uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, zwiotczenie skóry, zaburzenia psy­chiczne objawiające się krań­cowymi zmianami nastrojów, bezsenność, ból głowy, zwiększenie ciśnie­nia śródgałkowego w oku, zmęt­nienie soczewek. W razie pojawienia się uciążliwych dolegliwości należy zwrócić się do lekarza.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Należy stosować się ściśle do przepisów lekarza, nie przerywać nagle leczenia lub nie zmieniać samowolnie przepisanej przez lekarza dawki. Zmiany dawki mogą być aktualne w razie wystąpie­nia gorączki, biegunki lub wymiotów. W razie pojawienia się tych objawów należy niezwłocznie skontak­tować się z lekarzem. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Ist­nieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zaży­wać leku w okresie karmienia, chyba że lekarz zalecił inaczej.

 

DEXAMETHASON; DEXAMETHASON 0.1%                  

 

Na receptę

Producent                   Polfa-Pabianice, Polska.

Polfa-Warszawa, Polska.

Forma leku:                   tabletki 1 mg; tabletki 0,5 mg; krople do oczu 0,1%.

Zawartość                   substancja czynna - dexamethasone.

Sposób działania    

Dexamethason jest lekiem hormonalnym należącym do grupy glukokortykoidów. Glukokortykoidy są hor­monami wydzielanymi przez korę nadnerczy, nieodzownymi w prawidłowym funkcjonowaniu ustroju. Dexametason działa silnie przeciwzapalnie, przeciwuczuleniowo i przeciwalergicznie. Dzia­łanie przeciw­zapalne leku następuje bardzo szybko.

Zastosowanie                  

Dexamethason podaje się przede wszystkim w intensywnej i krótkotrwałej terapii ciężkich stanów alergicz­nych, np. astmy, ponadto w chorobach reumatycznych, chorobach skóry, krwi oraz niektó­rych nowotwo­rów. W chorobach oczu - zapaleniu twardówki i nadtwardówki, tęczówki i ciałka rzę­skowego, zapaleniu tylnej części błony naczyniowej oka. W stanach po urazach i operacjach oka. Krople do oczu są szczególnie skuteczne w przewlekłych nieropnych stanach zapalnych i alergicz­nych.

Ostrzeżenie                  

Preparat nie może być stosowany u osób z infekcjami grzybiczymi lub u osób z nadwrażliwością na lek. Pacjenci cierpiący na ostre choroby wirusowe, zgąbczenie kości, chorobę wrzodową żołądka lub dwunast­nicy, cukrzycę, wysokie ciśnienie tętnicze, zaburzenia w funkcji nerek, choroby tarczycy, gruęlicę, mar­skość wątroby lub schorzenia psychiczne powinni powiadomić o tym lekarza przed roz­poczęciem kuracji Dexamethasonem.

Osoby, które chcą się poddać szczepieniom w czasie kuracji preparatem powinny poinformować o tym le­karza.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Dexamethason stosuje się jednocześnie z inny­mi le­kami. Należy zatem poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków podczas ku­racji gluko­kortykoidem.

Działania niepożądane                  

1/100- Gromadzenie się tkanki tłuszczowej w okolicy korpusu oraz twarzy, zahamowanie wzrostu u dzieci, skłonność do chorób infekcyjnych, uaktywnienie się cukrzycy, słabość mięśni, zgąbczenie kości, zaburzenia menstruacji, owłosienie ciała u kobiet, akne. Większość tych objawów pojawia się w wyniku długotrwałego leczenia glukokortykoidem.

1/1000- <1/1000- Zaburzenia w gospodarce wodnej, obniżenie poziomu potasu w organizmie, gro­madzenie się wody w ustroju, podniesione ciśnienie tętnicze, niewydolność serca, reakcje alergiczne, przyspieszone krzepnięcie krwi, zaburzenia przewodu pokarmowego, zwiększony apetyt, wzrost wagi ciała, uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, zwiotczenie skóry, zaburzenia psy­chiczne objawiające się krań­cowymi zmianami nastrojów, bezsenność, ból głowy, zwiększenie ciśnie­nia śródgałkowego w oku, zmęt­nienie soczewek. W razie pojawienia się uciążliwych dolegliwości należy zwrócić się do lekarza.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Należy stosować się ściśle do przepisów lekarza, nie przerywać nagle leczenia lub nie zmieniać samowolnie przepisanej przez lekarza dawki. Zmiany dawki mogą być aktualne w razie wystąpie­nia gorączki, biegunki lub wymiotów. W razie pojawienia się tych objawów należy niezwłocznie skontak­tować się z lekarzem. Dawkę dla dzieci ustala lekarz specjalista.

Tabletki - zazwyczaj dawka dla dorosłych wynosi 0,5-2 mg dziennie w 2-3 dawkach podzielonych. Dawkę należy zmniejszyć bezpośrednio po uzyskaniu poprawy.

Krople do oczu - jeśli lekarz okulista nie zaleci inaczej, dawka wynosi 3-4 razy dziennie po 1 kropli do worka spojówkowego. Czas leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni.

Ciąża i karmienie

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Ist­nieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zaży­wać leku w okresie karmienia, chyba że lekarz zalecił inaczej.

Trwałość:

Dexamethason 0,1% - krople do oczu zachowują ważność 1 miesiąc po otwarciu opakowania.

 

DICLAC (patrz też „Karta charakterystyki produktu leczniczego”: >>>> (Diclac)

Nazwa handlowa leku:                   Diclac

Nazwa międzynarodowa:               DICLOFENACUM

Postacie występowania leku:          roztwór do wstrzykiwań

Lek działa przeciwbólowo, przeciwgorączkowo i przeciwzapalnie.

Lek ma zastosowanie w leczeniu różnych stanów reuma­tycznych, a także w zwalczaniu bólu pochodzenia pourazowego, korzonkowego i nerwobólów.

Lek w postaci injekcji podaje wyłącznie wykwalifi­kowany personel medyczny.

Niepożądane skutki:

Nudności, wymioty, zgaga lub niestrawność.

Bóle brzucha.

Zawroty i bóle głowy.

Gdy powyższe niepożądane objawy nie ustępują mimo prawidłowego przyjmowania leku, skontaktuj się z lekarzem.

Stosowanie leku może również wywołać pokrzywki, wysypki na skórze.

Lekarza należy poinformować:      

O tym, że miałeś kiedykolwiek uczulenie na kwas acety­losalicylowy i inne leki przeciwzapalne (Polopirynę, Fenylbutazon, Ibuprofen, Indometacynę, Naproksen i inne)

O tym, że chorowałeś na chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy oraz że miałeś stan zapalny przewodu pokarmowego.

O tym, że chorujesz na chorobę nerek lub wątroby.

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie zażywasz.

Powiadom lekarza, że jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży (szczególnie, jeżeli są to pierwsze trzy miesiące jej trwania), a także gdy karmisz piersią.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania napojów alkoholowych.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie Metotreksat.

Pochodne kumaryny (leki przeciwkrzepliwe).

Zapamiętaj!

Przynieś lekarzowi wyniki badań laboratoryjnych, których wykonanie zlecił Ci w czasie ostatniej wizyty.

Postać farmaceutyczna preparatu:  Diclac (Hexal AG) roztwór do wstrzy­kiwań 75mg/3 ml, 5 amp. 3 ml

 Diclac (Hexal AG) roztwór do wstrzykiwań 75mg/3 ml, 10 amp. 3 ml

 

DOLARGAN      

 

Na receptę 

Producent                   Chinoin, Węgry.                  

Forma leku:                iniekcje 50 mg/ml; tabletki 25 mg.                  

Zawartość                   substancja czynna - pethidine hydrochloride.                  

Sposób działania    

Dolargan jest morfinopodobnym lekiem uśmierzającym ból, o działaniu słabszym od morfiny. Po po­daniu domięśniowym lek zaczyna działać szybciej niż morfina, a efekt uśmierzenia bólu trwa krócej. Długotrwałe stosowanie Dolarganu wywołuje tolerancję na lek, tzn. w celu osiągnięcia uśmierzenia bólu potrzebne jest zwiększanie dawki leku. Lek powoduje znacznie mniejszy skurcz dróg żółcio­wych niż morfina. Jego dzia­łanie hamujące na wydzielanie moczu oraz na układ pokarmowy jest również mniejsze niż morfiny.

Zastosowanie     Silne bóle. 

Ostrzeżenie                  

Dolarganu nie wolno podawać w astmie, utrudnieniu oddychania, łącznie z alkoholem lub środkami nasen­nymi. Pacjenci cierpiący na niewydolność nerek, wątroby, pacjenci z uszkodzeniami czaszki powinni po­wiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Dolarganem.

Lek upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicz­nych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie stosowania preparatu. Osoby starsze wyka­zują szczególną wrażliwość ośrodka oddechowego na lek, dlatego pacjentom starszym podaje się mniejsze dawki leku.

Lek wywołuje uzależnienie.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Dolargan stosuje się jednocześnie z innymi le­kami.                  

Działania niepożądane                  

> 1/100- Mdłości i wymioty.

1/100- 1/1000- Zawroty głowy. Depresja oddychania, którą można powstrzymać naloxonem. Ospa­łość, omdlenie. Wysypka. Skurcz dróg żółciowych.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Tabletki - zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 50-100 mg 1-2 razy dzien­nie. Zastrzyki domięśniowo lub podskórnie wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Dzieciom do 1 roku życia stosuje się zazwyczaj 1-2 mg/kg wagi ciała na dobę; od 1-5 roku życia 12,5-25 mg na dobę; od 6-12 roku życia 25-50 mg na dobę.         

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat wywoła depresję oddychania u noworodka. Nie wolno za­żywać leku w ciąży.

Preparat przenika do mleka matki, lecz jego oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdo­podobne. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy jednak omówić z lekarzem. 

 

DOKSORUBICYNA

 

Doxorubicin, antileucaemicum, cytostaticum, L01DB

Działanie:

Antybiotyk z grupy antracyklin o działaniu przeciwnowotworowym uzyskany z hodowli Streptomyces pe­uceticus var. caesius. Lek wbudowuje się w strukturę DNA i powoduje jego rozer­wanie oraz fragmentację. Prowadzi to do zahamowania replikacji DNA oraz uniemożliwia transkryp­cję DNA na rRNA, hamując syntezę RNA. Jego działanie może się również wiązać z wpływem na topoizomerazę II, błony komórkowe, tworzenie wolnych rodników i apoptozę. Doksorubicyna szyb­ko przenika do komórek i gromadzi się głów­nie w chromatynie jądra komórkowego, zatrzymując mitozę i wywołując aberracje chromosomowe. Hamuje rozwój wielu nowotworów eksperymental­nych oraz czynność układu odpornościowego. Najsilniejsze dzia­łanie toksyczne osiągane jest głów­nie w fazie S i G2. Lek jest aktywny także wobec wolno rosnących ko­mórek nowotworowych. Sła­bo się wchłania po podaniu p.o. Podana we wstrzyknięciu i.v. jest szybko eli­minowana z osocza. Ulega dystrybucji do narządów i tkanek. W tkance nowotworowej stwierdza się więk­sze stężenia substancji czynnej niż w osoczu. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, bardzo słabo prze­nika przez łożysko i do pokarmu kobiecego. W 70-75% wiąże się z białkami osocza. Około 35% po­danej dawki wiąże się nieodwracalnie w tkankach z białkami mikrosomalnymi. Metabolizowana jest w wą­trobie do głównego, czynnego metabolitu - doksorubicynolu powstającego w wyniku działania aldoketore­duktazy. Następnie zachodzi redukcyjne rozerwanie wiązania glikozydowego w wyniku działania glikozy­dazy zależnej od NADPH. W tym samym czasie powstają różne metabolity aglikonowe. Zaburzenia czyn­ności wątroby hamują wydalanie leku i tym samym prowadzą do jego kumulacji w osoczu i tkankach. Eli­minacja trójfazowa: t1/2a 8-25 min, t1/2b 1,5-10 h, t1/2g 24-48 h. Około 40-50% dawki wydalane jest z żółcią, z czego ok. 42% w postaci niezmienionej; ok. 22% ja­ko doksorubicynol i 36% - w postaci innych metabolitów; wydalanie następuje również przez nerki.

Wskazania:

Rak sutka, rak jajnika, rak błony śluzowej macicy, drobnokomórkowy rak płuca, rak pę­cherza moczowego, rak tarczycy, rak żołądka, rak gruczołu krokowego, rak wątroby, choroba Hodgkina, chłoniaki nieziarnicze, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, szpiczak mnogi, guz Wilmsa, nerwiak zarodkowy współczulny (neuroblastoma), płaskonabłonkowy rak głowy i szyi, nowotwory lite (w tym no­wotwory lite tkanek miękkich, mięsaki kościopochodne [osteosarcoma], guz Ewinga i inne), rak jądra. Lek zwykle stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi. Dopęcherzowo w powierz­chownym raku nieinwazyjnym pęcherza moczo­wego po elektroresekcji przezcewkowej (TUR) i w profi­laktyce nawrotów.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, upośledzona czynność szpi­ku wywołana stosowaną wcześniej chemioterapią bądź radioterapią. Nie stosować u chorych, którzy otrzymali maksymalną kumula­cyjną dawkę doksorubicyny lub innych antracyklin. Choroby mięśnia sercowego. Doksorubicyny nie należy podawać chorym z ciężkimi zaburzeniami czynności serca w wywiadzie. Ciężkie upośledzenie czynności wątroby. Stosowanie dopęcherzowe jest przeciwwskaza­ne u chorych z guzami pęcherza moczowego powo­dującymi zwężenie cewki moczowej, które unie­możliwiają zastosowanie cewników, w przypadku guzów inwazyjnych penetrujących ścianę pęcherza oraz zapalenia pęcherza moczowego. Jeśli to możliwe ze względu na szybkość rozwoju choroby no­wotworowej, przed rozpoczęciem stosowania doksorubicyny po­winny zostać wyleczone uogólnione zakażenia. Podczas leczenia początkowego należy systematycznie kontrolować laboratoryjne para­metry czynności szpiku, nerek oraz wątroby i monitorować czynność serca (echokardiografia). Doksorubicyna może powodować czerwone zabarwienie moczu przez 1-2 dni po poda­niu. Należy kontrolować liczbę krwinek czerwonych, białych i płytek krwi. W zalecanych schematach le­czenia występuje przemijająca leukopenia (nadir 10.-14. dzień, po 21 dniach liczba leukocytów zwykle wra­ca do wartości prawidłowych). Przed leczeniem i podczas jego trwania należy monitorować czyn­ność wą­troby. Należy zwrócić szczególną uwagę na kardiotoksyczne działanie leku. Jest ono zwią­zane najprawdo­podobniej z chelatowaniem jonów metali, w szczególności żelaza, co prowadzi do tworzenia związków kompleksowych o silnych właściwościach utleniających, jak również powsta­wania wolnych rodników. Kardiotoksyczność może wystąpić niezależnie od dawki. Ryzyko wystą­pienia niewydolności serca zwięk­sza się znacznie po zastosowaniu dawki kumulacyjnej >550 mg/m2 pc. U chorych, u których uprzednio stosowano radioterapię okolicy śródpiersia konieczne jest ogra­niczenie dawki kumulacyjnej do 400 mg/m2 pc. Ryzyko kardiotoksyczności jest również większe u chorych w podeszłym wieku. U każdego chorego kumulacyjną dawkę leku należy ustalać, uwzględ­niając poprzednie (inne antracykliny) lub równoczesne (np. cyklofosfamid) leczenie innymi lekami o potencjalnym działaniu kardiotoksycznym. Zaburzenia czyn­ności serca mogą wystąpić kilka tyg. po zaprzestaniu podawania doksorubicyny i mogą się okazać trudne do leczenia rutynowymi le­kami na­sercowymi. Sugeruje się, że podawanie leku raz w tyg. we wstrzyknięciach lub we wlewach trwają­cych 96 h zmniejsza ryzyko kardiotoksyczności. Zalecane jest wykonywanie EKG przed każ­dym cy­klem leczenia oraz po jego zakończeniu. Spłaszczenie lub odwrócenie załamka T, obniże­nie odcinka S-T lub zaburzenia rytmu nie oznaczają konieczności przerwania podawania doksorubicyny, ponie­waż o działaniu kardiotoksycznym najczęściej świadczy zmniejszenie napięcia (woltażu) zespo­łu QRS, przedłużenie poza normę przerwy skurczowej i zmniejszenie frakcji wyrzutowej. Monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory umożliwia wcześniejsze wykrycie kardiotoksyczności. Sugeruje się, że zastosowanie immunoscyntygrafii daje najlepsze możliwości oceny powikłań toksycznych dotyczących mięśnia sercowego. Kardiotoksyczność może wystąpić ja­ko wczesna lub kardiotoksyczność późna z zasto­inową niewydolnością serca. Badania sugerują tak­że dobre możliwości oceny kardiotoksyczności antracy­klin z użyciem troponiny i ANP oraz BNP. Doksorubicyna, zwłaszcza podawana po raz pierwszy choremu, który nie był wcześniej leczony cytostatykami może wywoływać zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi na skutek szyb­kiego rozpadu komórek nowotworowych, dlatego należy je regularnie kontrolować. Lek może dzia­łać mutagennie, teratogennie i karcinogennie. Doksorubicyna nie jest skuteczna po podaniu p.o., nie wolno jej podawać i.m. ani dooponowo.

Interakcje:

Zaleca się zmniejszenie całkowitej dawki kumulacyjnej w przypadkach równoległego sto­sowania doksoru­bicyny z cyklofosfamidem, mitomycyną lub napromieniania śródpiersia, ponieważ może dojść do nasilo­nego działania toksycznego leku na serce. Równoległe stosowanie leków o działaniu kardiotoksycznym (np. trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych) może zwiększać ryzyko kardiotoksyczności. Równoległe podawanie leków uszkadzających wątrobę (np. dużych da­wek metotreksatu) może zaburzać czynność wą­troby i zwiększyć toksyczność doksorubicyny. Rów­noległe stosowanie cyklosporyny może prowadzić do zaburzeń neurologicznych i śpiączki. Fenobarbital może przyspieszyć eliminację doksorubicyny z osocza. Paklitaksel może zmniejszać klirens doksorubicyny i nasilać jej działanie kardiotoksyczne. Progesteron może nasilać neutropenię i małopłytkowość. Jednoczesne stosowanie trastuzumabu i doksorubicyny zwięk­sza ryzyko wystąpie­nia kardiotoksyczności. Werapamil może zwiększać stężenie maksymalne doksorubi­cyny. Doksorubicyna może zmniejszyć dostępność biologiczną digoksyny. Stosowanie szczepionek zawie­rających żywe atenuowane wirusy jest przeciwwskazane przez okres nie krótszy niż 3 mies. po za­kończeniu chemioterapii. Doksorubicyny nie należy mieszać z heparyną, deksametazonem, fluorouracylem, solą so­dową bursztynianu hydrokortyzonu, aminofiliną, diazepamem, furosemidem lub cefalotyną. Doksorubicyna może być stosowana równolegle z innymi lekami przeciwnowotworo­wymi, ale nie należy mieszać ich w tej samej strzykawce.

Działanie niepożądane:

Po podaniu i.v. Mielotoksyczność: głównie neutropenia (nadir 10.-15. dzień, powrót do normy po ok. 21 dniach), małopłytkowość (nadir w 10.-14 . dniu; powrót do normy po 21 dniach). Kardiotoksyczność: ostre zaburzenia rytmu, kardiomiopatia (objawia się niewydolnością serca). Utrata włosów (85%), także zarostu, przemijająca po zakończeniu leczenia. Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (w 5.-10. dniu po podaniu leku); w schemacie leczenia polegającym na poda­waniu leku w ciągu kolejnych 3 dni występuje częściej i ma cięższy przebieg. Nudności, wymioty, biegunka, owrzodzenie i martwica jelita grubego mogące prowa­dzić do krwawień i ciężkich zakażeń, niekiedy prowadzących do zgonu. Sporadycznie reakcje anafilak­tyczne. Po wynaczynieniu uszkodze­nie tkanek i martwica. Stwardnienie żył. Rzadko zapalenie spojówek, łzawienie. Po podaniu dopęcherzowym: krwiomocz, zaburzenia oddawania moczu, bolesne i częste odda­wanie moczu. Ostre przedawkowanie może spowodować ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, leuko­penię i małopłytkowość oraz zapalenie błon śluzowych i ostre zaburzenia czynności serca. Leczenie objawowe i podtrzymujące. Doksorubicyna nie jest usuwana podczas dializy. Przewlekłe przedaw­kowanie (zastosowanie całkowitej dawki kumulacyjnej >550 mg/m2 pc.) może prowadzić do zwięk­szenia ryzyka kardiomiopatii.

Ciąża i laktacja:

Kategoria D. Należy unikać stosowania w ciąży. Lek przenika do pokarmu kobiece­go, dlatego kobiety w trakcie leczenia nie powinny karmić piersią.

Dawkowanie:

I.v., najlepiej przez centralny cewnik żylny, w przypadkach miejscowego leczenia no­wotworów - w postaci wlewu i.a., dopęcherzowo w raku pęcherza moczowego. Istnieje wiele sche­matów podawania. Dorośli. I.v. W monoterapii 60-75 mg/m2 pc. raz na 3 tyg. Odstępy pomiędzy cyklami leczenia mogą być wydłużone, jeśli w okresie 21 dni liczba leukocytów nie powróciła do wartości prawidłowych. Dawkę 60 mg/m2 pc. podaną jednorazowo lub w kilku wstrzyknięciach w okresie 2-3 dni zaleca się chorym z upośledzeniem czynności hematopoetycznej, spowodowanym wiekiem, poprzednim leczeniem lub też nowotworowym uszkodzeniem szpiku kostnego. Alterna­tywną metodą jest podawanie dawki 20 mg/m2 pc. w odstępach tygodniowych, co ma zmniejszać częstość występowania zastoinowej niewydolności serca. W leczeniu skojarzonym 30-60 mg/m2 pc. co 3-4 tyg. U chorych z niewydolnością wątroby zaleca się zmniejszenie dawki o 50%, jeśli stężenie bilirubiny w surowicy wynosi 1,2-3 mg/100 ml, a BSP - 9-15%. Jeśli stężenie bilirubiny wynosi 3,1-5 mg/100 ml i wynik próby BSP są większe, zaleca się podawanie 25% dawki. Nie stosować, jeśli stę­żenie bilirubiny jest >5 mg/100 ml. Nieznaczne upośledzenie czynności nerek nie wy­maga ogranicze­nia dawek. Jeśli stężenie kreatyniny wynosi 1,2-2 mg/100 ml, dawkę należy zmniejszyć o 50%. Zmiany w morfologii krwi wymagają modyfikacji dawki:

liczba leukocytów/ml                   liczba płytek/ml                                dawka

>5000                                                                >150 000                     100%

>4000                                                                >100 000                     75%

>3000                                                                >75 000                                          50%

>2000                                                                >50 000                                          25%

Jeżeli liczba leukocytów zmniejszy się <2000/ml, a liczba płytek <50 000/ml należy rozważyć za­przestanie podawania doksorubicyny. Całkowita dawka kumulacyjna doksorubicyny podanej i.v. wy­nosi 550 mg/m2 pc. U chorych po radioterapii klatki piersiowej lub leczeniu innymi lekami kardiotoksycznymi oraz u dzieci zaleca się ograniczenie całkowitej dawki kumulacyjnej do ok. 400 mg/m2 pc. Również u chorych w pode­szłym wieku (po 65. rż.) zaleca się zmniejszenie dawki leku. W przypadku stanu zapalnego jamy ustnej lub błon śluzowych, leczenie można kontynuować dopiero po zagojeniu się zmian, a dawkę należy zmniejszyć o ok. 50%. Dzieci. 30 mg/m2 pc./d przez 3 kolej­ne dni co 4 tyg. lub 10-20 mg/m2 pc. co tydz. lub co 2 tyg., nie przekraczając dawki całkowitej 500 mg/m2 pc. Dopęcherzowo. 30-50 mg doksorubicyny co 1-4 tyg. Aby zapobiec rozcieńczeniu leku przez mocz, chory nie powinien przyjmować płynów przez 12 h przed podaniem doksorubicyny. Po podaniu dopęcherzowym leżący pacjent powinien zmieniać pozycję ciała co 15 minut o 1/4 obrotu. Roztwór doksorubicyny należy pozostawić w pęcherzu przez 1 h.

Uwagi:

W przypadku podawania dopęcherzowego okolice cewki moczowej należy dokładnie prze­mywać w czasie wykonywania wlewu i natychmiast po usunięciu roztworu z pęcherza moczowego. Ze stosowaniem dokso­rubicyny wiąże się duże ryzyko wystąpienia wymiotów; zaleca się zapobie­gawcze stosowanie antagonisty receptora serotoninowego i kortykosteroidu. W celu zmniejszenia kardiotoksyczności doksorubicyny można stosować deksrazoksan. Trwałość przygotowanego roz­tworu - patrz ulotki preparatów. Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa klinicznego z odpowiednim doświadczeniem w stosowaniu leków prze­ciwnowotworowych.

 

DOXYCYCLINE             

 

Na receptę

Producent                   Polfa-Kraków, Polska.

Forma leku:                syrop 10 mg/ml.

Zawartość                   substancja czynna - doxycycline.

Sposób działania         zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - DOXYCYCLINUM.

 

DOXYCYCLINUM - patrz też „Karta charakterystyki produktu leczniczego”: >>>> (Doxycyclinum)

Na receptę

Producent                   Polfa-Tarchomin, Polska.

Forma leku:                   kapsułki 100 mg.

Zawartość                   substancja czynna - doxycycline hydrochloricum.

Sposób działania    

Doxycyclina uniemożliwia bakteriom namnażanie się.

Zastosowanie                  

Antybiotyk stosuje się w zwalczaniu infekcji spowodowanych przez bakte­rie wrażliwe na Doxycyclinę, a zwłaszcza zapalenie płuc, opucnej i oskrzeli. Stany zapalne uszu i ne­rek, zapalenie pęcherza moczowego i cewki moczowej, ostre zakażenia poporodowe, zakażenia dróg żółciowych i układu pokarmowego, bakte­ryjne zakażenia skóry.

Ostrzeżenie                  

Preparatu nie wolno podawać pacjentom uczulonym na tetracyklinę. Dzieci w fazie wzrostu nie po­winny być leczone antybiotykami należącymi do grupy tetracyklin, ze względu na odkładanie się an­tybiotyku w tkance szkieletowej oraz ze względu na możliwość spowodowania wadliwej budowy kształtującej się w tym wieku emalii zębów. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Doxycyclinę stosuje się jedno­cześnie z innymi lekami. Preparaty żelaza, leki przeciw nadkwasocie żołądka oraz mleko i produkty mleczne utrudniają przyswajanie leku, bowiem metale zawarte w nich (żelazo, alumnium, magnez, wapń) tworzą z Doxycycliną związek, który zostaje wydalony przez or­ganizm bez jakiegokolwiek efektu leczni­czego. W celu zapobieżenia temu należy robić co najmniej 3 godzinną przerwę między zażywaniem Doxy­cycliny oraz wymienionych leków. Zamiar stosowania innych preparatów podczas kuracji antybiotykowej należy omówić z lekarzem. Doxycyclina zmniej­sza skuteczność działania doustnych środków antykoncep­cyjnych.

Działania niepożądane                  

>1/100- Mdłości, wymioty, biegunka.

1/1000- <1/1000- Reakcje uczuleniowe w formie wysypki. Należy unikać promieni słonecznych, ze względu na możliwość wystąpienia reakcji alergicznych. Zwiększone ciśnienie śródczaszkowe, co może powodować bóle głowy i zaburzenia wzroku. Stany zapalne jelita grubego. Stany zapalne jamy ustnej oraz pochwy ze względu na zmiany naturalnej flory bakteryjnej spowodowanej efektem bakte­riostatycznym leku. W razie wystąpienia uciążliwych działań ubocznych należy skontaktować się z lekarzem.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj leczenie pacjenta dorosłego zaczyna się dawką uderzeniową, tj. 2 tabletki rano lub wieczonem, następnie 1 tabletka dziennie, zawsze o tej samej porze.

Już po paru dniach leczenia następuje wyraęna poprawa stanu zdrowia, nie należy jednak przerywać przepi­sanej przez lekarza kuracji, a to ze względu na zapobieżenie nawrotowi infekcji. Kapsułki nale­ży zażywać w trakcie jedzenia, w celu uniknięcia przykrych działań ubocznych, popijając obficie wo­dą.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z leka­rzem.

 

DUOMOX

 

Na receptę

Producent       Yamanouchi, Holandia.

Forma leku:    tabletki 125 mg, tabletki 250 mg, tabletki 375 mg, tabletki 500 mg, tabletki 750 mg, tabletki 1000 m

Zawartość      substancja czynna - amoxicillin.

Sposób działania, zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - AMOKSIKLAV.

 

ENCORTON

 

Na receptę 

Producent           Polfa-Pabianice, Polska. 

Forma leku:        tabletki 1 mg; tabletki 5 mg. Zawartość - substancja czynna - prednisone acetate.

Sposób działania    

Encorton jest preparatem kortyzonowym (glukokortykoidem), który łagodzi stany zapalne oraz zmniejsza reakcje uczuleniowe.

Zastosowanie                  

Chroniczny reumatyzm stawów, lupus erythematosus ( stan zapalny tkanki łącznej), stany zapalne ścian naczyń krwionośnych, astma, zapalenie jelita grubego. Poważne stany uczuleniowe. Niektóre nowotwory krwi, gruczołów limfatycznych, stercza, nowotwory piersi.

Ostrzeżenie                  

Pacjenci cierpiący na infekcje bakteryjne, zwłaszcza gruęlicę, choroby spowodowane wirusami, wrzód żo­łądka lub dwunastnicy, cukrzycę, wysokie ciśnienie krwi, choroby psychiczne, niewydol­ność serca, zgąb­czenie kości, po przebytej operacji na naczyniach krwionośnych powinni powiado­mić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Encortonem.

Pacjenci zamierzający dokonać szczepienia powinni powiadomić służbę zdrowia o pozostawaniu na kuracji kortyzonowej.

W razie wystąpienia gorączki lub stresu fizycznego lub psychicznego należy omówić z lekarzem ewentu­alną zmianę dawki. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Encorton stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków w trakcie kuracji trzeba przedyskuto­wać z lekarzem.

Działania niepożądane                  

>1/100- Wysokie ciśnienie. Gromadzenie się wody w ustroju. Choroby psychiczne mogą ulec zao­strzeniu. Dłuższe stosowanie leku może zahamować wydzielanie kortyzolu w korze nadnerczy, Kru­chość kości, sła­bość mięśni, zwiotczenie skóry z utrudnionym gojeniem się ran. Zahamowanie wzro­stu u dzieci. Nasilenie się cukrzycy.

1/1000- <1/1000- Tworzenie się zakrzepów krwi. Zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego. Dłuższe lecze­nie może wywołać jaskrę, zmętnienie soczewek oraz zmiany zapalne w tkance kostnej.      

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Należy dokładnie stosować się do zaleceń lekarza, nie zmieniać samowolnie dawki lub przerywać leczenia.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki, lecz jego oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodobne. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy jednak omówić z leka­rzem. 

 

ENDOXAN

 

Na receptę 

Producent    Bosnalijek, Jugosławia. 

Forma leku: iniekcje dożylne 200 mg; drażetki 50 mg.

Zawartość    substancja czynna - cyclophosphamide.

Sposób działania    

Preparat należy do leków cytostatycznych. Lek przeciwdziała procesowi dzielenia się komórek raka. Me­chanizm jego działania nie jest całkowicie wyjaśniony. Endoxan wpływa również na zahamowanie proce­sów odpornościowych w organizmie. 

Zastosowanie                  

Różne formy nowotworów gruczołów limfatycznych, przerzuty nowotworów, niektóre przypadki gośćca, nowotwory jajników i narządów rodnych, niektóre formy leukemii (białaczki). Ostrzeżenie: W trakcie le­czenia preparatem obowiązuje cotygodniowa kontrola obrazu krwi oraz moczu. Oczeki­wany skutek lecze­nia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi lekami.

Działania niepożądane                  

Lek powoduje zahamowanie podziału komórek, szczególnie w szpiku kostnym, komórek skóry oraz błony śluzowej przewodu pokarmowego.

>1/100- Przejściowe zmniejszenie się liczby krwinek białych oraz płytek krwi. Brak apetytu, mdłości i wy­mioty. Wysypka, pokrzywka, wypadanie włosów. Zapalenie pęcherza, krew w moczu. Zapalenie spojówek.

<1/1000- Agranulocytoza (zanik granulocytów). Zmiany w pracy serca. Brak miesiączki. Zatrzyma­nie wy­dzielania spermy.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala doświadczony lekarz onkolog dostosowując ją do potrzeb pacjenta. Początkowo lek podaje się dożylnie; dawkę podtrzymującą podaje się w formie tabletek. Zazwyczaj dawka wynosi 4-6 mg/kg wagi ciała dziennie. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Cytostatyków nie podaje się kobietom ciężarnym, ze względu na duże ryzyko uszkodzenia płodu.

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat

oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okresie karmienia.

Trwałość: Roztwór do iniekcji zachowuje ważność przez 12 godzin od momentu jego przygotowa­nia. Lek należy przechowywać w zaciemnionym miejscu.

 

ETOPOZYD  LASTET 

 

Ampułki 100 mg

NAZWA CHEMICZNA

(-)-(5R,5aR,8aR,9S)-9-[[4,6-O-(R)-ethylidene-B-D-glucopyranosyl]oxy]-5,8,8a, 9-tetrahydro-5-(4-hydroxy-3,5-dimethoxyphenyl)furo[3',4':6,7]naphtho[2,3-d]-1,3-dioxol-6(5aH)-one

Nazwy handlowe: Etoposide - Ebewe, Lastet, Vepesid

Wzór cząsteczkowy C29H32O13

Ciężar cząsteczkowy 588,57

Charakterystyka fizyko-chemiczna

Etopozyd jest białym krystalicznym proszkiem lub białymi kryształkami.

Lastet jest przezroczystym płynem o niskiej lepkości, w kolorze od jasno do blado złotego.

Kod i grupa leku wg. klasyfikacji ATC

Kod - L 01 C; Grupa leku - cytostatyki.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Płyn do sporządzania roztworu do wlewów dożylnych.

Wielkość opakowania: 10 ampułek po 5 ml.

SKŁAD

Ampułka zawiera: 100 mg etopozydu, 400 mg polisorbatu 80, 3000 mg glikolu polietylenowego oraz od­wodniony etanol.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

Wskazania

- drobnokomórkowy rak płuca. - zarodkowe nowotwory jądra.

- chłoniaki złośliwe i ziarnica złośliwa. - ostre białaczki.

- rak pęcherza moczowego. - nowotwory trofoblastu.

Dawkowanie i sposób podawania

W monoterapii zalecane jest podawanie 60 - 100 mg/m2 powierzchni ciała dożylnie we wlewie kro­plowym 1 raz dziennie przez 5 kolejnych dni. Kursy leczenia należy powtarzać co 3 tygodnie. W za­leżności od wskazań indywidualnych i nasilenia objawów niepożądanych można wydłużać przerwy w leczeniu lub mo­dyfikować dawki leku.

Lek może wchodzić w skład programów chemioterapii wielolekowej.

Przygotowanie roztworu

Lek należy rozpuścić w 0,9 % NaCl w objętości nie mniejszej niż 250 ml na każde 100 mg leku. Po­dawać w powolnym wlewie dożylnym, nie krótszym niż 30 min. W czasie trwania wlewu konieczne jest zachowanie ostrożności i stałej kontroli. Szczególną uwagę należy zwrócić na szybkość wlewu, przy zbyt szybkim po­dawaniu możliwe jest wystąpienie hipotonii, arytmii serca.

Stosować jedynie dożylnie, nie podawać domięśniowo lub podskórnie. Podawać natychmiast po spo­rządze­niu roztworu.

Należy zachować szczególną ostrożność aby nie dopuścić do wynaczynienia leku, które prowadzi do na­cieku zapalnego i miejscowej martwicy tkanek.

Zalecane jest rozpuszczenie leku tuż przed podaniem choremu.

Lek nie może być podawany podskórnie ani domięśniowo.

Preparat nie może być mieszany z innymi lekami. Lek stosowany w lecznictwie zamkniętym.

Przeciwwskazania

Leczenie jest przeciwwskazane u pacjentów z poważnym uszkodzeniem szpiku kostnego oraz z ob­serwo­waną w przeszłości nadwrażliwością na lek.

Leczenie jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub gdy można podejrzewać istnienie ciąży oraz u kobiet karmiących piersią.

Ostrzeżenia specjalne i zalecane środki ostrożności dotyczące stosowania

- Szczególna ostrożność oraz redukcja dawki zalecana jest w przypadku leczenia chorych ze wspó­łistnieją­cymi:

a. uszkodzeniem szpiku  b. niewydolnością wątroby  c. niewydolnością nerek

d. czynną infekcją e. ospą wietrzną.

- Stosowanie w wieku reprodukcyjnym:

U dzieci oraz chorych będących w wieku reprodukcyjnym należy pamiętać o toksycznym wpływie leku na gonady.

- Stosowanie w wieku rozwojowym:

W przypadku stosowania leku u dzieci konieczne jest prowadzenie leczenia ze szczególną ostrożnoś­cią.

- Stosowanie w wieku podeszłym:

U ludzi starszych zalecane jest prowadzenie leczenia ze szczególną ostrożnością.

- Ze względu na depresyjny wpływ leku na szpik kostny i możliwość wystąpienia objawów niepożą­danych - niedokrwistości, leukopenii, trombocytopenii i krwotoków, uszkodzenia wątroby i nerek - zalecane jest czę­ste kontrolowanie morfologii krwi obwodowej, zawartości AspAt, AlAT, LDH oraz kreatyniny w surowicy w czasie leczenia oraz po jego zakończeniu.

- Leczenie etopozydem zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji. U chorych ze współistniejącą infekcją istnieje ryzyko jej zaostrzenia. W takim przypadku należy wdrożyć odpowiednie leczenie.

U chorych leczonych etopozydem łącznie z innymi lekami przeciwnowotworowymi obserwowano wystę­powanie ostrej białaczki.

Interakcje

Podawanie innych leków przeciwnowotworowych oraz stosowanie radioterapii może nasilać objawy niepo­żądane.

Modyfikowanie wyników badań laboratoryjnych. U chorych leczonych etopozydem mogą wystąpić: leuko­penia, trombocytopenia, niedokrwistość. Podwyższeniu może ulec aktywność enzymów: AspAT, AlAT, Al-P i LDH oraz zasób zasad i poziom kreatyniny we krwi.

Stosowanie w ciąży i w okresie laktacji

Ze względu na fakt, że wykazano teratogenne działanie etopozydu u zwierząt doświadczalnych, le­czenie jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży. W przypadku podejrzenia ciąży należy przed lecze­niem wykonać próbę ciążową. Ponieważ etopozyd przenika do mleka matki leczenie jest przeciw­wskazane u kobiet kar­miących piersią.

Działania niepożądane

A. Wstrząs

W przypadku wystąpienia objawów wstrząsu należy natychmiast zaprzestać podawania preparatu i rozpo­cząć odpowiednie leczenie.

B. Szpik kostny

U chorych leczonych etopozydem może wystąpić uszkodzenie szpiku kostnego w postaci: leukope­nii (80,1%),niedokrwistości (52,7%), trombocytopenii (38,2%) oraz krwotoków. Zalecane jest czę­ste kontro­lowane morfologii krwi obwodowej podczas leczenia oraz po jego zakończeniu i, gdy to konieczne, wdro­żenie odpowiedniego leczenia.

C. Układ nerwowy

Występować mogą: drętwienie kończyn oraz bóle głowy.

D. Układ pokarmowy

Czasami mogą występować: jadłowstręt (48,5 %), nudności (38,2%), wymioty (16,6%), biegunka (8,9%), zapalenie błon śluzowych (13,7%), bóle brzucha oraz zatwardzenie.

E. Wątroba

Mogą wystąpić objawy uszkodzenia wątroby, podwyższenie aktywności enzymów: AspAT (12,7%), AlAT(15,8%), Al-P (5,8%) i LDH (6,0%), białka całkowitego (5,7%) oraz zawartości całkowitej bi­lirubiny we krwi

F. Płuca. Może wystąpić śródmiąższowe zapalenie płuc.

G. Układ krwionośny Czasami mogą występować: obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, nieprawidło­wości w zapisie EKG (1,7%), zaburzenia rytmu serca.

H. Nadwrażliwość W przypadku nadwrażliwości może pojawić się wysypka skórna (3,0%).

I. Skóra Może wystąpić utrata owłosienia (75,7%), wyprysk skórny oraz świąd skóry.

J. Nerki Może wystąpić podwyższenie poziomu zasobu zasad (8,1%) oraz zawartości kreatyniny w suro­wicy (2,7%).

K. Inne W czasie leczenia mogą występować: ogólne złe samopoczucie (27,2%), gorączka (16,2%).

Po podaniu preparatu może wystąpić zapalenie żył i bóle w miejscu wstrzyknięcia.

L. Interakcje Podawanie innych leków przeciwnowotworowych oraz stosowanie radioterapii może nasilać objawy niepożądane.

Przedawkowanie

Preparat powinien być podawany w postaci powolnego wlewu dożylnego trwającego nie krócej niż 30 mi­nut, aby zapobiec nagłemu wzrostowi poziomu leku we krwi.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania.

Lastet jest lekiem cytostatycznym, półsyntetyczną pochodną podofilotoksyny. Jest lekiem fazo spe­cyficz­nym, hamuje syntezę DNA, działa głównie w późnej fazie S i fazie G2 cyklu komórkowego, blokując ją. Wchodzi w reakcję z enzymem jądrowym topoizomerazą II - niedopuszczając do napra­wy złamań nici DNA.

Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu pojedynczej dawki leku krzywa eliminacji przebiega dwufazowo. Czas półtrwania fazy alfa wy­nosi 2,8 godzin, a fazy beta 11,5 godziny.

Lek wiąże się z białkami krwi w ok. 94 %.

Lek wydalany jest z moczem i żółcią, 40% w postaci niezmienionej, 60% w postaci zmetabolizowanej.

Nie kumuluje się w tkankach i narządach.

Działanie u kobiet w ciąży i kobiet karmiących.

Ze względu na fakt, że wykazano teratogenne działanie etopozydu u zwierząt doświadczalnych, le­czenie jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży. W przypadku podejrzenia ciąży należy przed lecze­niem wykonać próbę ciążową. Ponieważ etopozyd przenika do mleka matki leczenie jest przeciw­wskazane u kobiet kar­miących piersią.

Działanie w wieku rozwojowym.

W przypadku stosowania leku u dzieci konieczne jest prowadzenie leczenia ze szczególną ostrożnoś­cią.

SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE

Przechowywanie

Lek przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.  Przechowywać w temperaturze pokojowej.

Termin ważności - zgodnie z podanym na opakowaniu.

Opakowanie

10 ampułek 5 ml zawierających po 100 mg etopozydu.

WYTWÓRCA NIPPON KAYAKU Co., Ltd.

11 - 2, Fujimi 1- chome Chiyoda - ku  Tokyo 102, Japan

 

ETOPOZYD (patrz też: Etopozyd) oraz „Karta charakterystyki produktu leczniczego”: >>>> (Etoposid)

Etoposide, cytostaticum, L01CB

Działanie:

Cytostatyk, półsyntetyczna pochodna podofilotoksyny - alkaloidu uzyskanego z korzenia Podophyllum peltatum. Działa głównie w późnej fazie S i fazie G2 cyklu komórkowego, prowadząc do zahamowania podziału komórki. W dużych stężeniach (>10 mg/ml) rozpuszcza morfotyczne ele­menty komórek wchodzą­cych w mitozę. W małych stężeniach (0,3-10 mg/ml) hamuje profazę. Nie hamuje tworzenia mikrotubuli. Działa na topoizomerazę II, nie dopuszczając do naprawy złamań nici DNA. Indukuje również powstawanie wolnych rodników. Działania etopozydu prowadzą do zaha­mowania syntezy DNA. Po podaniu i.v. lub p.o. wartości Cmax i AUC wykazują znaczne rozbież­ności zarówno w obrębie badanej grupy, jak i u poszcze­gólnych osób. Po podaniu p.o. wchłania się ok. 50% (25-75%) dawki. tmax - ok. 2 h. Po podaniu i.v. farma­kokinetyka etopozydu odpowiada modelowi dwukompartmentowemu, w którym t1/2a wynosi 1,5 h, a t1/2 w fazie eliminacji - 4-12 h. Etopozyd słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Lek wiąże się z biał­kami osocza w 94-97%. Nie kumuluje się w tkankach i narządach. Przy codziennym podawaniu 100 mg/m2 pc. przez 4-6 dni etopozyd nie kumuluje się w osoczu. Z moczem wydala się 42-67% (w dużej części w posta­ci niezmienionej), z kałem 0-16% dawki. Najważniejszym metabolitem etopozydu wydalanym z mo­czem jest hydroksykwas powstający poprzez otwarcie pierścienia laktonowego. Pochodne glukuronowe i siarczanowe etopozydu są wydalane z moczem i stanowią 5-22% podanej dawki. U dzieci ok. 55% podanej dawki zostaje wydalone z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 24 h. U dzieci zwiększona aktywność ALT oraz wcześniejsze stosowanie cisplatyny mogą powodować zmniejszenie klirensu leku.

Wskazania:

W skojarzeniu z innymi cytostatykami w leczeniu I rzutu drobnokomórkowego raka płu­ca. Nowotwory zło­śliwe jądra (w skojarzeniu z innymi cytostatykami). Chłoniaki złośliwe i choroba Hodgkina. Stosowany także w chemioterapii niedrobnokomórkowego raka płuca, ostrej białaczki szpikowej, mięsaka Ewinga i mięsaka Kaposiego oraz nowotworów OUN.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, nadwrażliwość na podofilinę, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie uszkodzenie szpiku kostnego. Szczególną ostroż­ność oraz zmniejszenie dawki zaleca się w przypadku leczenia chorych ze współistniejącym uszko­dzeniem szpiku, niewydolnością wątroby, niewydol­nością nerek, czynnym zakażeniem, ospą wietrz­ną. Zachować szczególną ostrożność u osób poddanych wcześniej leczeniu upośledzającemu czyn­ność szpiku (np. radioterapia, stosowanie leków o działaniu mie­losupresyjnym), w przypadku zaka­żeń wirusem ospy wietrznej i półpaśca, zaburzeń rytmu serca i zagraża­jącego zawału serca, u osób w podeszłym wieku, dzieci oraz chorych z zakażeniami w obrębie błon śluzo­wych. U dzieci oraz cho­rych będących w wieku reprodukcyjnym należy pamiętać o toksycznym wpływie leku na gonady. Ze względu na możliwość wystąpienia niedokrwistości, leukopenii, małopłytkowości i krwotoków nale­ży ocenić morfologię krwi obwodowej na początku leczenia i przed każdą kolejną dawką. W przy­padku zmniejszenia liczby płytek krwi <50 000/ml lub całkowitej liczby granulocytów <500/ml na­le­ży przerwać leczenie do momentu odpowiedniego zwiększenia się liczby krwinek. Podczas le­czenia i po jego zakończeniu zaleca się częste kontrolowanie aktywności AST, ALT, LDH oraz stę­żenia krea­tyniny w surowicy. Leczenie etopozydem zwiększa ryzyko zakażenia, a u chorych ze współist­niejącym zakażeniem istnieje ryzyko jego zaostrzenia. Chorzy leczeni etopozydem powinni unikać bezpośredniego kontaktu z osobami poddawanymi aktualnie szczepieniu doustną szczepionką prze­ciw polio. U chorych leczonych eto­pozydem w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworo­wymi może wystąpić ostra białaczka.

Interakcje:

Podawanie innych leków przeciwnowotworowych oraz stosowanie radioterapii może na­silać działania nie­pożądane - m.in. mielosupresję. Jednoczesne zastosowanie winkrystyny może nasi­lić neuropatię. Równole­głe stosowanie cytarabiny, winkrystyny, cisplatyny, 5-fluorouracylu, metotreksatu i cyklofosfamidu zwięk­sza przeciwnowotworową aktywność etopozydu. Wykazano synergizm działania przeciwnowotworowego etopozydu z karboplatyną, mitomycyną C, karmustyną i daktynomycyną. Równoległe stosowanie z cispla­tyną nie zmienia parametrów farmakokinetycznych etopozydu. Fenytoina zwiększa usuwanie metabolitów etopozydu z organizmu.

Działanie niepożądane:

Upośledzenie czynności szpiku kostnego: leukopenia (nadir między 7.-16. dniem), niedokrwistość, mało­płytkowość (nadir między 9.-17. dniem), krwotoki. Przywrócenie pra­widłowej czynności szpiku kostnego następuje w ciągu 16-20 dni. Neuropatia obwodowa, drętwie­nie kończyn, bóle głowy. Nudności i wymioty (głównie w przypadku stosowania dużych dawek). Jadłowstręt, biegunka, zapalenie błon śluzowych, bóle brzucha, zaparcia, objawy uszkodzenia wątro­by, zwiększenie aktywności AST, ALT, GTP, fosfatazy zasa­dowej i LDH, stężenia białka całkowite­go, bilirubiny we krwi, śródmiąższowe zapalenie płuc, obniżenie ciśnienia tętniczego, nieprawidło­wości w EKG, zaburzenia rytmu serca, osutka, utrata włosów (odwracalna, niekiedy całkowita), wy­prysk oraz świąd skóry, zwiększenie zasobu zasad oraz stężenia kreatyniny w suro­wicy, ogólne złe samopoczucie, gorączka. Rzadko reakcje rzekomoanafilaktyczne: dreszcze, gorączka, ta­chykardia, skurcz oskrzeli, duszność i niedociśnienie. Odnotowano przypadki nadciśnienia tętniczego. Dono­szono o nasileniu dolegliwości ze strony OUN (senność, zmęczenie) i świądu, odczuwaniu nieprzy­jemnego smaku w ustach, zmianach pigmentacji, utrudnieniu połykania, przejściowej ślepocie koro­wej, zapaleniu nerwu wzrokowego. Duże dawki etopozydu mogą spowodować hepatotoksyczność i(lub) kwasicę metaboliczną. Przedawkowanie: ciężkie upośledzenie czynności szpiku, zapalenie ja­my ustnej. Brak swo­istego antidotum. Leczenie objawowe.

Ciąża i laktacja:

Kategoria D. Nie stosować w ciąży. W trakcie leczenia i co najmniej 3 mies. po jego zakończeniu chorzy powinni stosować skuteczną metodę antykoncepcji. Etopozyd przenika do po­karmu kobiecego; nie stoso­wać w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie:

Istnieje wiele schematów dawkowania etopozydu; w leczeniu skojarzonym w zależ­ności od przyjętego schematu. I.v. zwykle początkowo 50-100 mg/m2 pc./d przez 5 kolejnych dni co 3-4 tyg. lub 120-150 mg/m2 pc./d 1., 3. i 5. dnia co 3-4 tyg. Dawkę należy w następnych cyklach modyfikować w zależności od odpowiedzi na leczenie i jego tolerancji. W monoterapii można stoso­wać dawki do 200 mg/m2 pc./d i.v. przez 5 kolejnych dni co 3 tyg. P.o. Zwykle w dawce 100-200 mg/m2 pc./d przez 5 kolejnych dni co 3-4 tyg. lub w dawce 200 mg/m2 pc./d 1., 3. i 5. dnia co 3-4 tyg. lub 50 mg/m2 pc./d przez 21 dni, powtarzając cykl od 28. dnia 4-6 razy. Lek należy przyjmować na czczo, kapsułki połykać w całości. U chorych z upo­śledzeniem czynności nerek należy zmniejszyć dawki w zależności od klirensu kreatyniny - redukcja dawki do 75%, jeśli klirens kreatyniny wynosi 10-50 ml/min, do 50%, gdy klirens jest mniejszy niż 10 ml/min.

Uwagi:

Stosowanie etopozydu wiąże się z umiarkowanym ryzykiem wystąpienia wymiotów; zaleca się zapobie­gawcze podanie kortykosteroidu. Etopozyd może działać karcinogennie, teratogennie i embriotoksycznie. W razie wynaczynienia należy stosować ciepłe okłady oraz ostrzykiwać miejsce wynaczynienia roztworem hialuronidazy. Podczas stosowania leku nie należy kierować pojazdami mechanicznymi ani obsługiwać ma­szyn w ruchu. Lek powinien być stosowany pod nadzorem onko­loga klinicznego z odpowiednim doświad­czeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

 

FENACTIL

 

Na receptę 

Producent           Jelfa SA, Polfa-Warszawa, Polska.

Unia-Warszawa, Polska.

Forma leku:        drażetki 10 mg; 100 mg; drażetki 25 mg; iniekcje domięśniowe 5 mg/ml; iniekcje dożylne 25 mg/ml; kro  

Zawartość           substancja czynna - chlorpromazine hydrochloride.

Sposób działania    

Przewodzenie impulsów między komórkami nerwowymi w mózgu odbywa się za pomocą pewnych che­micznych substancji, tzw. substancji przekaęnikowych. W pewnych chorobach psychicznych stwierdzono zaburzenia tych chemicznych procesów. Fenactil łagodzi te zaburzenia. Fenactil ma działanie uspokajające oraz nasenne. Wzmacnia działanie środków przeciwbólowych. Fenactil ma również wpływ na centrum w mózgu sterujące temperaturą ciała.

Zastosowanie                  

Fenactil ma różnorakie działania, dlatego też bywa stosowany w różnego rodzaju chorobach. Psy­chozy, stany paranoidalne (idee prześladowcze, chorobliwa podejrzliwość), myśli i działania przymu­sowe, lęk, zmiany osobowości, przejawy silnej agresji. Fenactil stosuje się również w celu wzmoc­nienia działania środków przeciwbólowych.

Preparat wpływa rozkurczająco na mięśnie naczyń krwionośnych, co może spowodować spadek ciś­nienia. Tę właściwość leku czasem wykorzystuje się w leczeniu, a czasami jest to tylko działanie uboczne.

Ostrzeżenie                  

Leku nie należy podawać w przypadkach przedawkowania alkoholu lub środków uspokajających. Pacjenci cierpiący na zmiany w obrazie krwi, miastenię gravis (chorobliwe zwiotczenie mięśni) nie powinni stoso­wać leku. Osoby cierpiące na obniżone ciśnienie krwi, choroby serca, zwapnienie żył, choroby nerek lub wątroby, jaskrę, padaczkę lub inne napady skurczów mięśni powinny powiadomić o tym lekarza przed roz­poczęciem kuracji.

Lek upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicz­nych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi leka­mi.

Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie leku.

Działania niepożądane                  

Działania niepożądane w wysokim stopniu uzależnione od czasu kuracji oraz rodzaju schorzenia.

1/100- Uczucie zmęczenia oraz senność, które zanikają w miarę leczenia. Drżenia, sztywność mięśni, zwłaszcza drżenia rąk i palców. Duże dawki leku mogą wywołać drżenia mięśni twarzy, grymasy, nieza­leżne od woli ruchy języka. Niepokój, który uzewnętrznia się niemożnością siedzenia w miej­scu. Spadek ciśnienia oraz gwałtowne bicie serca z możliwością wystąpienia zawrotów głowy. Reak­cje alergiczne i przebarwienia skóry, szczególnie wystawionej na światło słoneczne. Należy więc uni­kać naświetlania sło­necznego w okresie trwania kuracji oraz w ciągu 2 następujących tygodni po jej zakończeniu. Suchość błon śluzowych jamy ustnej, co powoduje ryzyko uszkodzenia śluzówki oraz zębów. Dlatego zaleca się szcze­gólnie staranną higienę zębów po każdym posiłku w okresie przyj­mowania leku. Powiększenie gruczołów sutkowych.

1/1000- <1/1000- Zaburzenia wzroku, zwłaszcza po długotrwałej kuracji. Zmiany w obrazie krwi. Nagłe skurcze mięśni. Reakcje alergiczne. Żółtaczka bez uszkodzenia wątroby. Obstrukcja. Brak po­ciągu seksual­nego - impotencja. Utrudnienia w oddawaniu moczu, zwłaszcza u starszych mężczyzn. Przejściowe pogor­szenie wzroku. Wzrost wagi ciała. Gorączka występująca łącznie ze sztywnością mięśni jest bardzo rzadkim objawem.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka zależy od rodzaju schorzenia.

Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z leka­rzem.    

 

FILGRASTYN

 

Filgrastim, immunostimulans, leucopoieticum, L03AA

Działanie:

Rekombinowany ludzki czynnik wzrostu kolonii granulocytów (rh-G-CSF), należy do ro­dziny cytokin krwiotwórczych. Chemicznie jest to glikoproteina, którą w warunkach fizjologicznych wydziela szereg ko­mórek podścieliska szpiku (komórki śródbłonka, fibroblasty, makrofagi). G-CSF działa za pośrednictwem receptorów zlokalizowanych na komórkach układu granulocytów obojętnochłonnych oraz w niewielkiej ilości na monocytach i ich prekursorach. Działanie biologiczne jest złożone i wielokierunkowe: stymulacja powstawania kolonii granulocytów in vitro; zwiększenie liczby granulocytów obojętnochłonnych i w mniej­szym stopniu liczby monocytów we krwi obwodo­wej w ciągu 24 h po podaniu; zwiększenie cytotoksyczno­ści granulocytów i zwiększenie ich zdol­ności do fagocytozy. Po podaniu s.c. w zalecanych dawkach stęże­nie leku w osoczu przekraczające 10 ng/ml utrzymuje się przez 8-16 h. t1/2 wynosi ok. 3,5 h.

Wskazania:

U chorych poddawanych chemioterapii cytotoksycznej (z wyjątkiem przewlekłej białacz­ki szpikowej i ze­społów mielodysplastycznych), w celu skrócenia czasu trwania neutropenii i zmniej­szenia częstości wystę­powania neutropenii przebiegającej z gorączką. U chorych poddawanych le­czeniu mieloablacyjnemu, a na­stępnie zabiegowi przeszczepienia szpiku kostnego, w celu skrócenia czasu trwania i zmniejszenia klinicz­nych następstw neutropenii. W celu mobilizacji autologicznych komórek progenitorowych do krwi obwo­dowej (monoterapia lub w skojarzeniu z chemioterapią mielosupresyjną). Ciężka wrodzona, idiopatyczna lub cykliczna neutropenia u dorosłych i dzieci, u których w wywiadzie stwierdzono ciężkie lub nawracające zakażenia, przebiegająca z bezwzględną liczbą neutrofili =<500/ml, w celu zwiększenia liczby neutrofili i zmniejszenia częstości występowa­nia zakażeń oraz skrócenia czasu ich trwania; we wskazaniu tym lek sto­suje się długotrwale. Lecze­nie uporczywej neutropenii (bezwzględna liczba neutrofilów =<1000/ml) u cho­rych w zaawansowa­nym stadium zakażenia HIV w celu zmniejszenia ryzyka zakażeń bakteryjnych.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Nie stosować u chorych z zespołem Kostmana w razie wystąpienia zmian cytogenetycznych. Filgrastym może stymulować in vitro wzrost komórek szpikowych i niektórych pozaszpikowych. Nie określono skuteczności i bez­pieczeństwa stosowania u chorych na prze­wlekłą białaczkę szpikową lub zespoły mielodysplastyczne; stosowanie filgrastymu w tych chorobach nie jest wskazane. Ostrożnie stosować u chorych na wtórną ostrą białaczkę szpikową. U chorych na ciężką przewlekłą neutropenię przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać pełne badanie morfologii krwi obwo­dowej (w tym ocena ro­zmazu, liczba płytek), badanie mielogramu i kariotypu. Podczas leczenia kontrolo­wać liczbę leuko­cytów, jeśli przekroczy ona 50 000/ml, należy przerwać leczenie; w przypadku stosowania w celu mobilizacji komórek progenitorowych leczenie należy przerwać, gdy liczba leukocytów jest >100 000/ml. Podczas leczenia należy kontrolować liczbę płytek krwi; u chorych na ciężką przewlekłą neutrope­nię rozważyć czasowe zaprzestanie podawania leku w przypadku utrzymywania się liczby płytek <100 000/ml. U chorych z zespołem Kostmana należy wykonywać badanie morfologiczne i cytogenetyczne szpiku co 12 mies. U chorych na ciężką przewlekłą neutropenię należy wykluczyć in­ne przyczyny neutro­penii (np. zakażenie wirusowe) przed zastosowaniem leku, podczas leczenia re­gularnie wykonywać badanie ogólne moczu i kontrolować wielkość śledziony (badanie palpacyjne ja­my brzusznej). Nie ustalono sku­teczności stosowania u noworodków i chorych na neutropenię autoimmunologiczną. U chorych poddanych w przeszłości bardzo intensywnemu leczeniu mielosupresyjnemu mobilizacja komórek progenitorowych może być niewystarczająca. Niektóre leki przeciwnowotworowe (m.in. melfalan, karmustyna, karboplatyna) stosowane przed podaniem filgrastymu mogą zmniejszać liczbę pozyskanych komórek progenitorowych; ponieważ zastosowanie tych leków w skojarzeniu z filgrastymem umożliwia skuteczną mobilizację komó­rek progenitorowych należy zaplanować ją we wczesnym etapie leczenia. U chorych na osteoporozę le­czo­nych filgrastymem dłużej niż 6 mies. zaleca się badanie densytometryczne kości. Nie należy sto­sować u osób z ciężką niewydolnością nerek i(lub) wątroby. Inne szczegółowe informacje dotyczące środków ostrożności podczas stosowania filgrastymu - patrz zarejestrowane materiały producenta.

Interakcje:

Nie zaleca się stosowania w okresie od 24 h przed rozpoczęciem podawania do 24 h po zakończeniu poda­wania leków cytostatycznych. Jednoczesne stosowanie filgrastymu i 5-fluorouracylu może nasilać neutro­penię. Nie są znane interakcje z innymi czynnikami wzrostu i cytokinami. Nie rozcieńczać roztworami soli.

Działanie niepożądane:

Najczęściej występują bóle kostno-stawowe (zwykle o niewielkim lub umiar­kowanym nasileniu, ustępujące po zastosowaniu standardowego leczenia przeciwbólowego), rza­dziej dolegliwości dysuryczne, przej­ściowe, zależne od dawki, niewielkie lub umiarkowane zwięk­szenie aktywności dehydrogenazny mlecza­nowej, fosfatazy alkalicznej i g-glutamylotranspeptydazy, rzadko zaburzenia ze strony układu krążenia (sporadycznie przemijające obniżenie ciśnienia tętnicze­go, zmiany naczyniowe i zaburzenia gospodarki wodnej), reakcje nadwrażliwości. U <5% chorych otrzymujących dawki >0,3 mln (3 mg)/kg mc. lek może powodować zwiększenie liczby neutrofilów >100 000/ml. U chorych na ciężką przewlekłą neutropenię lek może powodować powiększenie śle­dziony, małopłytkowość, biegunkę, ból głowy, powiększenie wątroby, wypadanie włosów, osteopo­rozę, a podczas długotrwałego stosowania niedokrwistość, krwawienie z nosa, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, bardzo rzadko białkomocz, krwiomocz.

Ciąża i laktacja:

Kategoria C. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Nie wiadomo, czy lek przenika do pokarmu kobiecego; nie zaleca się podawania w okresie karmienia piersią.

Dawkowanie:

Zwykle lek podaje się s.c. po rozcieńczeniu w 5% roztworze glukozy, można również stosować i.v. we wlewie trwającym 30 min; w stężeniach <15 mg/ml konieczne jest dodanie albumi­ny ludzkiej - jej stężenie końcowe powinno wynosić 2 mg/ml; nie stosować roztworów filgrastymu o stężeniu <2 mg/ml. Pierwszej dawki nie należy podawać przed upływem 24 h od zakończenia che­mioterapii. Podczas stosowania che­mioterapii cytotoksycznej. 230 mg/m2 pc./d (4-8,4 mg/kg mc./d); lek stosuje się raz na dobę do czasu po­wrotu liczby neutrofilów do wartości prawidłowych po mak­symalnym zmniejszeniu ich liczby (nadir); w zależności od zastosowanej chemioterapii czas podawa­nia filgrastymu może wynosić 14-38 dni. Chemiote­rapia mieloablacyjna przed przeszczepieniem szpi­ku. Początkowo 1 mln j.m. (10 mg)/kg mc./d w trwającym 24 h wlewie s.c. lub we wlewie i.v. trwa­jącym 30 min lub 24 h. Gdy liczba neutrofilów przekroczy 1000/ml, przez kolejne 3 dni dawkę moż­na zmniejszyć do 0,5 mln j.m. (5 mg)/kg mc./d; jeśli liczba neutrofilów nadal przekracza 1000/ml przez kolejne 3 dni lek należy odstawić; w przypadku zmniejszenia się liczby neutrofi­lów do <1000/ml należy ponownie zwiększyć dawkę filgrastymu. Mobilizacja komórek progenitorowych do krwi obwodowej. U osób poddanych leczeniu mielosupresyjnemu lub mieloablacyjnemu, a następnie przeszczepieniu autologicznych obwodowych komórek progenitorowych: w monoterapii 1 mln j.m. (10 mg)/kg mc./d we wlewie s.c. trwającym 24 h lub we wstrzyknięciu s.c. przez 5-7 kolejnych dni; po che­mioterapii mielosupresyjnej 0,5 mln j.m. (5 mg)/kg mc. raz na dobę w wstrzyknięciu s.c. od pierwszego dnia po zakończeniu chemioterapii do powrotu liczby neutrofilów do wartości prawidło­wych; leukaferezy powinno się przeprowadzać w okresie wzrostu ANC od <500/ml do 5000/ml; wytarczające może być prze­prowadzenie jednej leukaferezy, niekiedy konieczne może być przepro­wadzenie dodatkowych leukaferez; lek należy podawać do przeprowadzenia ostatniej leukaferezy. W celu mobilizacji PBPC u zdrowych daw­ców przed przeszczepieniem alogenicznych komórek progenitorowych krwi obwodowej 1 mln j.m. (10 mg)/kg mc./d we wstrzyknięciu s.c. przez 4-5 ko­lejnych dni; leukaferezy należy przeprowadzić 5. i ewentu­alnie 6. dnia. Ciężka przewlekła neutropenia. Neutropenia wrodzona - dawka początkowa 1,2 mln j.m. (12 mg)/kg mc. raz na dobę lub w dawkach podzielonych; neutropenia idiopatyczna lub cykliczna - 0,5 mln j.m. (5 mg)/kg mc. raz na dobę lub w dawkach podzielonych; lek stosuje się do osiągnięcia liczby neutrofilów 1500/ml, następnie ustala się dawkę podtrzymującą; u większości chorych odpowiedź występuje po zastoso­waniu dawki <24 mg/kg mc./d. Leczenie neutropenii u osób zakażonych HIV. Początkowo 0,1 mln j.m. (1 mg)/kg mc. raz na dobę s.c., następnie dawkę można zwiększać, maks. do 0,4 mln j.m. (4 mg)/kg mc./d do momentu uzyskania i utrzymania prawidłowej liczby neutrofilów; następnie należy ustalić dawkę podtrzy­mującą.

Uwagi:

Przechowywać w temp. 2-8°C. Przygotowany do podania roztwór zachowuje trwałość do 24 h w temp. 2-8°C.

 

FLONIDAN

 

Nazwa handlowa leku:          Flonidan

Nazwa międzynarodowa:      LORATADINUM

Postacie występowania leku: tabletki, zawiesina doustna

Lek działa przeciwalergicznie, nie dopuszczając do działania substancji, która uwalnia się w organizmie w czasie reakcji alergicznych (histaminy).

Lek stosowany jest w leczeniu sezonowego i całorocznego nieżytu nosa na tle alergicznym, kataru siennego i pokrzywki.

Zasady przyjmowania leku.            

Przyjmuj lek w dawce i z częstotliwością ustaloną przez lekarza. Najczęściej stosowany jest w jednej dawce, najlepiej rano, po śniadaniu.

Pamiętaj! Jeżeli zapomnisz zażyć lek na czas, nigdy nie przyjmuj podwójnej dawki!

NIE NALEŻY STOSOWAĆ LEKU U DZIECI DO 6 ROKU ŻYCIA.

Niepożądane skutki: Nudności. Bóle i zawroty głowy. Uczucie zmęczenia.

Powyższe niepożądane dolegliwości mogą nie występować lub być słabo nasilone i przemijające. Gdyby jednak się nasilały, skontaktuj się z lekarzem.

O czym należy poinformować lekarza?       O tym, że jesteś uczulony na lek.

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz pier­sią.

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie stosujesz.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania:                   Napojów alkoholowych.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie: Leki uspokajające, na­senne.

Postać farmaceutyczna preparatu:  Flonidan (Lek Polska Sp. z o.o.) tablet­ki 10mg, 10 tabl.

Flonidan (Lek Pharmaceutical & Chemical Company d.d.) tabletki 10mg, 10 tabl.

Flonidan (Lek Polska Sp. z o.o.) zawiesina doustna 1mg/ml, 1 fl. 120 ml

Flonidan (Lek Pharmaceutical & Chemical Company d.d.) zawiesina doustna 1mg/ml, 1 op. 120 ml

Flonidan (Lek Polska Sp. z o.o.) tabletki 10mg, 30 tabl.

Flonidan (Lek Pharmaceutical & Chemical Company d.d.) tabletki 10mg, 30 tabl.

Flonidan (Lek Pharmaceutical & Chemical Company d.d.) tabletki 10mg, 20 tabl.

Flonidan (Lek Polska Sp. z o.o.) tabletki 10mg, 20 tabl.

 

FLUCINAR

 

Nazwa handlowa leku:                   Flucinar

Nazwa międzynarodowa:               FLUOCINOLONI ACETONIDUM

Postacie występowania leku:            żel, maść

Jest to lek syntetyczny, działający podobnie jak hormony z grupy glikokortykoidów. Działa miejscowo przeciwzapalnie i przeciwświądowo.

Lek ma zastosowanie:

Przy powierzchniowych oparzeniach promieniami słonecz­nymi.

Przy odczynie alergicznym po ukłuciu przez owady.

Stosuje się go w leczeniu stanów zapalnych i chorób skóry o podłożu alergicznym.

Przy świądzie.

Przy stanach zapalnych skóry.

Zasady przyjmowania leku:

Lek stosowany jest miejscowo. Należy wcierać nie­wielką ilość leku na chorą powierzchnię skóry. Stoso­wany bez wskazań lekarskich oraz zbyt długo może wywołać poważne powikłania.

Pamiętaj! Nie przyjmuj podwójnej dawki nawet wówczas, gdy przypomnisz sobie o dawce poprzed­nio nie przyjętej!

Niepożądane skutki:

Niekontrolowane stosowanie może wywołać zaka­żenia i zanik skóry.

Rozstępy skórne.

Nadmierne owłosienie.

Odbarwienie skóry w miejscu stosowania leku.

Stosowanie leku może również wywołać: Jaskrę (chorobę oczu).

Zapalenie skóry wokół ust.

Rozszerzenie naczyń skórnych (tzw. ,,pajączki naczyniowe").

Lekarza należy poinformować:      

O tym, że chorujesz lub chorowałeś na gruźlicę.

O tym, że chorujesz na jaskrę.

O tym, że chorujesz na grzybicze lub wirusowe zapalenie oczu.

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś lub podejrzewasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz dzie­cko pier­sią.

Poinformuj lekarza o innych lekach stosowanych w danym okresie.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania:  Napojów alkoholowych.

Postać farmaceutyczna preparatu:   

Flucinar (Jelfa S.A. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne) żel 0,25mg/g, 1 op. 15 g

Flucinar (Jelfa S.A. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne) maść 0,25mg/g, 1 op. 15 g

 

FUROSEMIDUM     (patrz też: Furosemid)   

 

Na receptę

Producent    ZF Polpharma SA, Polska

Forma leku:  iniekcje 10 mg/ml; tabletki 40 mg.

Zawartość    substancja czynna - furosemide.

Sposób działania    

Furosemidum jest preparatem moczopędnym, który przeciwdziała gromadzeniu się wody w ustroju na tle różnych przyczyn oraz w wysokim ciśnieniu. Furosemidum powoduje, że praca nerek ulega zmianie, a mia­nowicie nie zaoszczędzają one wody ani soli, co prowadzi do wzmożonego wydziela­nia moczu. Wzmożone wydzielanie wody prowadzi do zmniejszenia obrzmień lub całkowitego ich zaniknięcia. W czasie kuracji następuje zwiększone wydzielanie soli, potasu, wapnia oraz magnezu. Działanie tabletki następuje po około 20 minutach, a maksymalny jej efekt pojawia się po 1-2 godzin a u pacjentów z obrzmieniami trwa do 8 godzin od chwili zażycia leku. Furosemidum w zatrzykach zaczyna działać po 2 minutach. Skutek obniże­nia ciśnienia krwi trwa znacznie dłużej niż działanie moczopędne leku.

Zastosowanie                  

Gromadzenie się wody w organizmie na tle niedomogi serca, wątroby lub nerek. Wysokie ciśnienie.

Ostrzeżenie                  

Preparatu nie wolno podawać w uczuleniu na Furosemidum ani w poważnych uszkodzeniach nerek lub wą­troby. W czasie leczenia następuje zazwyczaj obniżenie stężenia potasu we krwi, co w połą­czeniu z jedno­czesnym zażywaniem glykozydów nasercowych grozi ryzykiem poważnych działań ubocznych. Należy unikać diety małosolnej podczas leczenia. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Furosemid podaje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków podczas kuracji należy omówić z lekarzem.

Furosemid może upośledzać sprawność psychofizyczną, dlatego też nie należy prowadzić pojazdów mecha­nicznych ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie stosowania preparatu.

Działania niepożądane                  

>1/100- Zmniejszenie stężenia potasu we krwi, co oznacza się osłabieniem mięśni. Zmniejszenie stę­żenia magnezu, wapnia i sodu. Podwyższenie poziomu kwasu moczowego we krwi. Zmniejszenie objętości krwi w razie dłuższego leczenia.

1/1000- Zaburzenia trawienne.

<1/1000- Zapalenie żył. Zmiany w obrazie krwi. Reakcje uczuleniowe. W razie pojawienia się wy­sypki należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i przerwać zażywanie leku. Zawroty głowy i szum w uszach. Zwiększenie stężenia cukru we krwi.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dorosłym stosuje się 20-40 mg dziennie w dawce jednorazowej ra­no.

Dzieciom 2 mg/kg wagi ciała, lecz nie więcej niż 40 mg dziennie. Długotrwałe stosowanie preparatu wy­maga wyrównywania poziomu potasu w ustroju. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Ist­nieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zaży­wać leku w okresie karmienia.

 

HYDROCORTISONUM - Patrz też: Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>> Hydrocortisonum

Nazwa handlowa leku:                   Hydrocortisonum

Nazwa międzynarodowa:                   HYDROCORTISONUM

Postacie występowania leku:                   zawiesina do wstrzykiwań, krem, tabletki

Lek należy do grupy hormonów zwanych glikokortykosteroidami.

Jest naturalnym hormonem ludzkim, wydzielanym przez korę nadnerczy. Działa przeciwzapalnie (zmniej­sza zaczerwienienie i swędzenie skóry).

Lek stosowany jest w leczeniu stanów zapalnych różnych narządów i tkanek oraz chorób o podłożu aler­gicznym:

Przy chorobach skórnych.

Przy przewlekłej chorobie reumatoidalnej (tzw. reumatyzmu).

W leczeniu astmy.

W leczeniu pierwotnej i wtórnej niedoczynności nadnerczy.

Zasady przyjmowania leku:

Stosowany bez ścisłej kontroli lekarskiej oraz zbyt długo może wywołać groźne dla zdrowia i życia objawy.

Lek przyjmuje się doustnie w tabletkach w czasie posiłków.

Jako krem - miejscowo na skórę.

W chorobie reumatoidalnej podawany jest we wstrzyknięciach dostawowych.

Lek w postaci iniekcji podaje wyłącznie wykwalifikowany personel medyczny.

Pamiętaj! Nie przyjmuj podwójnej dawki, nawet jeśli zapomnisz zażyć lek na czas!

Niepożądane skutki:

Obrzęki goleni, kostek, twarzy.

Owrzodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Zwiększenie poziomu cukru we krwi.

Osłabienie mięśni.

Zmniejsza odporność organizmu na choroby zakaźne.

Gdyby powyższe dolegliwości nasilały się i stały dokuczliwe, skontaktuj się z lekarzem.

Stosowanie leku może również wywołać:                  

Zmiany skórne, tzw. trądzik posterydowy.

Rozstępy skórne.

Nudności i wymioty.

Zaburzenia hormonalne (tzw. ,,twarz księżycowata").

Lekarz należy poinformować:      

O tym, że chorowałeś lub chorujesz na gruźlicę.

O tym, że chorujesz na chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy.

O tym, że chorujesz na cukrzycę.

O tym, że chorujesz na chorobę nadciśnieniową.

O tym, że chorujesz na kamicę nerkową lub inne choroby nerek.

O tym, że chorujesz na jaskrę (choroba oczu), zakażenia grzybicze skóry, odbytu, oczu.

O tym, że stwierdzono u Ciebie nużliwość mięśni, chorobę zwaną Miastenia gravis, którą charakte­ryzuje uogólniona męczliwość mięśni.

Powiadom lekarza, jeśli jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz pier­sią.

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie zażywasz.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania napojów alkoholowych.

Leków z grupy salicylanów, tzn. Aspiryny, Polopiryny itp.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie:   Fenytoinę. Luminal.

Zapamiętaj! W trakcie leczenia tym lekiem ogranicz do minimum spożycie słonych potraw.

Przynieś wyniki badań laboratoryjnych, których wykonanie zlecił Ci lekarz w czasie leczenia.

Postać farmaceutyczna preparatu:

Hydrocortisonum (Jelfa S.A. Przedsiębiorstwo Farma­ceutyczne) zawie­sina do wstrzykiwań 25mg/ml, 10 fiol. 5 ml

Hydrocortisonum (Homeofarm Sp. z o.o. Laboratorium Farmaceutyczne) krem 1%, 1 op. 20 g

Hydrocortisonum (Homeofarm Sp. z o.o. Laboratorium Farmaceutyczne) krem 1%, 1 op. 15 g

Hydrocortisonum (Jelfa S.A. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne) tabletki 20mg, 20 tabl.

 

KALCYTONINA

 

Kalcytonina (Ct), polipeptydowy hormon złożony z 32 aminokwasów, o masie cząsteczkowej 3420 Da. U człowieka występuje w postaci monomeru lub dimeru i powstaje z polipeptydowego prohormonu o masie ok. 21 kDa.

Jest wytwarzany przez komórki przypęcherzykowe (C, należące do serii APUD) tarczycy[1]. Obec­ność komórek neuroendokrynnych produkujących kalcytoninę wykrywa się w wielu narządach, głównie w ośrodkowym układzie nerwowym, w przysadce, płucach, w przewodzie pokarmowym, wątrobie i innych.

Wraz z innymi hormonami parathormonem i kalcytriolem, odgrywa istotną rolę w regulacji gospo­darki wapniowo-fosforanowej ustroju.

Wrażliwe na stężenie jonów wapnia w osoczu krwi receptory rozmieszczone są na komórkach C. Wzrost stężenia jonów wapnia Ca2+ powoduje zwiększenie wydzielania kalcytoniny. Z kolei spadek stężenia jo­nów wapnia powoduje zmniejszenie wydzielania tego hormonu. Kalcytonina obniża stęże­nie wapnia i fos­foranów w osoczu hamując działanie osteoklastów w kościach oraz hamując reabsorpcję wapnia i fosfora­nów przez komórki cewek nerkowych powoduje zwiększone ich wyda­lanie. Oba typy komórek wyposażone są w receptory dla kalcytoniny, które należą do grupy recepto­rów związanych z białkami G.

Wydzielanie kalcytoniny jest pobudzane przez glukagon, kilka hormonów przewodu pokarmowego oraz wysokie stężenie jonów wapnia we krwi.

Kalcytonina łososiowa jest lekiem który jest stosowany w postaci iniekcji lub donosowo w schorze­niach takich jak: choroba Pageta, osteoporoza, hiperkalcemia, przerzutach nowotworowych do koś­ci.

 

KALIPOZ PROLONGATUM         

 

Na receptę

Producent                   Polfa-Poznań, Polska.

Forma leku:                   tabletki 750 mg.

Zawartość                   substancja czynna - potassium chloride.

Sposób działania    

Potas spełnia ważną rolę w fukcjonowaniu mięśni, nerwów oraz utrzymywaniu równowagi kwasowo-zasa­dowej ustroju. Niedobór potasu może się pojawić w wyniku stosowania leków mo­czopędnych. Zastosowa­nie: Niedobór potasu. Zapobieganie nadmiernemu ubytkowi potasu w wyni­ku zażywania leków moczopęd­nych, w cukrzycy, w długotrwałych biegunkach.

Ostrzeżenie                  

Kalipoz prolongatum nie wolno podawać w poważnej niedomodze nerek oraz w zbyt wysokim stę­żeniu potasu we krwi. Tabletki mogą wywierać żrący wpływ na błony śluzowe przełyku, zwłaszcza u osób, które mają problemy z łykaniem tabletek. Pacjentom mającym problemy z zażywaniem tabletek zaleca się stoso­wanie potasu w syropie. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Kalipoz stosuje się jednocze­śnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków jednocześnie z potasem należy omówić z lekarzem.

Działania niepożądane                  

1/1000- <1/1000- W zaburzonej funkcji nerek może się pojawić zbyt duże stężenie potasu w osoczu krwi, co powoduje zmniejszoną siłę mięśni, w tym mięśnia sercowego. Mdłości, wymioty, wzdęcia, bóle brzucha i biegunka. Świąd z wysypką. Pokrzywka.

Utkwienie tabletki w przełyku może wywołać uszkodzenie błony śluzowej a następnie zwężenie przełyku.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Normalna dawka dzienna wynosi 2-5 tabletek, które należy zażywać w trakcie posił­ków. Tabletki połykać w całości popijając co najmniej 1/2 szklanki wody, najlepiej w pozycji stojącej.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania Kalipoz podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

KETOKONAZOL - Patrz też: Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>> Ketokonazol

Na receptę

Producent                   Instytut Farmaceutyczny, Polska.

Forma leku:                   tabletki 200 mg.

Zawartość                   substancja czynna - ketoconazole.

Sposób działania    

Ketokonazol jest lekiem przeciwgrzybiczym. Działa na wiele szczepów grzybów, powodujących za­równo schorzenia skóry jak i systemowe. Ketokonazol zakłóca syntezę błon komórkowych mikroor­ganizmu i w ten sposób uniemożliwia jego funkcje życiowe.

Zastosowanie                  

Poważne infekcje grzybicze skóry, paznokci oraz ogólnoustrojowe. Zapobiegawczo przeciw infek­cjom grzybiczym u pacjentów z osłabioną odpornością immunologiczną (AIDS).

Ostrzeżenie                  

Ketokonazolu nie wolno stosować w chorobach wątroby, centralnego systemu nerwowego oraz jed­nocze­śnie z lekiem przeciwuczuleniowym - terfenadyną. W trakcie leczenia należy przeprowadzać regularne kontrole pracy wątroby. Pacjenci cierpiący na cukrzycę powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczę­ciem kuracji. Ketokonazol hamuje syntezę kortyzolu i testosteronu.

Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu. W wyniku spożycia alkoholu podczas kuracji może nastąpić obrzęk kończyn, mdłości, ból głowy i silne zaczerwienie­nie oraz świąd skóry.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Ketokonazol stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar zażywania innych leków jednocześnie z preparatem należy omówić z lekarzem.

Działania niepożądane                  

1/100- Mdłości, bóle brzucha oraz biegunka. Wysypka, świąd. Należy skontaktować się z lekarzem w razie wystąpienia skórnych objawów.

1/1000- Przejściowo zmieniona praca wątroby.

<1/1000- Żółte zabarwienie skóry oraz białek oczu - żółtaczka. Reakcje alergiczne, jak duszność, gorączka, pokrzywka. W razie pojawienia się tych oznak należy natychmiast przerwać leczenie oraz skontaktować się z lekarzem. Powiększenie gruczołów sutkowych. Zmniejszone wydzielanie sper­my. Zmniejszony pociąg seksualny.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka dla pacjentów dorosłych wynosi 200 mg raz dziennie w trakcie posiłku. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 400 mg raz dziennie. Czas trwania kuracji zależy od natężenia i umiejscowienia schorzenia.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania Ketokonazolu podczas ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowa­nia leku podczas karmienia piersią należy omówić z lekarzem.

 

KETONAL - Patrz też: Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>> Ketonal

Na receptę

Producent                   Lek-Ljubliana, Słowenia.

Forma leku:                 tabletki powlekane 100 mg; iniekcje 50 mg/ml; kapsułki 50 mg.

Zawartość                   substancja czynna - ketoprofen.

Sposób działania          zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - PROFENID.

 

KETOTIFEN

 

Nazwa handlowa leku:                   Ketotifen

Nazwa międzynarodowa:               KETOTIFENUM

Postacie występowania leku:          syrop, tabletki

Lek nie dopuszcza do pojawienia się reakcji uczuleniowych ze strony oskrzeli i innych narządów. Hamuje uwalnianie histaminy z komórek tucznych.

Lek ma zastosowanie przy zapobieganiu napadom dychawicy oskrzelowej.

W alergicznym nieżycie nosa, alergicznym zapaleniu skóry, uczuleniu wieloukładowym.

Zasady przyjmowania leku:

Dawkę i częstotliwość przyjmowania leku ustala le­karz prowadzący, najczęściej 2 razy dziennie (rano i wieczorem), podczas spożywania posiłku.

Pamiętaj! Nigdy nie przyjmuj podwójnej dawki, nawet jeżeli zapomnisz zażyć lek w odpowiednim czasie!

Niepożądane skutki:

Wzmożony apetyt. Uczucie suchości w jamie ustnej. Senność.

Powyższe niepożądane działania mogą występować na początku stosowania leku i powinny ustąpić po kilku dniach. Jeżeli objawy te nie będą ustępowały, lub wręcz nasilają się, skontaktuj się z leka­rzem.

Lekarza należy poinformować:

Jeśli jesteś w ciąży lub przy­puszczasz, że jesteś w ciąży, a także gdy karmisz piersią.

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie stosujesz.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania alkoholu.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie:  Leki uspokajające i na­senne.

Leki stosowane w leczeniu alergii, działające na receptory histaminowe.

Zapamiętaj! W czasie stosowania leku nie wolno prowadzić samochodu i obsługiwać maszyn wyma­gają­cych koncentracji uwagi.

W początkowym okresie stosowania leku nie można nagle odstawić stosowanych wcześniej innych leków przeciwhistaminowych, takich jak leki sterydowe.

Przedstaw lekarzowi wyniki badań laboratoryjnych, których wykonanie zlecił Ci w czasie ostatniej wizyty.

Zawsze przechowuj lek w zamkniętym i oryginalnym opakowaniu. Przygotowany syrop przechowuj w ciemnym, suchym miejscu.

Postać farmaceutyczna preparatu:  

Ketotifen (Hasco-Lek Przedsiębior­stwo Produkcji Farmaceutycznej) sy­rop 1mg/5ml, 1 butelka 100 ml

Ketotifen (Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne POLFA) syrop 1mg/5ml, 1 fl. 100 ml

Ketotifen (Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne POLFA) tabletki 1mg, 30 tabl.

 

KLODRONIAN dwusodowy

 

WSKAZANIA:

Hiperkalcemia lub osteoliza w przebiegu nowotworów.

Zastosowanie bifosfonianów w przebiegu nowotworów wg „Standardów

leczenia systemowego nowotworów złośliwych u dorosłych w Polsce”

M. Krzakowski, P. Siedlecki:

1. Leczenie hiperkalcemii typu przewlekłego:

Bifosfoniany do momentu normalizacji poziomu wapnia.

2. Leczenie przerzutów osteolitycznych (rak piersi i szpiczak mnogi):

Klodronian 1600 mg na dobę.

DAWKOWANIE:

Zalecane schematy dawkowania preparatu SINDRONAT® 400 mg kapsułki:

Dawka niepodzielona: rano na dwie godziny przed posiłkiem.

lub

Dawka podzielona: 2 x rano i wieczór dwie godziny przed lub po posiłku.

Uwaga! Nie przekraczaç dawki 3200 mg na dobę.

Klodronian dwusodowy

WYSOKI STANDARD JAKOŚCI, KORZYSTNY FARMAKOEKONOMICZNIE

Badanie przeprowadzone na 24 zdrowych ochotnikach wg zasad GCP w klinice Trical Clinical Ward, War­szawa. (źródło: registration file Sindan)

Wniosek: Badanie biodostępności wykazało równoważność preparatu SINDRONAT® 400 mg wobec leku referen­cyjnego.

DOSTĘPNE OPAKOWANIA:

Proces produkcji z zachowaniem europejskich norm GMP.

Najnowocześniejsze linie technologiczne.

Wysokiej klasy specjaliści.

Wygodna forma doustna:

kapsułki SINDRONAT® 400 mg

Dostępne opakowania: 30 i 120 kapsułek.

Skrócona informacja o leku: SINDRONAT®

Kapsułka twarda do podawania doustnego zawiera 400 mg Dinatrii clodronas (bezwodnego klodronianu sodu).

Wskazania do stosowania: hiperkalcemia lub osteoliza w przebiegu nowotworów.

Dawkowanie i sposób podawania: zaleca się przyjmować preparat rano, na czczo, popijając szklanką wody, dwie godziny przed jedzeniem. Jeśli preparat przyjmowany jest w dwóch dawkach podzielonych, należy go przyjmować dwie godziny przed lub po posiłku.

Hiperkalcemia: dawka ustalana indywidualnie w zakresie 2400-3200 mg/dobę. W zależności od re­akcji na leczenie dawkę można stopniowo zmniejszyć. Po osiągnięciu prawidłowego stężenia wapnia – dawka do 1600 mg/dobę.

Osteoliza: początkowo 1600 mg/dobę, w razie konieczności zwiększenie do 3200 mg/dobę.

NiewydolnoĘç nerek: Nie należy stosować długotrwale dawki dobowej większej niż 1600 mg. U pacjen­tów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min klodronian jest przeciwwskazany. Jeśli klirens kreatyniny jest miedzy 10 ml/min a 30 ml/min dawkę należy zmniejszyć do polowy dawki zalecanej u dorosłych tj. 800 mg na dobę.

Przeciwwskazania: nadwrażliwość na bifosfoniany lub jakikolwiek inny składnik preparatu. Współistnie­jace leczenie innymi bifosfonianami. Krańcowa niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Ciąża i karmienie piersią.

Ostrzeżenia: klodronian jest wydalany głównie przez nerki. Należy zachować ostrożność podczas stosowa­nia preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W czasie leczenia należy kontrolować klirens kreatyni­ny i stężenie wapnia w surowicy krwi.

Interakcje: nie należy stosować jednocześnie z innymi bifosfonianami. Istnieją doniesienia o szkodli­wym wpływie na nerki podczas jednoczesnego stosowania klodronianu i niesteroidowych leków przeciwzapal­nych (NLPZ). Podczas równoczesnego stosowania klodronianu i antybiotyków z grupy aminoglikozydów występuje ryzyko powstania hipokalcemii.

Przyjmowanie preparatu równocześnie z pokarmami lub lekami zwierającymi jony dwuwartościowe, np. Leki zobojętniajŕce kwas żołądkowy lub preparaty żelaza, powoduje znaczne zmniejszenie biodostępności klodronianu.

Ciąża i laktacja: preparatu nie należy stosować u kobiet w ciąży i w okresie laktacji.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn: nie wpływa.

Działania niepożądane: pojedyncze przypadki reakcji skórnych (Świąd, pokrzywka, zapalenie złuszczające skóry); nudności, słabo nasilone wymioty i biegunki u około 10% pacjentów (występują tylko u pacjentów przyjmujących duże dawki preparatu); przemijające zwiększenie stężenia hormonów przytarczyc, aktywno­ści dehydrogenazy kwasu mlekowego, aminotransferaz lub fosfatazy alkalicznej w surowicy; bezobjawowa hipokalcemia; skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą aspirynową; przemijający białkomocz, zwiększenie stę­żenia kreatyniny w osoczu i zaburzenia czynności nerek.

Przedawkowanie: zaleca się leczenie objawowe.

Opakowania: 30 lub 120 kapsułek.

Świad. Rej. M.Z. Nr: 9535

Kod ATC: M05B A02

Przed zastosowaniem zapoznać się z pełną charakterystyką preparatu.

Dalsze informacje dostępne na życzenie: SINDAN POLSKA S.A.

Aleja K.E.N. 95/97 02-722 WARSZAWA tel. 0 prefix 22 644 44 91

Data sporządzenia ulotki: 11/2002 fax 0 prefix 22 644 58 68

 

LANZUL

 

Nazwa handlowa leku:                   Lanzul

Nazwa międzynarodowa:               LANSOPRASOLUM

Postacie występowania leku:          kapsułki

Lek powoduje zmniejszenie wydzielania i produkcji soku żołądkowego.

Lek stosuje się w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksowego zapalenia przełyku, zakażenia Helicobacter pylori.

W zespole Zollingera-Ellisona.

Zasady przyjmowania leku:

Dawkowanie i czas trwania kuracji ustala lekarz.

Najczęściej raz na dobę przed lub w trakcie posiłku.

Jakie mogą być niepożądane skutki?   Bóle, zawroty głowy. Biegunka. Reakcje uczuleniowe na skórze (wy­sypka, świąd,).

Stosowanie leku może również wywołać:    Zaburzenia smaku. Wzdęcia. Zapalenia gardła. Bóle mięśniowe. Niepokój.

Lekarza należy poinformować:

O stwierdzonym uczuleniu na lek.

O tym, że jesteś lub możesz być w ciąży.

O tym, że karmisz piersią.

O tym, że jesteś leczony z powodu nowotwory żołądka.

UWAGA! Nie zaleca się stosowania leku u dzieci.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie:   Fenytoinę. Teophyllinę.

Doustne środki antykoncepcyjne.

Leki hamujące krzepliwość krwi (Sintrom, Acenocumarol).

Powiedz lekarzowi o wszystkich stosowanych lekach.

Postać farmaceutyczna preparatu: Lanzul (Krka d.d., Novo mesto) kapsułki 30mg, 14 kaps.

Lanzul (Krka d.d., Novo mesto) kapsułki 30mg, 7 kaps.

 

LASTET   

 

Na receptę

Producent                   Nippon Kayaku, Japonia.

Forma leku:                iniekcje 20 mg/ml; kapsułki á 25 mg; kapsułki 50 mg; kapsułki 100 mg.

Zawartość                   substancja czynna - etoposide.

Sposób działania         zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - VEPESID.

 

LOKREN 

 

Na receptę

Producent                   Synthélabo, Francja.

Forma leku:                   tabletki powlekane 20 mg.

Zawartość                   substancja czynna - betaxolol.

Sposób działania   zastosowanie, ostrzeżenie itd.: patrz - KERLON.

 

MELFALAN

 

Melphalan, cytostaticum, L01AA

Działanie:

Lek cytotoksyczny, dwufunkcyjny związek alkilujący. Melfalan jest czynnym L-izomerem związku; D-izomer jest mniej aktywny i znany jest pod nazwą medfalan, natomiast mieszanina racemiczna znana jest jako merfalan lub sarkolizyna. Każda z dwóch grup bis-2-chloroetylowych melfalanu tworzy karboniowe związki pośrednie, co umożliwia alkilację poprzez kowalencyjne ich wiązanie z atomami azotu w pozycji 7 guaniny. Prowadzi to do powstania wiązań krzyżowych po­między dwoma łańcuchami DNA i do zahamo­wania podziałów komórkowych. Po podaniu p.o. tmax wynosi 0,5-2 h, średni t1/2 - ok. 1,12 h. Podawanie melfalanu bezpośrednio po posiłku wydłuża tmax oraz zmniejsza AUC o 39-45%. Melfalan w 60-90% wiąże się z białkami osocza, głównie z al­buminami i a1 kwaśną glikoproteiną. W niewielkim stopniu prze­nika do płynu mózgowo-rdzeniowe­go. Jest szybko eliminowany z osocza poprzez hydrolizę do monohy­droksymelfalanu i dihydroksymelfalanu.

Wskazania:

Szpiczak mnogi, zaawansowany gruczolakorak jajnika, zaawansowany raka sutka. Wy­brane przypadki czerwienicy prawdziwej.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na melfalan. Melfalan hamuje czynność szpiku kostnego. Należy monitorować morfologię krwi, aby uniknąć nadmiernej mielosupresji i ryzyka powstania nieodwra­calnej aplazji szpiku. Jeśli liczba leukocytów zmniejszy się <3000/ml i(lub) liczba płytek <100 000/ml, należy przerwać podawanie leku do powrotu ich liczby powyżej tych wartości. Liczba krwi­nek może zmniejszać się jeszcze po zaprzestaniu leczenia. Melfalan należy ostrożnie podawać cho­rym poddanym w ostatnim okresie radioterapii lub che­mioterapii. Należy zachować szczególną ostrożność u chorych z niewydolnością nerek, u których klirens leku może być zmniejszony. U cho­rych tych może również wystąpić zahamowanie czynności szpiku kost­nego spowodowane mocznicą. Nie oceniono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci. Na­leży zachować ostrożność u chorych w podeszłym wieku. Melfalan jest związkiem mutagennym u zwierząt; u ludzi stwierdzano aberracje chromosomalne. Melfalan, podobnie jak inne związki alkilujące, może wy­woływać u ludzi białaczkę. Lek hamuje czynność jajników u kobiet przed okresem menopauzy, co przeja­wia się bra­kiem miesiączki u znacznej liczby chorych; może również hamować spermatogenezę. Stosowa­nie szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy jest przeciwwskazane przez okres nie krótszy niż 3 mies. po zakończeniu chemioterapii. U chorych leczonych lekami przeciwnowotworowymi, u których wy­stąpiła ospa wietrzna, może wystąpić zagrażające życiu zaostrzenie infekcji.

Interakcje:

Kwas nalidyksowy stosowany z dużymi dawkami melfalanu i.v. może spowodować u dzieci zgon z powodu krwotocznego zapalenia jelita grubego. U chorych po przeszczepieniu szpiku kostnego, którym podawano i.v. melfalan i którzy następnie otrzymywali cyklosporynę obserwowa­no niewydolność nerek. Cisplatyna, powodując niewydolność nerek, może wpływać na farmakokinetykę melfalanu przez zmianę jego klirensu. Cymetydyna może zmniejszać wchłanianie melfalanu. Melfalan stosowany i.v. może nasilać toksyczność płucną karmustyny.

Działanie niepożądane:

Zahamowanie czynności szpiku kostnego: leukopenia, małopłytkowość (na­dir w 14.-21. dniu), powrót pra­widłowej czynności szpiku po 4-5 tyg. Zaburzenia żołądkowo-jelito­we: nudności i wymioty, rzadko zapale­nie jamy ustnej. Reakcje nadwrażliwości: pokrzywka, obrzęk, osutka, wstrząs anafilaktyczny, sporadycznie zatrzymanie czynności serca - głównie podczas poda­wania leku w postaci i.v., na początku lub podczas trwania terapii. Wysypka grudkowo-plamista, świąd skóry, śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłóknienie płuc. Istnieją doniesienia o przypadkach zwłóknienia płuc prowadzącego do zgonu. Sporadycznie niedo­krwistość hemolityczna, utrata wło­sów, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka, ame­norhhea, przemijające zwięk­szenie stężenia mocznika w osoczu w początkowym okresie leczenia melfala­nem chorych na szpicza­ka mnogiego z uszkodzeniem nerek. W przypadku przedawkowania: zaburzenia żołądkowo-jelito­we, nudności, wymioty oraz biegunka. Po zastosowaniu dawek >100 mg/m2 pc. ciężkie zapalenie błon śluzowych, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jelit, biegunka, krwawienie z prze­wodu pokarmowego. Po podaniu dawki 290 mg/m2 pc. ciężkie nudności i wymioty, zaburzenia świa­domości, drgawki, porażenie mięśni i działanie parasympatykomimetyczne. Rzadko wystąpić może klinicz­nie istotna hiponatremia, uszkodzenie nerek i niewydolność oddechowa. Głównym efek­tem toksycznego działania melfalanu jest zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące do leukopenii, małopłytko­wości oraz niedokrwistości. Brak swoistego antidotum. Należy ściśle monitorować morfologię krwi przy­najmniej przez 4 tyg. po przedawkowaniu. Leczenie podtrzymują­ce, osłonowe podawanie leków przeciwin­fekcyjnych oraz zastosowanie czynników wzrostu, a gdy to niezbędne - również przetoczenie preparatów krwi lub płytek krwi.

Ciąża i laktacja:

Kategoria D. Lek może wykazywać działanie teratogenne. Należy unikać podawania melfalanu kobietom w ciąży, szczególnie w I trymestrze. Należy zalecić stosowanie odpowiednich środków antykoncepcyjnych w przypadku stosowania melfalanu przez któregokolwiek z partnerów. Nie stosować w okresie karmienia piersią lub przerwać karmienie.

Dawkowanie:

Ze względu na hamujący wpływ melfalanu na czynność szpiku kostnego, podczas le­czenia należy kontro­lować morfologię krwi i w razie konieczności modyfikować dawkowanie leku. Osiągnięcie terapeutycznego stężenia leku w osoczu może wymagać ostrożnego zwiększania dawki do pojawienia się objawów zahamo­wania czynności szpiku kostnego. P.o. Szpiczak mnogi. Istnieje wiele schematów dawkowania. Podawanie melfalanu w skojarzeniu z prednizonem jest skuteczniej­sze niż stosowanie monoterapii. Leczenie oby­dwoma lekami prowadzi się zwykle z przerwami. Naj­częściej stosuje się 0,15 mg/kg mc./d w dawkach po­dzielonych przez 4 dni, podawanie powtarza się co 6 tyg. Podawanie leku dłużej niż rok chorym reagują­cym na leczenie nie powodowało nasilenia efektu terapeutycznego. Zaawansowane stadium gruczolakoraka jajnika. Zwykle 0,2 mg/kg mc./d p.o. przez 5 dni co 4-8 tyg. lub stosując krótsze przerwy w przypadku po­wrotu prawidłowej czyn­ności szpiku kostnego. Rak sutka: 0,15 mg/kg mc./d lub 6 mg/m2 pc./d przez 5 dni co 6 tyg. Czer­wienica prawdziwa. Indukcja remisji: zazwyczaj 6-10 mg/d przez 5-7 dni, a następnie 2-4 mg/d aż do osiągnięcia zadowalającego opanowania choroby. Leczenie podtrzymujące: 2-6 mg/tydz. U cho­rych z niewydolnością nerek należy rozważyć podawanie zmniejszonej dawki początkowej do czasu okre­ślenia tolerancji na lek.

Uwagi:

Przechowywać w temperaturze 2-8°C. Stosowanie melfalanu wiąże się z małym ryzykiem wystąpienia wymiotów; nie zaleca się rutynowego podawania leków przeciwwymiotnych. Zetknięcie się z tabletkami melfalanu nie stwarza zagrożenia, o ile zewnętrzna warstwy powlekająca pozostaje nienaruszona. Tabletek melfalanu nie należy dzielić. Lek powinien być stosowany pod nadzorem on­kologa klinicznego z odpo­wiednim doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

 

METOCLOPRAMIDUM    

 

Na receptę 

Producent    ZF Polpharma SA, Polska

Forma leku:  iniekcje 5 mg/ml.

Zawartość    substancja czynna - metoclopramide hydrochloride.

Sposób działania    

Metoclopramidum dzięki oddziaływaniu na pewien ośrodek w mózgu zahamowuje mdłości oraz wy­mioty, a jednocześnie wzmaga ruch robaczkowy jelit.

Zastosowanie                  

Mdłości i wymioty. Zmniejszona perystaltyka jelit (ruch robaczkowy). Kwaśne odbicia. W badaniach dia­gnostycznych żołądka i jelita cienkiego. W badaniu rentgenologicznym jelita cienkiego. Lek nie nadaje się do długotrwałego stosowania.

Ostrzeżenie                  

Pacjenci cierpiący na niedomogę nerek oraz znacznie podwyższone ciśnienie powinni powiadomić o tym lekarza przed zastosowaniem leku. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli prepa­rat stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Należy zatem zapytać lekarza o radę w razie zamiaru stosowania innych le­ków podczas kuracji Metoclopramidum.

Działania niepożądane                  

Na początku stosowania leku może wystąpić sztywność mięśni. Gdyby dolegliwość okazała się bar­dzo do­kuczliwa należy skontaktować się z lekarzem. Lek może powodować niezależne od woli drżenia mięśni, zwłaszcza w razie długotrwałej kuracji, szczególnie u starszych pacjentów.

1/100- Zmęczenie. Sztywność mięśni.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz.

Tabletki - zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 10-20 mg 3 razy dziennie Lek należy za­żywać przed jedzeniem.

Dawka dla dzieci w wieku 1-6 lat wynosi 0,5 mg/kg wagi ciała na dobę; w wieku 6-14 lat 5-10 mg 3 razy dziennie. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o le­ku.

Ciąża i karmienie:

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży.

Preparat przenika do mleka matki, lecz oddziaływanie na karmione dziecko jest mało prawdopodob­ne. Za­miar stosowania leku podczas karmienia piersią należy jednak omówić z lekarzem. 

 

MEGACE                    

 

Na receptę 

Producent                   Bristol-Myers Squibb, USA.

Forma leku:                   tabletki 20 mg; tabletki 40 mg.

Zawartość                   substancja czynna - megestrol acetate.

Sposób działania    

Lek o działaniu gestagennym. Sposób działania leku nie jest ostatecznie wyjaśniony. Wiadomo jed­nak, że pod wpływem Megace nowotwór przestaje rosnąć.

Zastosowanie                  

Megace stosuje się pomocniczo w leczeniu nowotworu sutka.

Ostrzeżenie                  

Pacjentki cierpiące na skłonność do zakrzepów krwi oraz zaburzoną funkcję wątroby powinny po­wiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji preparatem.

Działania niepożądane:

> 1/100- Wzrost wagi ciała. Zaburzenia w miesiączkowaniu. Nadmierne pocenie się. 1/1000- <1/1000- Za­burzenia trawienne. Mdłości, kwaśne odbicia. Wzmożone owłosienie ciała. Duszności. Drżenie mięśni. Za­krzepy krwi. Uczucie mrowienia w kończynach, bóle i brak czucia w rękach.       

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj stosuje się 1 tabletkę dziennie.     

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania Megace podczas ciąży.

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okre­sie karmienia.

Opakowanie: tabletki 20 mg a 100 szt; tabletki 40 mg a 100 szt.   

 

METOTREKSAT

 

Metotreksat (ATC: L 01 BA 01) – lek należący do antagonistów kwasu foliowego.

Właściwości

Jest najczęściej stosowanym lekiem z tej grupy. Jest antywitaminą kwasu foliowego, wiąże się 10 tys. razy silniej niż kwas foliowy z dehydrogenazą tetrahydrofolianową , praktycznie całkowicie nie­odwracalnie. Wydalany w 90% z moczem.

Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, choć nie w całości (wchłanianie spada wraz ze wzrostem dawki). Lek metabolizowany w 30%.

Zastosowanie

Metotreksat jest obecnie stosowany przede wszystkim w chorobach nowotworowych. Stosowany w ostrej białaczce limfatycznej, ostrej białaczce szpikowej, nabłoniaku kosmówkowym, raku sutka, ra­ku jajnika, raku płuca, nasieniaku, mięsaku kościopochodnym oraz nowotworach litych głowy i szyi. Znajduje zastosowa­nie jako lek immunosupresyjny również w leczeniu ciężkich postaci łuszczycy oraz ciężkich po­staci chorób reumatoidalnych takich jak, reumatiodalne zapalenie stawów i zesztywniające zapalenie sta­wów kręgosłupa.

Możliwe skutki uboczne

Lek jest bardzo toksyczny. Jego stężenie we krwi powinno być monitorowane, dla większego bez­pieczeń­stwa jego stosowania. Przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Przenika również do jam surowiczych ciała, jamy otrzewnowej, jamy opłucnej. Powolna eliminacja leku z płynu wysiękowego przedłuża jego tok­syczne działanie na organizm. W dużych dawkach może powodować niewydol­ność nerek, wątroby, zapale­nia skóry, naczyń krwionośnych. Uszkadza również szpik, uszkadza bło­ny śluzowe. może powodować stany zapalne błony śluzowej, biegunki, nudności, nadżerki, wypada­nie włosów. Podany dokanałowo jest również neurotoksyczny. Ciężkość objawów jest ściśle uzależ­niona od czasu ekspozycji na lek i wzrasta po 48 godzinach jego stosowania.

Profilaktycznie należy dążyć do nawodnienia chorego i alkalizacji jego moczu, co pozwala zmniej­szyć ekspo­zycje na metotreksat i nieco obniżyć częstość występowania działań niepożądanych. Ko­nieczne jest obniżenie dawki u chorych z niewydolnością nerek. W razie zatrucia podaje się folinian wapnia.

Interakcje

Lek będzie zmieniał właściwości w połączeniu z lekami o zakwaszających właściwościach, takich jak salicylany, sulfonamidy, fenylbutazon, fenytoina. W połączeniu z tymi lekami konieczne jest obniże­nie dawki. Gryzeofulwina przyśpiesza jego metabolizm i zmniejsza jego działanie.

 

METRONIDAZOL        

 

Na receptę

Producent    ZF Polpharma SA, Polska

Polfa-Poznań, Polska.

Forma leku: iniekcje 0,5%; czopki 500 mg; czopki 1000 mg; iniekcje dożylne 0,5%; tab­letki 250 mg; ta­bletki 250 m

Zawartość:  substancja czynna - metronidazol.

Sposób działania    

Metronidazol zabija pewne typy bakterii, które żyją w środowisku beztlenowym oraz pierwotniaki - organi­zmy jednokomórkowe.

Zastosowanie                  

Leczniczo lub profilaktycznie w celu uniknięcia infekcji pooperacyjnych. Ostre stany zapalne dziąseł oraz inne infekcje zębów. Niektóre infekcje pochwy oraz jelit. Czerwonka pełzakowa. Lamblioza.

Ostrzeżenie                  

Pacjenci cierpiący na choroby krwi oraz choroby centralnego systemu nerwowego powinni powiado­mić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Metronidazolem.

Spożywanie alkoholu w czasie kuracji powoduje mdłości, bóle głowy, przyspieszony puls oraz uczu­cie go­rąca. Nie należy więc pić alkoholu w trakcie leczenia.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Metronidazol stosuje się jednocześnie z innymi le­kami. Zamiar stosowania innych leków podczas kuracji Metronidazolem należy omówić z leka­rzem.

Działania niepożądane                  

>1/100- Mdłości. Metaliczny smak w ustach. 1/1000- <1/1000- Dłuższe stosowanie leku może po­wodować mrowienie w kończynach. Należy wtedy powiadomić o tym lekarza. Napady skurczów mięśni. Ciemne za­barwienie moczu, co nie ma znaczenia dla zdrowia. Wysypka i świąd. Duże dawki leku oraz długotrwałe leczenie zwiększają ryzyko wystąpienia działań ubocznych.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Wysokość dawki i czas kuracji zależy od typu i nasilenia infekcji.

Tabletki w leczeniu rzęsistkowicy u kobiet i mężczyzn 250 mg rano i wieczorem (jednocześnie lecze­nie dopochwowe). W rzęsistkowicy cewki moczowej 2000 mg jednorazowo łącznie z leczeniem miejscowym.

W zakażeniach beztlenowcami i w stanach przed i pooperacyjnych 750 jednorazowo, a następnie 500 mg co 8 godzin.

Tabletki dopochwowe stosuje się przez 10 kolejnych dni - 1 tabletka na noc. Lek można stosować w czasie miesiączki.

Czopki stosuje się doodbytniczo - dorośli - 1 czopek 1000 mg co 8 godzin; dzieci od 2-5 roku życia 250 mg dziennie; dzieci od 6-12 lat 375 mg dziennie.

Profilaktycznie na 24 godziny przed zabiegiem 2000 mg jednorazowo. Po zabiegu 250 mg 3 razy dziennie przez 7 dni.

Już po paru dniach następuje wyraęna poprawa zdrowia, nie oznacza to jednak, że można zakończyć kura­cję. W celu uniknięcia nawrotu infekcji należy przepisaną przez lekarza kurację doprowadzić do końca.

Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania Metronidazolu w czasie ciąży.

Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z leka­rzem.

Przechowywanie: Preparat należy chronić od światła.

 

MILURIT

 

Na receptę

Producent                   Egis, Węgry.

Forma leku:                   tabletki 100 mg.

Zawartość                   substancja czynna - allopurinol.

Sposób działania    

Milurit zmniejsza aktywność enzymu ksantynooksydazy, który odgrywa istotną rolę w wytwarzaniu kwasu moczowego w organizmie. Dzięki temu zmniejsza się stężenie kwasu moczowego we krwi oraz moczu pa­cjenta zażywającego lek.

Zastosowanie

Dna oraz stany z przekraczającymi normę stężeniami kwasu moczowego w osoczu krwi i moczu, zwłaszcza w chorobach nerek i kamicy nerkowej. Preparat stosuje się rów­nież zapobiegawczo przeciw zwiększeniu stężenia kwasów moczowych w terapii nowotworowej cytostatykami lub naświetlaniem. Milurit podaje się często łącznie ze środkami moczopędnymi, pre­paratami na podwyższone ciśnienie, a także lekami na scho­rzenia stawów.

Ostrzeżenie                  

Nie należy podawać w uczuleniu na allopurinol. Pacjenci cierpiący na niewydolność nerek powinni powia­domić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Miluritem. W leczeniu preparatem może ksantyna, będąca półproduktem kwasu moczowego, gromadzić się w organizmie. Aby uniknąć gro­madzenia się tej substancji w drogach moczowych należy dużo pić. Preparatu nie należy stosować w ostrych napadach dny.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Milurit stosuje się jednocześnie z innymi leka­mi. Na­leży więc poradzić się lekarza w razie zamiaru stosowania innych leków łącznie z preparatem.

Działania niepożądane                  

1/1000- Wysypka, a czasami świąd, łuszczenie się skóry. W razie wystąpienia takich objawów należy prze­rwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

<1/1000- Nudności, wymioty, zmiany w pracy wątroby. Powiększenie wątroby, stany zapalne wątro­by (żółtaczka). Zmiany te są przejściowe i występują z reguły u pacjentów z zaburzeniami nerek lub wątroby. Zmiany obrazu krwi - zmniejszona liczba płytek krwi oraz białych ciałek krwi, zwłaszcza u osób z zabu­rzoną funkcją wątroby. Poważne objawy skórne z zaczerwienieniem, świądem, łuszcze­niem się naskórka.

Podczas leczenia Miluritem zanotowano również następujące objawy (nie dowiedziono bezpośred­niego związku objawów z działaniem leku): wypadanie włosów, zmiana barwy włosów, bóle głowy, krwawe wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawroty głowy, trudność koordy­nacji ruchów, utrata świadomości, depresja, brak czucia w kończynach, zapalenie nerwów, impoten­cja, wzrost ciśnienia krwi, cukrzyca, podwyższone stężenie tłuszczów we krwi, zaburzenia wzroku, zmętnienie soczewek, zmie­nione odczucia smakowe.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz.

Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 100-300 mg dziennie. Tabletki należy zażywać w trakcie posiłków, aby uniknąć zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru stosowania Miluritu podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamia­ru sto­sowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

MYOLASTAN

 

Na receptę

Producent     Sanofi-Winthrop, Francja.

Forma leku:   tabletki powlekane 50 mg. Zawartość - substancja czynna - tetrazepam.

Sposób działania    

Myolastan działa tłumiąco na centralny układ nerwowy, co daje odprężenie psychiczne, zwłaszcza w sytu­acjach stresu. Lek silnie zwiotcza mięśnie szkieletowe. Preparat działa ponadto przeciwdrgawkowo i uspo­kajająco w stanach niepokoju oraz lęku.

Zastosowanie                  

Przykurcze mięśniowe pourazowe i pooperacyjne. Bóle krzyża, barku oraz grzbietu na tle choroby zwyrod­nieniowej. Kręcz szyi. Stany spastyczne kończyn. Wspomagająco w rehabilitacji czynnościo­wej.

Ostrzeżenie                  

Lek wywołuje uzależnienie. Pacjenci cierpiący na niewydolność nerek lub wątroby powinni po­wiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem leczenia Myolastanem. Leku nie wolno podawać w ja­skrze, porfirii (za­burzenia w syntezie czerwonych ciałek krwi) oraz w miastenii gravis (chorobliwym zwiotczeniu mięśni). Po dłuższym czasie stosowania preparatu może pojawić się uzależnienie. Aby tego uniknąć należy stopniowo wycofywać lek, zmniejszając sukcesywnie dawkę. Nagłe przerwanie podawania leku może spowodować objawy abstynencji.

Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Myolastan stosuje się jednocześnie z innymi le­kami. Zamiar zażywania innych leków łącznie z Myolastanem należy omówić z lekarzem. Preparat wzmaga działanie środków uspokajających.

Lek upośledza sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicz­nych, ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.

Działania niepożądane                  

Działania uboczne zależą od wielkości dawki i od wrażliwości pacjenta. Pacjenci starsi wykazują du­żo większą wrażliwość na lek aniżeli pacjenci młodsi.

> 1/100- Na początku leczenia ospałość, która zanika w miarę kontynuowania kuracji. 1/1000- Za­burzenia w koordynacji ruchów. Bóle i zawroty głowy. Trudność koncentrowania uwagi. Słabość mięśni.

<1/1000- Reakcje alergiczne skóry. Żółtaczka. Agresja. Halucynacje. Luki w pamięci. Bezsenność. Kosz­marne sny. Przygnębienie.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka dla pacjentów dorosłych wynosi początkowo 50 mg dziennie. Wyso­kość dawki zależy od stanu pacjenta oraz rodzaju dolegliwości. Dawkę dla dzieci ustala lekarz pe­diatra.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Ist­nieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno stoso­wać Myolastanu w czasie karmienia dziecka piersią.

 

NEOMYCINUM

 

Nazwa handlowa leku:                   Neomycinum

Nazwa międzynarodowa:               NEOMYCINUM

Postacie występowania leku:          maść do oczu, aerozol do stosowania zewnętrznego, tablet­ki

Lek należy do grupy antybiotyków Aminoglikozydowych. Działa niszcząco na niektóre gatunki bakterii.

Lek stosowany jest w leczeniu zakażeń przewodu pokarmo­wego, ropnych chorób skóry.

Stosowany jest również w zakażeniach oczu oraz przed niektórymi zabiegami na jamie brzusznej.

Zasady przyjmowania leku:

Lek jest stosowany w dawkach i z częstotliwością ustaloną przez lekarza, najczęściej zewnętrznie.

Maść do oczu wprowadza się do worka spojówkowego.

Aerozol rozpyla się na zmienioną chorobowo skórę.

Pamiętaj! Jeżeli zapomnisz zażyć lek na czas, nigdy nie przyjmuj podwójnej dawki!

Niepożądane skutki:

Nudności i wymioty. Biegunka. Zespół złego wchłaniania (zwiększa się ilość tłuszczu w kale).

Uczuleniowe reakcje skórne.

Gdy powyższe dolegliwości przedłużają się lub nasilają (szczególnie biegunka), skontaktuj się z leka­rzem.

Stosowanie leku może również wywołać:

Uszkodzenie nerwu słuchowego. Uszkodzenie miąższu nerek. Zakażenia grzybicze.

Lekarza należy poinformować:

O tym, że jesteś uczulony na lek.

O tym, że chorujesz na chorobę wątroby lub nerek albo obu narządów jednocześnie.

O tym, że stwierdzono u Ciebie zespół złego wchłaniania.

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz pier­sią.

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie stosujesz.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania:

Kanamycyny. Streptomycyny. Gentamycyny. Kolistyny. Furosemidu.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie:

Leki przeciwzakrzepo­we (Sintrom). Chinidynę. Procainamid. Polstygminę.

Zapamiętaj!                  

Nie przerywaj leczenia nawet po ustąpieniu objawów chorobowych. Lecze­nie musi być kontynuowane we­dług wskazań lekarza.

 

NEUPOGEN                  

 

Na receptę

Producent                   Hoffman La-Roche, Szwajcaria.

Forma leku:                   iniekcje 0,3 mg; iniekcje 0,48 mg.

Zawartość                   substancja czynna - filgrastim.

Sposób działania    

Neupogen jest odpowiednikiem naturalnego faktora wzrostu granulocytów. Preparat uzyskuje się przy po­mocy inżynierii genów. Neupogen reguluje produkcję i wydzielanie pewnego typu białych ciałek krwi - obojętnochłonnych granulocytów (neutrocytów) ze szpiku kostnego, które spełniają ważną rolę w systemie odpornościowym organizmu. Przyrost granulocytów pojawia się w 24 godzi­ny po podaniu leku.

Zastosowanie                  

Zapobieganie infekcjom na tle (neutropenii) niedostatku neutrocytów w czasie leczenia cytostatykami. Dziedziczna neutropenia u dorosłych oraz dzieci. Leczenie chronicznego niedoboru granulocytów.

Ostrzeżenie                  

Neupogenu nie wolno podawać pacjentom uczulonym na filgrastim. Leku nie podaje się pacjentom ze znacznie upośledzoną funkcją wątroby i nerek, pacjentom którzy przeszli zapalenie żył. Neupogenu nie na­leży podawać na 24 godziny przed podaniem cytostatyku oraz w 24 godzin po je­go podaniu. Podawanie leku należy przerwać, jeśli liczba leukocytów przekroczy 50x109/L.

Działania niepożądane zapobiegawczo w leczeniu cytostatykami

> 1/100- Bóle mięśniowo-kostne. Zmiany w morfologii krwi - podwyższony poziom kwasu moczo­wego w surowicy, gamma glutamyl-transferazy.

leczenie chronicznego niedoboru neutrocytów

> 1/100- Bóle głowy. Krew z nosa. Spadek liczby płytek krwi, anemia. Biegunka. Odczyn w miejscu poda­nia preparatu. Wysypka. Powiększenie wątroby. Powiększenie śledziony. Bóle kostno-mięśnio­we.

<1/1000- Odwapnienie kości. Zapalenie kłębuszków nerkowych. Zapalenie podskórnych naczyń krwiono­śnych.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego w leczeniu zapobiegawczym wynosi 5 mg/kg wagi ciała raz dziennie najwcześniej w 24 godziny po podaniu cytostatyku. Neupogen poda­je się podskórnie lub dożylnie. W leczeniu chronicznego niedoboru granulcytów 12 mg/kg wagi ciała raz lub w dawce podzielonej na dwa razy dziennie. Preparat podaje się podskórnie

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno stosować leku w ciąży. Nie należy podawać leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

NITROFURAZON

 

Nazwa handlowa leku:                   Nitrofurazon

Nazwa międzynarodowa:               NITROFURALUM

Postacie występowania leku:          maść, puder leczniczy

Lek działa niszcząco na wiele gatunków bakterii, niektóre grzyby i pier­wotniaki.

Lek stosuje się w leczeniu mieszanych zakażeń skóry, ucha, migdałków oraz przy oparzeniach.

Lek stosowany jest zewnętrznie, w dawce i z czę­stotliwością ustaloną przez lekarza.

Opatrunki z maścią na jałowym gaziku zmienia się co 12 godzin.

Pamiętaj! Nie przyjmuj podwójnej dawki leku, nawet jeżeli zapomnisz zażyć go na czas!

Niepożądane skutki:

Odczyny na skórze w miejscu stosowania leku. Zaczerwienienie skóry, swędzenie, obrzęk.

W razie wystąpienia tych objawów zaprzestań stosowania leku i skontaktuj się z lekarzem.

Lekarza należy poinformować:

O tym, że miałeś kiedykolwiek uczulenie na ten lek. Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie zażywasz. Powiadom lekarza, że jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz piersią.

Zapamiętaj!                  

Jeżeli po kilku dniach stosowania leku objawy nie ustępują, skontaktuj się z lekarzem w celu wyboru innego leku.

Postać farmaceutyczna preparatu:                                         

Nitrofurazon (Unia Zakłady Farmaceutyczno-Aerozolowe Spółdzielnia Pracy) maść 2 mg/g, 1 op. 25 g

Nitrofurazon (Unia Zakłady Farmaceutyczno-Aerozolowe Spółdzielnia Pracy) puder leczniczy 2mg/g, 1 op. 12 g

 

PAMIFOS  (patrz też: PAMIFOS_informacje_dla_pacjenta) oraz Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>> Pamitor

 

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO – PAMIFOS.

1. NAZWA WŁASNA PRODUKTU LECZNICZEGO

PAMIFOS-15, 15 mg, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji;

PAMIFOS-30, 30 mg, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji;

PAMIFOS-60, 60 mg, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji;

PAMIFOS-90, 90 mg, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji;

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNEJ

Substancją czynną preparatu jest pamidronian dwusodowy (Natrii pamidronas), pochodna bisfosfoniowa (3-amino-1-hydroksypropylideno-1,1-bisfosfonian dwusodowy, pięciowodny). Jedna fiolka zawiera:

15 mg jałowego pamidronianu dwusodowego w postaci proszku,

30 mg jałowego pamidronianu dwusodowego w postaci proszku,

60 mg jałowego pamidronianu dwusodowego w postaci proszku

lub 90 mg jałowego pamidronianu dwusodowego w postaci proszku.

Do fiolek zawierających 15 mg preparatu dołączone są ampułki zawierające 5 ml rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań).

Do fiolek zawierających 30 mg preparatu dołączone są ampułki zawierające 10 ml rozpuszczalnika (wody do wstrzykiwań).

Do fiolek zawierających 60 mg preparatu dołączone są ampułki zawierające 10 ml rozpuszczalnika (wody do wstrzykiwań).

Do fiolek zawierających 90 mg preparatu dołączone są ampułki zawierające 10 ml rozpuszczalnika (wody do wstrzykiwań).

Substancje pomocnicze patrz punkt 6.1.

3.POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1. Wskazania do stosowania

Leczenie stanów związanych ze zwiększoną aktywnością osteoklastów:

przerzutów nowotworowych do kości (z przewagą procesów litycznych) i szpiczaka mnogiego,

hiperkalcemii w przebiegu chorób nowotworowych,

choroby Pageta kości.

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Preparatu Pamifos-15, Pamifos-30, Pamifos-60 lub Pamifos-90 nie należy podawać w postaci jednorazowego, szybkiego wstrzyknięcia (patrz punkt 4.4). Pamidronian dwusodowy w postaci proszku w fiolkach należy rozpuścić w jałowej wodzie do wstrzykiwań, a następnie tak przygotowany roztwór rozcieńczyć w płynie infuzyjnym nie zawierającym jonów wapnia (np. w 5% roztworze glukozy lub 0,9 % roztworze chlorku sodu).

Szybkość infuzji nie powinna być większa niż 60 mg/h (1 mg/min), a stężenie pamidronianu nie może być większe niż 90 mg/250 ml.

Dawkę 90 mg należy podawać w 250 ml płynu infuzyjnego, w infuzji trwającej 2 godziny. Jednakże u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i u pacjentów z hiperkalcemią w przebiegu chorób nowotworowych nie zaleca się stosowania dawki większej niż 90 mg w 500 ml płynu infuzyjnego, w infuzji trwającej 4 godziny.

W celu zminimalizowania odczynów w miejscu wstrzyknięcia, kaniulę należy starannie wprowadzić do żyły o odpowiednio dużej średnicy.

Dorośli oraz osoby w podeszłym wieku

Przerzuty nowotworowe do kości (z przewagą procesów litycznych) i szpiczak mnogi

Zalecana dawka pamidronianu dwusodowego w leczeniu przerzutów nowotworowych do kości z przewagą procesów litycznych oraz szpiczaka mnogiego wynosi 90 mg w pojedynczej infuzji podawanej co 4 tygodnie. U pacjentów z przerzutami do kości, poddawanych chemioterapii w odstępach 3-tygodniowych, preparat Pamifos-90 można również stosować co 3 tygodnie.

 

POLPRAZOL (patrz też: Polprazol_ulotka_o_leku)

 

Nazwa handlowa leku:                   Polprazol

Nazwa międzynarodowa:               OMEPRAZOLUM

Postacie występowania leku:          kapsułki

Lek hamuje wytwarzanie kwasu solnego przez komórki żołądka, hamując w ten sposób wydzielanie soku żołądkowego. Lek chroni błonę śluzową żołądka przed działaniem nadmiernej ilości soków trawiennych, które mogą być przyczyną choroby wrzodowej.

Lek stosowany jest w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zapalenia przełyku wywołanego zarzucaniem treści żołądkowej do przełyku, oraz w zespole Zollinger-Ellisona.

Dawkę i częstotliwość przyjmowania leku ustala le­karz prowadzący.

Zwykle stosuje się lek doustnie, w jednej dawce, rano, popijając niewielką ilością płynu, przez 2-4 tygodnie w chorobie wrzodowej dwunastnicy oraz przez 4-8 tygodni w chorobie wrzodowej żołądka i zwracaniu tre­ści żołądkowej do przełyku (refluksie).

Pamiętaj! Nie przyjmuj podwójnej dawki nawet wówczas, gdy przypomnisz sobie o dawce poprzed­nio nie przyjętej!

Niepożądane skutki:

Nudności, bóle głowy, wzdęcia, biegunki lub zapar­cia, odczyny skórne, nadwrażliwość na światło sło­neczne. Dolegliwości te występują rzadko i tylko u nielicznej grupy pacjentów. Gdy powyższe dolegliwości wystąpią i nasilają się, skontaktuj się z le­karzem.

Lekarza należy poinformować:

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży oraz gdy karmisz dziecko piersią.

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie zażywasz.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie: Fenytoinę, Diazepam (Relanium), Warfa­rynę.

Zapamiętaj!

Przed rozpoczęciem kuracji trzeba wykluczyć chorobę nowotworową żołąd­ka.

 

PREDNISOLONUM

 

Nazwa handlowa leku:                   Prednisolonum

Nazwa międzynarodowa:               PREDNISOLONUM

Postacie występowania leku:          krem

Prednizon należy do grupy hormonów zwanych glikokortykosteroidami. Jest produkowany w laboratoriach farmaceutycznych. Działa silnie przeciwzapalnie i przeciwuczuleniowo.

Lek ma zastosowanie w postaci kremu przy chorobach alergicznych skóry (pokrzywka, wyprysk), chorobach atopowych skóry, dermatozach kontaktowych, liszajach pokrzywkowych.

Zasady przyjmowania leku:

Dawki i ich ilość zawsze ustala lekarz prowadzący.

Lek stosuje się miejscowo na skórę, 1-2 razy dziennie.

Pamiętaj! Stosuj lek ściśle według zaleceń lekarza.

Maksymalny czas stosowania preparatu wynosi 14 dni. Podczas stosowania preparatu staraj się uni­kać słońca.

Niepożądane skutki:

Podrażnienie skóry - pieczenie, zaczerwienienie, su­chość.

Zanikowe zapalenie skóry.

Trądzik steroidowy.

Stosowanie leku może również wywołać:

Przy nadmiernym stosowaniu, szczególnie na dużych powierzchniach może wykazywać działanie ogólno­ustrojowe.

Lekarza należy poinformować:

O tym, że chorowałeś lub chorujesz na gruźlicę.

O tym, że chorujesz na cukrzycę.

O tym, że chorujesz na chorobę nadciśnieniową.

O tym, że chorujesz na chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy.

O tym, że chorujesz na kamicę nerkową lub inne choroby nerek.

O tym, że wykryto u Ciebie jaskrę (choroba oczu), zakażenia grzybicze skóry, oczu, odbytu.

O tym, że stwierdzono u Ciebie chorobę zwaną miastenia, charakteryzującą się uogólnioną męczliwością mięśni.

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy karmisz dzie­cko piersią.

Poinformuj lekarza o innych lekach stosowanych w danym okresie.

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania:                  

Napojów alkoholowych.

Leków z grupy salicylanów, np. Aspiryny, Polopiryny.

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie: Luminal, Fenytoinę.

Zapamiętaj! Stosuj się dokładnie do wszelkich zaleceń lekarza prowadzącego. Lek ten jest ,,bronią obo­sieczną".

Nie przerywaj leczenia bez wcześniejszego skontaktowania się z lekarzem prowadzącym.

Chroń lek przed dziećmi!

Postać farmaceutyczna preparatu:                                         

Prednisolonum (Elfa S.A. Przedsię­biorstwo Farmaceutyczne) krem 2,5mg/g, 1 op. 10 g

 

PROFENID; PROFENID PROLONGATUM         

 

Na receptę

Producent    Polfa-Kraków, Polska.

Rhone-Poulenc Rorer, Francja.

Forma leku: iniekcje 50 mg/ml; kapsułki 50 mg; czopki 100 mg; iniekcje 10 mg/ml; iniek­cje 20 mg/ml; żel 2,5%; ta

Zawartość   substancja czynna - ketoprofen.

Sposób działania    

Profenid, Profenid prolongatum działa szybko. Działanie tabletek lub kapsułek następuje zazwyczaj w ciągu 30 minut, maksymalne działanie leku pojawia się po 1-1H godzinie i utrzymuje się przez 6-8 godzin. Prepa­rat działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo oraz przeciwgorączkowo. Przeciwzapalne i przeciwbólowe działanie leku wynika z powstrzymywania syntezy prostaglandyn, substancji, które powstają w stanach za­palnych organizmu i są odpowiedzialne za odczuwanie bólu.

Zastosowanie                  

Choroby reumatyczne. Chroniczny reumatyzm stawów. Zwyrodnieniowe zmiany stawów. Zesztyw­nienie kręgosłupa (choroba Bechterewa). Gościec. Bóle korzonkowe. Bóle menstruacyjne. Bóle róż­nego pocho­dzenia.

Ostrzeżenie                  

Profenidu nie wolno podawać pacjentom cierpiącym na astmę, wrzód żołądka, uczulonym na kwas acetylo­salicylowy lub ketoprofen. Preparatu nie wolno podawać w poważnych chorobach nerek lub wątroby, po­ważnej niewydolności serca. Czopków nie wolno stosować po świeżo przebytym zapale­niu jelita grubego, w stanach zapalnych odbytu i hemoroidach. Pacjenci cierpiący na zaburzenia w funkcji wątroby lub nerek, ze skłonnościami do krwawień, choroby tkanki łącznej (SLE - lupus erythematodes) powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji Profenidem. Oczeki­wany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Profenid stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Za­miar stosowania innych leków jednocześnie z prepa­ratem należy omówić z lekarzem. Preparatu nie podaje się dzieciom poniżej 16 lat.

Działania niepożądane                  

> 1/100- Bóle brzucha, pieczenie w gardle, mdłości, biegunka. Zmęczenie. Bóle głowy. Wysypka. Czopki mogą spowodować podrażnienie błony śluzowej odbytu, żel - podrażnienie skóry.

1/1000- <1/1000- Wrzód żołądka. Wzdęcia. Niepokój. Reakcje alergiczne. Należy przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem w razie podejrzenia reakcji alergicznych. Oznakami uczulenia mogą być astma, katar oraz wysypka. Zmiany w pracy wątroby. Zmiany w pracy nerek.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka zależy od rodzaju i nasilenia choroby.

Kapsułki, tabletki powlekane

Zazwyczaj dawka dla pacjentów dorosłych w chorobach reumatycznych wynosi 50 mg 3 razy dzien­nie. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 300 mg. Kapsułki należy połykać w całoś­ci. Zażywa­nie leku w trakcie jedzenia pozwala na zmniejszenie działań ubocznych.

Tabletki powlekane prolongatum 200 mg zażywa się raz dziennie, najlepiej na noc.

W bólach menstruacyjnych 50-100 mg w razie potrzeby, najwyżej 3 razy dziennie. Lek należy poda­wać w pierwszych oznakach miesiączki.

Ostre napady bólu - 25 lub 50 mg w dawce jednorazowej lub najwyżej 3 razy dziennie. Czopki sto­suje się u pacjentów z utrudnieniami w połykaniu tabletek lub w stanach nudności i wymiotów.

Żel stosuje się 1-3 razy dziennie na miejsca bolące. Po zastosowaniu żelu należy miejsce bolące cie­pło opatulić.

Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z leka­rzem.

 

REVLIMID (patrz też: REVLIMID)

 

Preparat Revlimid jest lekiem, który zawiera substancję czynną lenalidomid. Jest on dostępny w po­staci kapsułek zawierających 5 mg (białe), 10 mg (niebiesko-zielone i żółte), 15 mg (niebieskie i bia­łe) lub 25 mg (białe) lenalidomidu.

Preparat Revlimid jest lekiem przeciwnowotworowym. Stosuje się go w skojarzeniu z deksametazonem (lekiem przeciwzapalnym) w leczeniu pacjentów dorosłych ze szpiczakiem mno­gim, u których choroba była leczona co najmniej raz w przeszłości. Szpiczak mnogi jest nowotwo­rem komórek plazmatycznych w szpiku kostnym.

Ponieważ liczba pacjentów ze szpiczakiem mnogim jest niska, gdyż choroba ta występuje rzadko, w dniu 12 grudnia 2003 r. preparat Revlimid uznano za „lek sierocy” (lek stosowany w rzadkich choro­bach).

Lek dostępny jest wyłącznie na receptę.

Leczenie preparatem Revlimid powinien rozpocząć i monitorować lekarz mający doświadczenie w leczeniu szpiczaka mnogiego.

Preparat Revlimid przyjmuje się w powtarzanych 28-dniowych cyklach: pacjent przyjmuje lek raz dziennie przez 21 dni, po czym następuje siedem dni bez przyjmowania leku. Deksametazon należy przyjmować w dawce 40 mg raz dziennie w dniach 1-4, 9-12 i 17-20 pierwszych czterech cykli, a następnie w dniach 1-4.

Zalecana dawka preparatu Revlimid wynosi 25 mg na dobę. Dawkę tę należy zredukować lub lecze­nie na­leży przerwać w zależności od stanu pacjenta i poziomu płytek krwi (składników krwi, które wspomagają krzepnięcie) i neutrofilów (typu krwinek białych) we krwi. Niższą dawkę należy także stosować u pacjen­tów z umiarkowanymi lub cięższymi zaburzeniami czynności nerek. Szczegółowe informacje przedsta­wiono w Charakterystyce Produktu Leczniczego (która także stanowi część EPAR).

Preparat Revlimid należy przyjmować mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Kapsułki należy poły­kać w całości, najlepiej popijając wodą.

Substancja czynna w preparacie Revlimid, lenalidomid, jest lekiem immunomodulacyjnym. Oznacza to, że wpływa on na aktywność układu odpornościowego (naturalnego systemu obronnego organi­zmu). W szpi­czaku mnogim lenalidomid działa na kilka różnych sposobów: blokuje on rozwój ko­mórek nowotworu, za­pobiega rozwijaniu się naczyń krwionośnych w obrębie guza, a także stymulu­je niektóre wyspecjalizowane komórki układu odpornościowego, które atakują komórki nowotwo­rowe.

Zanim rozpoczęto badania na ludziach, działanie preparatu Revlimid badano najpierw w modelach ekspe­rymentalnych.

Preparat Revlimid badano w dwóch głównych badaniach z udziałem 704 pacjentów ze szpiczakiem mno­gim. W obu badaniach preparat Revlimid był porównywany z placebo (nieaktywnym leczeniem), przy czym obie substancje były podawane w skojarzeniu z deksametazonem. Głównym kryterium oceny skuteczności był czas do wystąpienia pogorszenia choroby.

W badaniach ze stosowania preparatu Revlimid zaobserwowano korzyści:

Preparat Revlimid był skuteczniejszy niż placebo w zapobieganiu pogorszeniu szpiczaka mnogiego.

Połączone wyniki obu badań wykazały, że wśród pacjentów przyjmujących preparat Revlimid średni okres do wystąpienia pogorszenia choroby wynosił 48,3 tygodnia, podczas gdy u pacjentów przyj­mujących pla­cebo okres ten wynosił 20,1 tygodnia.

Ryzyko związane ze stosowaniem preparatu Revlimid:

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem preparatem Revlimid (obserwo­wanymi u ponad 1 pacjenta na 10) są: neutropenia (obniżona liczba neutrofilów), uczucie zmęczenia, astenia (osła­bienie), zaparcia, skurcze mięśni, małopłytkowość (obniżona liczba płytek krwi), niedok­rwistość (obniżona liczba krwinek czerwonych), biegunka i wysypka. Pełny wykaz działań niepożą­danych zgłaszanych po podaniu preparatu Revlimid znajduje się w ulotce dla pacjenta.

Ze względu na to, że lenalidomid może mieć szkodliwy wpływ na nienarodzone dziecko, nie należy stoso­wać go u kobiet w ciąży. Nie wolno też stosować go u kobiet, które mogą zajść w ciążę, chyba że podejmą one wszystkie niezbędne działania mające na celu upewnienie się, że nie są one w ciąży przed rozpoczęciem leczenia oraz że nie zajdą w ciążę w trakcie leczenia lub wkrótce po jego zakoń­czeniu. Preparatu Revlimid nie należy podawać osobom, u których może występować nadwrażli­wość (uczulenie) na lenalidomid lub którykolwiek składnik preparatu. Pełen wykaz ograniczeń znaj­duje się w ulotce dla pacjenta.

Revlimid zatwierdzono na podstawie:

Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) zadecydował, że korzyści pły­nące ze stosowania preparatu Revlimid w skojarzeniu z deksametazonem przewyższają ryzyko w le­czeniu pacjen­tów ze szpiczakiem mnogim, którzy w przeszłości otrzymali co najmniej jedno leczenie.

Komitet zalecił przyznanie pozwolenia na dopuszczenie preparatu Revlimid do obrotu.

Inne informacje na temat preparatu Revlimid:

Dnia 14 czerwca 2007 r. Komisja Europejska przyznała firmie Celgene Europe Limited pozwolenie na do­puszczenie preparatu Revlimid do obrotu ważne na terytorium całej Unii Europejskiej.

 

RUTINOSCORBIN

 

Nazwa handlowa leku:                   Rutinoscorbin

Nazwa międzynarodowa:               ACIDUM ASCORBICUM + RUTOSIDUM

Postacie występowania leku:          tabletki powlekane

Jest to lek złożony z witaminy C i rutyny (witaminy P). Bierze udział w zapewnianiu elastyczności ścian naczyń krwionośnych, zmniejsza ich przepuszczalność i łamliwość. Rutyna przedłuża działanie witaminy C.

Witamina stosowana jest w przypadku krwotoków, przy nadmiernej kruchości, przepuszczalności lub łamliwości najdrobniejszych naczyń, przy stanach prze­ziębienia i grypopodobnych.

Znajduje również zastosowanie w leczeniu zapalenia dziąseł u kobiet w ciąży oraz przy nieżycie bło­ny śluzowej nosa i pokrzywce na tle uczuleniowym.

Lek jest stosowany w dawkach i z częstotliwością ustaloną przez lekarza, najczęściej co 6 lub co 8 go­dzin, w trakcie spożywania posiłku.

Dawki u dzieci zależą od wieku dziecka. Zapamiętaj dokładnie, jaką dawkę ustalił lekarz dla Twoje­go dziecka.

Pamiętaj! Nigdy nie przyjmuj podwójnej dawki, nawet jeżeli zapomnisz zażyć lek na czas!

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktual­nie stosujesz.

Postać farmaceutyczna preparatu:                                         

Rutinoscorbin (Glaxo Wellcome S.A.) tabletki powlekane -, 60 tabl.

Rutinoscorbin (Glaxo Wellcome S.A.) tabletki powlekane -, 90 tabl.

Rutinoscorbin (Glaxo Wellcome S.A.) tabletki powlekane -, 30 tabl.

 

SINDRONAD (patrz też: Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>>  Sindronat

 

Nazwa handlowa środka farmaceutycznego: Sindronat, 400 mg, kapsułki twarde.

Skład jakościowy i ilościowy substancji czynnej: Kapsułka zawiera 400 mg Dinatrii clodronas (bezwodnego klodronianu sodu) w postaci czterowodnego klodronianu sodowego 500 mg.

Postać farmaceutyczna: Kapsułka twarda do podawania doustnego.

Wskazania do stosowania: Hiperkalcemia lub osteoliza w przebiegu nowotworów.

Więcej patrz: Sindronat

 

 

SINTOPOZID (patrz też: sintopozid) oraz Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>> Sintopozid

 

CHARAKTERYSTYKA ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO

1. NAZWA HANDLOWA ŚRODKA FARMACEUTYCZNEGO: SINTOPOZID 100 mg / 5 ml

2 . SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJ I CZYNNEJ

1 ml roztworu zawiera 20 mg Etoposidum (etopozydu).

3 . POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Koncentrat do sporządzania roztworu do wlewów dożylnych

4 . SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1. Wskazania do stosowania

W skojarzeniu z innymi cytostatykami w leczeniu raka drobnokomórkowego płuca opornego na le­czenie nienasieniakowatego raka jądra, ostrych białaczek, ziarnicy złośliwej, chłoniaków nieziarnicznych, na­błonka kosmówkowego złośliwego.

4.2. Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie:

Dorośli

Rak nienasieniakowaty jądra: zwykle dawka preparatu wynosi 50-100 mg/m2 pc./dobę podawane we wle­wie dożylnym w ciągu pięciu kolejnych dni. Preparat podaje się w skojarzeniu z innymi cytostatykami.

Rak drobnokomórkowy płuca: preparat podaje się w skojarzeniu z innymi cytostatykami. Zalecana dawka wynosi od 35 mg/m2 pc./dobę przez 4 kolejne dni do 50 mg/m2 pc./dobę piątego dnia lecze­nia.

W pozostałych wskazaniach zaleca się podawanie preparatu w skojarzeniu z innymi cytostatykami według przyjętych schematów .

Całkowita dawka podana w ciągu jednego kursu leczenia nie powinna przekraczać 400 mg/m2 pc.

Dawkowanie etopozydu ustala się w zależności od reakcji klinicznej i hematologicznej oraz toleran­cji leku przez pacjenta. Etopozyd może powodować zahamowanie czynności szpiku kostnego. W związku z tym nie należy powtarzać kursu leczenia przed upływem 21 dni lub przed powrotem para­metrów hematologicznych do akceptowalnego minimum (patrz  Ostrzeżenia specjalne i zalecane środki ostrożności).

Dzieci:

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci.

Pacjenci w podeszłym wieku:

Nie ma konieczności zmiany zalecanego dawkowania preparatu.

Pacjenci z niewydolnością nerek:

Etopozyd jest częściowo wydalany przez nerki w postaci nie zmienionej, u pacjentów z niewydol­nością nerek może być konieczna modyfikacja dawki preparatu.

Sposób podawania:

Sintopozid należy podawać w powolnym wlewie dożylnym, zwykle trwającym 30 – 60 minut.

Przed podaniem roztwór należy rozcieńczyć za pomocą 250 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roz­tworu glukozy tak, aby stężenie uzyskanego roztworu nie przekraczało 0,4 mg/ml, ponieważ do­chodzi wówczas do precypitacji roztworu.

Nie należy podawać preparatu dootrzewnowo i doopłucnowo.

4.3. Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na etopozyd lub na którykolwiek ze składników preparatu.

- Ciężka niewydolnością wątroby.

- Znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego (liczba krwinek białych poniżej 2000/mm3 lub liczba płytek krwi poniżej 100 000/mm3).

4.4. Ostrzeżenia specjalne i zalecane środki ostrożności dotyczące stosowania

Preparat powinien być podawany pod ścisła kontrolą lekarza onkologa, z zastosowaniem zasad le­czenia cytostatykami.

Szybkie podanie preparatu może powodować gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego.

Zahamowanie czynności szpiku kostnego

W trakcie leczenia etopozydem oraz po jego zakończeniu należy często i uważnie kontrolować para­metry hematologiczne. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać pełną morfologię krwi.

W trakcie leczenia badanie należy powtarzać w regularnych odstępach czasu (np. dwa razy w tygod­niu). Należy je również wykonać przed rozpoczęciem kolejnego kursu leczenia.

Zmniejszenie liczby krwinek białych poniżej 3000/mm3 lub limfocytów obojętnochłonnych poniżej 500/mm3 powoduje zwiększone ryzyko zakażenia. Zmniejszenie liczby krwinek płytkowych poniżej 50 000/mm3 zwiększa ryzyko krwotoków.

Jeśli liczba krwinek białych zmniejszy się poniżej 3000/mm3 oraz krwinek płytkowych poniżej 100000/mm3 , należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zahamowania czynności szpiku kost­nego. Nie należy rozpoczynać kolejnego kursu leczenia przed powrotem czynności układu krwio­twórczego.

Terapia skojarzona z innymi chemioterapeutykami może nasilać mielosupresję, należy więc zacho­wać ostrożność. Jeśli u pacjenta zastosowano chemio- lub radioterapię, etopozyd można podać do­piero wów­czas, gdy czynność szpiku powróci do normy.

Zakażenia bakteryjne należy wyleczyć przed rozpoczęciem podawania etopozydu. Zahamowanie czynności szpiku kostnego zwiększa ryzyko posocznicy.

Pozanaczyniowe podanie preparatu

Etopozyd należy podawać dożylnie. Ze względu na silne właściwości drażniące tkanki, należy unikać poza­naczyniowego podania preparatu. Jeśli dojdzie do pozanaczyniowego podania etopozydu, nale­ży natych­miast przerwać wlew, zastosować okład, podać hydrokortyzon w postaci wstrzyknięcia lub maści. Leczenie należy kontynuować do ustąpienia zaczerwienienia tkanek.

Pozostałą część preparatu należy podać do innej żyły.

Niewydolność wątroby:

pU chorych z niewydolnością wątroby występuje zwiększone ryzyko zahamowania czynności szpiku kost­nego. U chorych z lekką lub umiarkowaną niewydolnością wątroby należy szczególnie uważnie monitoro­wać parametry czynności układu krwiotwórczego. Preparat jest przeciwwskazany u cho­rych z ciężką nie­wydolnością wątroby.

4.5. Oddziaływanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Równoczesne podawanie preparatu ze środkami hamującymi czynność ośrodkowego układu nerwowego (leki uspokajające, anksjolityki, barbiturany i inne leki o działaniu nasennym, alkohol, le­ki przeciwhistami­nowe blokujące receptor H1, leki przeciwdepresyjne o właściwościach uspokajają­cych, neuroleptyki, nar­kotyczne leki przeciwbólowe oraz klonidyna) nasila działanie hamujące czyn­ność OUN.

Równoczesne stosowanie etopozydu z cyklosporyną zwiększa ryzyko zahamowania czynności ukła­du im­munologicznego oraz występowania pseudochłoniaków.

Równoczesne podanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje może powodować rozwój ostrych zakażeń.

4.6. Ciąża i laktacja

Kategoria D - stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy jego zastosowanie

u matki jest bezwzględnie konieczne, a stosowanie bezpieczniejszego leku alternatywnego jest nie­możliwe lub przeciwwskazane.

Ciąża: Badania na zwierzętach wykazały, że preparat ma właściwości embriotoksyczne i teratogen­ne. Nie ustalono wpływu preparatu na czynności rozrodcze u ludzi.

Nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet w ciąży.

Jednocześnie należy zastosować u pacjentki skuteczną antykoncepcję. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę pod­czas stosowaniu preparatu, powinna poinformować o tym lekarza, gdyż istnieje potencjalne ryzy­ko dla płodu (należy rozważyć badania genetyczne płodu).

Laktacja: Nie ustalono, czy etopozyd przenika do mleka matki. Niemniej jednak karmienie piersią należy przerwać w okresie leczenia.

4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń me­chanicz­nych w ruchu.

Zwykle preparat nie wywiera wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Niemniej jednak należy rozważyć ryzyko związane z ogólnym stanem chorego oraz możli­wością wystąpie­nia działań niepożądanych.

4.8. Działania niepożądane

Współczynnik terapeutyczny etopozydu jest mały.

Opisano następujące działania niepożądane związane ze stosowaniem preparatu:

• Zahamowanie czynności szpiku kostnego jest głównym działaniem niepożądanym ograniczającym dawkę. Objawia się głównie w postaci leukopenii, czasem małopłytkowości, rzadko niedokrwistości. Najniższe wartości liczby krwinek białych występują pomiędzy 7 a 14 dniem od rozpoczęcia leczenia i zwykle powra­cają do normy około 20 – 22 dnia.

Zahamowanie czynności szpiku kostnego może być większe u pacjentów leczonych uprzednio inny­mi le­kami przeciwnowotworowymi i (lub) radioterapią.

• Często występują nudności i wymioty (u około 1/3 leczonych). Objawy zwykle ustępują po poda­niu leków przeciwwymiotnych. Mogą występować też bóle brzucha, biegunka, brak apetytu, zapale­nie błony śluzowej żołądka (1-6 % pacjentów).

• Łysienie (u 8% do 60 % pacjentów). Jest przemijające i zależne od dawki leku.

• W wyniku szybkiego (poniżej 30 minut), dożylnego podania leku, może wystąpić gwałtowne obni­żenie ciśnienia tętniczego krwi.

• Inne działania niepożądane, występujące z mniejszą częstością, opisane podczas leczenia prepara­tem:

a) reakcje anafilaktoidalne ( w przypadku ich wystąpienia należy podać środki zwiększające

ciśnienie tętnicze, glikokortykosteroidy, leki o właściwościach przeciwhistaminowych, płyny

wypełniające łożysko naczyniowe o właściwościach koloidosomotycznych)

b) skurcz oskrzeli i bezdech ( powodujące nawet zgony po podaniu leku)

c) gwałtowny wzrost ciśnienia tętniczego i przekrwienie skóry

d) zapalenia nerwów

e) senność

f) uczucie zmęczenia

g) zaczerwienienie skóry, pokrzywka, świąd, zwiększona pigmentacja

h) zaburzenia połykania

i) przemijająca ślepota korowa

• reakcje miejscowe: zapalenie żyły w miejscu podania preparatu, częściowo spowodowane wysokim stęże­niem preparatu oraz podrażnienie tkanek spowodowane pozanaczyniowym

podaniem preparatu

4.9. Przedawkowanie

Nie ma danych dotyczących przedawkowania etopozydu. Głównym skutkiem przedawkowania mo­gą być: toksyczny wpływ na układ krwiotwórczy oraz przewód pokarmowy. Leczenie jest głównie

objawowe. Nie jest znane antidotum specyficzne dla etopozydu.

5.WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

Kod ATC: L 01C B01

5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Etopozyd jest półsyntetyczną pochodną podofilotoksyny. Działa cytotoksycznie w wyniku zahamo­wania topoizomerazy II, enzymu odpowiedzialnego zacięcie łańcuch DNA w fazie transkrypcji, replikacji i pro­cesu odnowy. Etopozyd stabilizuje kompleks utworzony przez połączenie fragmentu białkowego enzymu z grupą 5-fosforanową rozciętego łańcucha DNA. W związku z powyższym zmniejsza możliwości naprawy cząstki DNA. Mechanizm działania etopozydu jest zależny od fazy cyklu komórkowego. Preparat powoduje zatrzymanie podziału w fazie G2; niszczenie komórek za­chodzi w fazie G2 oraz późnej fazie S.

5.2. Właściwości farmakokinetyczne

Dystrybucja: Po podaniu dożylnym, występują znaczne różnice osobnicze maksymalnego stężenia w suro­wicy i zmiany stężenia w surowicy w czasie (BUC). Wiązanie z białkami zachodzi w 96%.

Objętość dystrybucji wynosi 0,36 l/kg. Preparat przenika głównie do wątroby, nerek, śledziony, mięśnia serca oraz jelit. Zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg jest mała i zmienna.

Metabolizm: Okres półtrwania etopozydu w surowicy wynosi 8,1 godziny. W badaniach in vitro wy­kazano, że oksydacja etopozydu do pochodnej ortochinonu może odgrywać ważną rolę w jego me­chanizmie działa­nia. Etopozyd jest metabolizowany w 66 %.

Wydalanie: Preparat jest wydalany z moczem. 52% etopozydu jest wydalane w niezmienionej posta­ci. U chorych z niewydolnością nerek klirens osoczowy koreluje z klirensem kreatyniny.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Firma SINDAN S.C. nie prowadziła badań przedklinicznych.

6. SZCZEGÓŁOWE DANE FARMACEUTYCZNE

6.1. Skład i wykaz substancji pomocniczych

Substancje pomocnicze: makrogol 400, bezwodny kwas cytrynowy, polisorbat 80, alkohol etylowy abso­lutny.

6.2. Niezgodności

Sintopozid nie może być podawany w jednym wlewie z innymi lekami.

6.3. Okres trwałości

Okres ważności wynosi 24 miesiące od daty produkcji.

Rozcieńczony roztwór, przechowywany w temperaturze od 15oC do 25oC jest stabilny do 24 go­dzin.

6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 15oC do 25oC. Chronić od światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

6.5. Rodzaj i zawartość pojemnika

Opakowanie zewnętrzne kartonowe. Opakowanie bezpośrednie – szkło bezbarwne typu I.

Objętość fiolki 10 ml. Fiolki są zamykane korkiem z gumy bromobutylowej, uszczelnione aluminio­wą po­krywą i osłonką z polipropylenu. Każda fiolka zawiera 5 ml koncentratu do przygoto­wania roztworu do wlewów dożylnych.

6.6. Instrukcja dotycząca sposobu użycia leku

Nabrać z fiolki odpowiednią objętość preparatu, odpowiadającą określonej dawce etopozydu.

Rozcieńczyć koncentrat w 250 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Stężenie roztworu etopozydu nie powinno przekraczać 0,4 mg/ml. W innym przypadku lek będzie się wytrą­cał z roztworu. Przygotowany roztwór podać we wlewie dożylnym. Pozostałą w fiolce część prepa­ratu należy zniszczyć.

Etopozyd jest lekiem cytotoksycznym. Podczas przechowywania, rozcieńczania i podawania prepa­ratu Sintopozid należy przestrzegać odpowiednich wymogów bezpieczeństwa. Roztwór etopozydu może być przygotowywany tylko przez odpowiednio wyszkolony personel. W czasie przygotowy­wania roztworów należy założyć ubranie ochronne, maskę, czapkę, rękawiczki i odpowiednia ochro­nę oczu. Kobiety w ciąży nie powinny przygotowywać roztworu do wlewów.

Pozostała część preparatu, wszystkie przedmioty użyte do przygotowywania roztworu oraz odzież ochronna powinny być zapakowane w podwójny worek polietylenowy, zabezpieczone i spalone w temperaturze 11000C.

Jeśli w trakcie przygotowywania roztworu dojdzie do przypadkowego kontaktu preparatu ze skórą lub ślu­zówką, należy natychmiast dokładnie umyć skażone miejsce wodą z mydłem.

W wypadku rozlania roztworu należy natychmiast zabezpieczyć zalaną powierzchnię. Założyć ubra­nie ochronne, dwie pary rękawic lateksowych, maskę i okulary ochronne. Ograniczyć powierzchnię zalania poprzez przykrycie wchłaniającymi ręcznikami lub specjalnymi granulatami.

Powierzchnię zalane można również oczyścić 5 % roztworem wodorotlenku sodu. Zebrać wszystkie użyte ręczniki, granulaty i ubranie ochronne do szczelnych, wyraźnie oznaczonych pojemników.

Użyte materiały powinny być zniszczone poprzez spalenie w temperaturze 11000C. Dokładnie wy­myć wodą czyszczoną powierzchnię.

7. Wytwórca posiadający świadectwo rejestracji

S.C. SINDAN S.R.L., 11 ION Mihalache Blvd., 78168 Bucharest 1, Rumunia

8. Numer świadectwa rejestracji: 9513

9. Data pierwszego wpisu do rejestru: 14.08.200

10. Data zatwierdzenia tekstu Charakterystyki środka farmaceutycznego: 08.2002

 

TALIDOMID (Talizer) (patrz też: >>>>  Talidomid w leczeniu szpiczaka mnogiego

 

Talidomid został wprowadzony do lecznictwa w 1958 r. w Niemczech jako lek przeciwdrgawkowy. Na po­czątku lat 60. stosowano go w zapobieganiu porannym nudnościom towarzyszącym wczes­nemu okresowi ciąży, w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz migrenowych bólów głowy. W 1961 r. w piśmiennictwie pojawiły się pierwsze doniesienia na temat możliwości istnienia związku po­między przyjmowaniem tali­domidu a występowaniem ciężkich wad wrodzonych u dzieci urodzonych przez matki zażywające lek w czasie ciąży. W następnych latach wady wrodzone spowodowane przyjmowaniem talidomidu określono jako embriopatię potalidomidową. Lek uznano za teratogen,

który na wielką skalę spowodował nieszczęścia wielu rodziców i dzieci i wycofano z lecznictwa. Historia talidomidu przez wiele lat symbolizowała nieprzewidywalne zagrożenia, z jakimi może mieć do czynienia współczesna medycyna.

DAWKOWANIE

Leczenie talidomidem rozpoczyna się od małej dawki wynoszącej 200 mg/dobę. Autorzy amerykańscy za­lecają przyjmowanie dobowej porcji leku jednorazowo na noc, w celu zmniejszenia objawów niepożąda­nych ze strony układu nerwowego. Jednak zgodnie z parametrami farmakokinetycznymi – okres półtrwania talidomidu wynosi 6 godz. – bardziej racjonalne wydaje się podawanie leku w dawkach podzielonych 2 razy/dobę. Obserwacje Juliussona i wsp. wskazują, że stosowanie talidomidu w dawkach podzielonych jest skuteczniejsze, ponieważ reakcja na lek występuje po krótszym okresie stosowania [32]. Dawkę leku zwiększa się o 100 mg co 7 dni. Najczęściej chorzy dobrze tolerują przyjmowanie 300–400 mg talido­midu/dobę.

Docelowa maksymalna dawka leku wynosi 800 mg/dobę, ale jest rzadko stosowana ze względu na wystę­powanie objawów niepożądanych. Nie jest znana minimalna skuteczna dawka talidomidu, ale reakcję na leczenie notowano już po 50–100 mg/dobę. Terapię prowadzi się przez wiele miesięcy odpowiednio do­braną dawką podtrzymującą.

OBJAWY NIEPOŻĄDANE

Talidomid wywołuje liczne objawy niepożądane, które bywają nawet powodem rezygnacji z leczenia. Naj­częściej występują objawy ze strony układu nerwowego: senność, brak koordynacji ruchowej, zespół spla­tania.

Obwodowe uszkodzenie nerwów po talidomidzie może być nieodwracalne, nie stwierdza się korela­cji po­między czasem stosowania leku i dawkowaniem a pojawieniem się zmian neurologicznych. Ko­nieczne jest uprzedzenie chorego o objawach prodromalnych tego powikłania: drętwieniu i mrowie­niu kończyn.

W przypadku wystąpienia takich symptomów lek należy natychmiast odstawić. Wskazana jest kon­trola wstępna EMG oraz okresowe, co 3 mies., badanie neurologiczne podczas leczenia. Można sto­sować profi­laktycznie witaminę B6 100 mg/dobę. U niektórych chorych występuje uciążliwe drżenie mięśni.

Chorzy nie mogą prowadzić aktywnego życia ze względu na uczucie znacznego zmęczenia i osłabie­nia to­warzyszącego terapii.

Powszechnie występują objawy niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak: przede wszyst­kim zaparcia (rzadko biegunki), co wymaga zmiany nawyków żywieniowych oraz okresowo stosowania leków przeczyszczających. W nielicznych przypadkach występują nudności, wymioty oraz zapalenie jamy ustnej. Czasami chorzy chudną i gorączkują w czasie leczenia. Ciężkie

powikłanie, które opisano w kilku przypadkach to nekroliza naskórka całego ciała. Niebezpieczeń­stwo to wzrasta w przypadku leczenia skojarzonego talidomidu z deksametazonem. Opisano także objawy uboczne ze strony układu krwiotwórczego i naczyniowego:

małopłytkowość, granulocytopenię, niedokrwistość oraz zakrzepicę żylną. Z drugiej strony u cho­rych z ko­rzystnym efektem działania talidomidu zaobserwowano poprawę niektórych wskaźników morfologii krwi, takich jak niedokrwistość i małopłytkowość (Dmoszyńska, doniesienie nie opub­likowane).

Ze względu na działanie teratogenne, stosowanie leku jest uwarunkowane uzyskaniem indywidualnej zgody chorego na terapię oraz pod warunkiem uzyskania zgody właściwej komisji bioetycznej. Kobiety w wieku rozrodczym są zobowiązane do stosowania 2 rodzajów leczenia antykoncepcyjnego, mężczyźni muszą sto­sować prezerwatywy lub powstrzymywać

się od kontaktów seksualnych.

 

TAMOXIFEN

 

Nazwa handlowa leku:                   Tamoxifen®

Nazwa międzynarodowa:               TAMOXIFENUM

Postacie występowania leku:          tabletki, tabletki powlekane

Zawarty w preparacie tamoksyfen działa poprzez współzawodniczenie z hormonami żeńskimi (estroge­nami) o miejsce wiązania z receptorami w komórkach nowotworo­wych. Zmniejsza w ten sposób siłę dzia­łania tych hormonów, skutkiem czego jest działanie przeciwnowowotworowe

Lek hamuje wzrost i powoduje cofanie się przerzutów raka piersi do tkanek miękkich

Lek ma zastosowanie w przypadkach estrogenozależnych raków piersi u kobiet i mężczyzn.

Jako leczenie uzupełniające po mastektomii z usunięciem węzłów chłonnych i radioterapią u kobiet przed menopauzą

Po zabiegu oszczędzającym (usunięcie guza i pachowych węzłów chłonnych)

W leczeniu przerzutów raka piersi do tkanek miękkich

Lek przyjmuje się ściśle według wskazań lekarza wyspecjalizowanego w leczeniu chorób nowotworowych (onkologa)

Najczęściej stosuje się 20-40mg leku dziennie w dawce jednorazowej lub podzielonej

Niepożądane skutki:

Utrata łaknienia, bóle głowy, uczucie oszołomienia. Zaburzenia widzenia, uderzenia gorąca. Krwawienia z dróg rodnych, świąd sromu. Stosowanie leku może również wywołać: Zmiany w obrazie krwi (leukopenia, trombocytopenia). Hiperkalcemia

Lekarza należy poinformować:

O uczuleniu na lek

O tym, że jesteś lub możesz być w ciąży, a także gdy karmisz piersią

Powiadom lekarza o innych lekach, które aktualnie stosujesz

Zapytaj lekarza, jak stosować lek, gdy przyjmujesz jednocześnie:

Leki przeciwzakrzepo­we. Barbiturany. Cyklofosfamid

Zapamiętaj! Ze względu na sposób działania leku, u kobiet przed menopauzą bezwzględnie należy wyklu­czyć ciążę przed rozpoczęciem leczenia

 

TRAMAL  - (patrz też Karta charakterystyki produktu leczniczego: >>>>  TramaLEK

 

Na receptę

Producent                   Grünenthal, Niemcy. ZF Polpharma SA, Polska

Forma leku:                kapsułki 50 mg; krople 100 mg/ml; czopki 100 mg; iniekcje 50 mg/ml.

Zawartość                   substancja czynna - tramadol hydrochloride.

Sposób działania       zastosowanie itd. patrz też poniżej: TRAMADOL.

 

TRAMADOL                  

 

Na receptę

Producent                   Synteza, Polska. Polfa-Poznań, Polska.

Forma leku:                kapsułki 50 mg; krople 100 mg/ml; czopki 100 mg.

Zawartość                  substancja czynna - tramadol hydrochloride.

Sposób działania    

Tramadol działa uspokajająco i przeciwbólowo. Ból ustępuje w 15-30 minut od chwili podania do­ustnego a okres bezbólowy trwa około 5 godzin.

Zastosowanie                  

Ostre i przewlekłe bóle różnego pochodzenia, w chorobach nowotworowych, zawale serca, bóle poo­pera­cyjne, pourazowe. Lek można stosować zapobiegawczo przed operacjami chirurgicznymi oraz badaniami diagnostycznymi.

Ostrzeżenie                  

Lek może wywołać uzależnienie. Tramadolu nie wolno podawać w zatruciu alkoholowym lub pa­cjentom będącym pod wpływem innych środków przeciwbólowych lub nasennych. Leku nie podaje się dzieciom poniżej 14 roku życia.

Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu.

Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Tramadol stosuje się jednocześnie z innymi le­kami. Zamiar stosowania innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem. Lek upośle­dza spraw­ność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych ani wy­konywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania.

Działania niepożądane                  

Brak danych statystycznych na temat działań ubocznych Tramadolu. Wiadomo jednak że lek powo­duje su­chość błon śluzowych jamy ustnej, nadmierne pocenie się. Zaburzenia przewodu pokarmowe­go z wymio­tami. Nagłe spadki ciśnienia krwi przy zmianie postawy na pionową z towarzyszącymi silnymi zawrotami głowy. Przyspieszenie pracy serca. Długotrwałe stosowanie leku może po odsta­wieniu go wywołać objawy abstynencji.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Dawka jest dostosowana do natężenia bólu. Zazwyczaj 1 czopek, 1 kapsułka lub 10 kropli (50 mg) w razie bólu. Po 60 minutach, jeśli ból nie ustępuje. można dawkę powtórzyć. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekroczyć 400 mg.

Ciąża i karmienie 

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na płód. Nie wolno zażywać leku w okresie ciąży. Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowa­nia leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

TRILAC

 

Nazwa handlowa leku:                   Trilac

Nazwa międzynarodowa:               LACTOBACILLUS

Postacie występowania leku:          kapsułki

Jest to preparat zawierający szczepy bakterii, bytujące głównie w przewo­dzie pokarmowym i zapewniające jego właściwe funkcjonowanie.

Wpływa na odnowienie flory bakteryjnej, która normalnie bytuje w przewodzie pokarmowym, oraz na pro­dukcję witamin K i B.

Lek stosowany jest w czasie długiego leczenie antybiotyka­mi i po jego zakończeniu oraz przy niektórych biegunkach, niestrawnościach oraz przewlekłych nie­żytach przewodu pokarmowego.

Dawkę i częstotliwość przyjmowania leku ustala le­karz prowadzący.

Zwykle stosuje się go co 8 lub co 12 godzin .

Pamiętaj! Nigdy nie przyjmuj podwójnej dawki, nawet jeżeli zapomnisz zażyć lek w odpowiednim czasie!

Postać farmaceutyczna preparatu:

Trilac (Pharmacia & upjohn Allergon AB) kapsułki 1,6mld komórek, 20 kaps.

 

VELCADE - bortezomib (patrz też: VELCADE, Velcade_Ulotka_dla_pacjenta)

 

bortezomib, antineoplasticum, L01XX

Działanie niepożądane:

Bardzo często: małopłytkowość, niedokrwistość, neutropenia, zmniejszenie apetytu, neuropatia ob­wodowa, zwłaszcza czuciowa, bóle głowy, parestezje, duszność, nudności, biegunka, wymioty, za­parcia, osutka, bóle mięśni, zmęczenie, gorączka. Często: półpasiec, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zapale­nie jamy nosowo-gardłowej, opryszczka zwykła; leukopenia, limfopenia, odwodnienie, hiperglikemia, hi­poglikemia, bezsenność, lęk, dezorientacja, depresja, za­wroty głowy, zaburzenia smaku, nasilenie neuropatii obwodowej, polineuropatia, zaburzenia czucia, niedoczulica, drżenie, zaburzenia widzenia, ból oka, niedo­ciśnienie ortostatyczne, niedociśnienie, za­palenie żył, krwiaki, nadciśnienie tętnicze, krwawienie z nosa, duszność powysiłkowa, kaszel, wodni­sty wyciek z nosa, bóle brzucha, niestrawność, luźna konsystencja kału, bóle w nadbrzuszu, wzdęcia, czkawka, owrzodzenie jamy ustnej, ból gardła i krtani, zapalenie jamy ustnej, suchość jamy ustnej, świąd, rumień, obrzęk okołooczodołowy, pokrzywka, zwiększona potliwość, suchość skóry, wy­prysk, ból kończyn, skurcze mięśni, bóle stawów, bóle kostne, obrzęki obwodowe, osła­bienie siły mięśniowej, ból pleców, zaburzenia czynności nerek, bolesne oddawanie moczu, osłabienie, dresz­cze, złe samopoczucie, objawy grypopodobne, letarg, ból w klatce piersiowej, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej. Niezbyt często: zakażenia Candida spp., za­palenie żołądka i jelit, zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, grypa, zakażenia grzybicze, po­socznica, zakażenia dróg moczowych, nerwoból wywołany półpaścem, zakażenia CMV, mononukleoza zakaźna, ospa wietrzna, zespół rozpadu guza, uogólnione powiększenie wę­złów chłonnych, neutropenia z gorączką, pancytopenia, plamica małopłytkowa, niedokrwistość he­molityczna, hiperkalcemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hiponatremia, hipokalcemia, zaburzenia wydzielania ADH, pobudzenie, majaczenie, niepokój, nagłe zmiany nastroju, zaburzenia snu, omamy, omdlenia, zaburzenia smaku, migrena, senność, obwodowa neuropatia ruchowa, drgawki, ruchy mi­mowolne, pozycyjne zawroty głowy, rwa kulszowa, nie­dowład, zaburzenia mowy, porażenie po­przeczne, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok podpajęczynów­kowy, zespół suchego oka, zapa­lenie spojówek, światłowstręt, zaburzenia widzenia, krwawienia w obrębie gałki ocznej, szumy w uszach, niedosłuch, głuchota, zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz nadkomorowy, zatokowy, migo­tanie przedsionków, zahamowanie zatokowe), zastoinowa niewydolność serca, obrzęk płuc, wstrząs kardiogenny, całkowity blok przedsionkowo-komorowy, zawał serca, uderzenie krwi do głowy, krwawienie śródmózgowe, zapalenie naczyń, nadciśnienie płucne, udar mózgu, wysięk z nosa, dusz­ność w pozycji leżącej, niedotlenienie, kaszel z odkrztuszaniem wydzieliny, wysięk opłucnowy, zabu­rzenia moto­ryki żołądka i jelit, porażenna niedrożność jelit, krwawienie z przewodu pokarmowego, z odbytu, zapalenie przełyku, żołądka, jelita grubego, ostre zapalenie trzustki, bóle dziąseł, hipoproteinemia, zaburzenia czyn­ności wątroby, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, łuszczy­ca, uogólniony świąd, uogólniona osutka, atopowe zapalenie skóry, odleżyny, rybia łuska, sztywność stawów lub mięśni, krwiomocz, białko­mocz, częste oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, nietrzy­manie moczu, ostra niewydolność nerek, zapa­lenie żył w miejscu podania, dyskomfort w klatce pier­siowej, zwiększenie aktywności AST, ALT i fosfa­tazy zasadowej, zwiększenie stężenia kreatyniny, mocznika, amylazy, GGT, bilirubiny, powikłania zwią­zane z zastosowaniem cewnika naczyniowego, bóle jąder, zaburzenia erekcji, nadwrażliwość na lek, nad­wrażliwość związana z kompleksami immu­nologicznymi. Szczegółowe informacje na temat działań niepo­żądanych - patrz zarejestrowane mate­riały producenta. W przypadku przedawkowania najbardziej prawdo­podobne jest wystąpienie zabu­rzeń regulacji temperatury ciała, zmiany częstotliwości rytmu serca i znaczne niedociśnienie tętnicze prowadzące do zgonu. Brak swoistego antidotum. Leczenie objawowe.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na bortezomib lub na którykolwiek składnik preparatu. Ciężkie zaburzenia czynności wą­troby. W trakcie leczenia należy często monitorować morfologię krwi ob­wodowej. Ze względu na często występujące objawy toksyczności leku ze strony przewodu pokar­mowego i przypadki niedrożności jelit należy monitorować chorych z zaparciami w wywiadzie. W zalecanych schematach leczenia występuje przemijająca małopłytkowość (nadir 11. dzień), dlatego liczba płytek krwi powinna być sprawdzana przed każdym podaniem leku. W trakcie leczenia bardzo często występuje czuciowa neuropatia obwodowa, dono­szono również o neuropatii ruchowej, dlate­go chorych należy uważnie obserwować pod kątem wystąpienia objawów neuropatii. Wystąpienie nowych objawów lub pogorszenie się objawów istniejącej neuropatii jest wskazaniem do zmiany dawki i schematu leczenia. Ostrożnie u chorych z czynnikami ryzyka wystąpienia drgawek. Ze względu na częste występowanie hipotonii ortostatycznej należy zachować ostrożność u cho­rych z omdleniami w wywiadzie, chorych przyjmujących leki mogące powodować niedociśnienie tętnicze lub odwodnionych wskutek nawracających wymiotów lub biegunki. W trakcie leczenia może się roz­winąć lub zaostrzyć zastoinowa niewydolność serca. Należy zachować szczególną ostrożność u cho­rych z zabu­rzeniami czynności nerek, ponieważ w tej grupie chorych zwiększa się częstość występo­wania działań nie­pożądanych. Konieczne jest również zachowanie ostrożności u chorych z zaburze­niami czynności wątroby. U chorych z dużą masą nowotworu przed leczeniem należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu rozpadu guza. Należy zachować ostrożność u chorych na amyloidozę. Ze względu na rzadkie występowanie ostrych chorób płuc z naciekami o nieznanej etiologii (np. zapalenie płuc, ARDS) należy śledzić stan układu oddechowego i w razie po­jawienia się nowych objawów lub nasilenia już istnieją­cych przeprowadzić ocenę diagnostyczną i roz­począć leczenie. W razie wystąpienia potencjalnych reakcji związanych z kompleksami immunolo­gicznymi (np. choroba posurowicza, zapalenie wielostawowe z osutką) należy odstawić lek. Ze względu na brak odpowiednich badań nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży.

Interakcje:

Ponieważ bortezomib jest słabym inhibitorem CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4 należy ściśle obserwować chorych przyjmujących równolegle silnie działające inhibitory izoenzymów CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir), CYP2C19 (np. fluoksetyna) leków pobudzają­cych CYP3A4 (np. ryfampicyna) lub substratów CYP3A4 lub CYP2C19 cytochromu P-450. Należy zachować ostrożność u chorych przyj­mujących równolegle leki hipoglikemizujące i kontrolować u nich parametry glikemii i czynności wątroby oraz dostosować odpowiednio dawki leków hipoglikemizujących. Ze względu na niezgodności fizyczne bortezomibu nie należy mieszać z innymi lekami.

Ciąża i laktacja:

Kategoria D. W trakcie leczenia i 3 mies. po leczeniu należy stosować skuteczne metody antykoncepcji. W trakcie stosowania leku nie należy karmić piersią.

Uwagi:

Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa klinicznego z odpowiednim doświad­czeniem w sto­sowaniu leków przeciwnowotworowych. Bortezomib może wywierać umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

 

VEPESID 

 

Na receptę

Producent                   Bristol-Myers Squibb, USA.

Forma leku:                kapsułki 100 mg; iniekcje 20 mg/ml.

Zawartość                   substancja czynna - etoposide.

Sposób działania    

Vepesid jest preparatem niszczącym komórki rakowe - cytostatykiem. Komórki nowotworowe róż­nią się od komórek zdrowych sposobem namnażania się, tzn. ich rozrost następuje w sposób inwa­zyjny i niekontrolo­wany, kosztem innych komórek. W złośliwych nowotworach krwi następuje za­kłócenie procesu dojrzewa­nia komórek, w związku z tym pojawia się wiele niedojrzałych ciałek krwi niezdolnych do spełniania swej roli. Vepesid zapobiega dzieleniu się komórek lub niszczy komórki będące w fazie podziału. Vepesid zo­staje wydzielany z ustroju zarówno w moczu jak i kale.

Zastosowanie                  

Leczenie nowotworów płuc, różnego typu nowotworów krwi, systemu limfatycznego, nowotworów jąder. Ostrzeżenie: Lek należy podawać ostrożnie pacjentom cierpiącym na zaburzenia w funkcji szpiku kostnego, niewydolność wątroby lub nerek.

Działania niepożądane                  

>1/100-Zmniejszenie liczby ciałek krwi. W trakcie przerwy w leczeniu przyrost krwinek powraca do normy. Przerwy w leczeniu są dlatego niezwykle ważne. Mdłości, wymioty. Wypadanie włosów. Ob­jawy te mają charakter przejściowy.

1/100- Biegunka, brak apetytu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

<1/1000- Bóle brzucha. Wysypka i świąd. Zmęczenie. Reakcje uczuleniowe (zaburzenia oddechu, go­rączka).

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Leczenie odbywa się okresowo z przerwami. Jeden okres leczenia trwa 3-5 dni, na­stępnie przerwa 3-4 tygodni. Zazwyczaj widoczna poprawa pacjenta następuje po kilku okre­sach leczenia. Kapsułki należy zażywać na czczo i popijać obficie. Vepesid podaje się zazwyczaj łącznie z innymi cyto­statykami. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliż­szych informacji o leku.

Ciąża i karmienie 

Ryzyko uszkodzenia płodu. Nie wolno stosować leku podczas ciąży. Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okresie karmienia dziecka piersią.

 

WINBLASTYNA

 

Vinblastine, cytostaticum, L01CA

Działanie:

Cytostatyk, dimeryczny alkaloid wyizolowany z Catharantus roseus. Wiąże się z tubuliną, białkiem składo­wym mikrotubuli, hamując ich tworzenie, zaburza strukturę wrzeciona podziałowego i zatrzy­muje cykl po­działu komórki w metafazie. Powoduje również spowolnienie procesu wbudowywania do komórek kwasu glutaminowego i argininy, co hamuje syntezę puryn, cykl kwasu cytrynowego i tworzenie mocznika. Więk­sze dawki winblastyny powodują wakuolizację cytoplazmy. Po podaniu i.v. wiąże się z elementami morfo­tycznymi krwi, z białkami osocza wiąże się w 80%. Eliminacja winblastyny z osocza ma przebieg trójfa­zowy. t1/2a wynosi 4,5 min, t1/2b - 53 min, t1/2 w fazie eli­minacji - 25 h. Metabolizowana w wątrobie przez izoenzymy CYP3A cytochromu P-450. Większość leku wydalana z żółcią, ok. 30% - z moczem, mniej niż 1% ulega wydaleniu w postaci niezmienionej.

Wskazania:

Chemioterapia choroby Hodgkina i chłoniaków nieziarniczych, przewlekła białaczka limfatyczna, rak jądra. Stosowana także w leczeniu nabłoniaka kosmówkowego, histiocytozy komórek Langerhansa, mięsaka Ka­posiego, raka sutka, raka pęcherza, raka nerki i niedrobnokomórkowego raka płuca.

Przeciwwskazania:

Wartości morfologii krwi uniemożliwiające prowadzenie leczenia chemicznego, granulocytopenia, gdy nie jest ona spowodowana chorobą, z powodu której stosowana jest winblastyna. Przed rozpo­częciem leczenia winblastyną należy wyeliminować zakażenia bakteryjne. Należy zachować szcze­gólną ostrożność u cho­rych, u których jednocześnie lub wcześniej stosowano inne cytostatyki lub ra­dioterapię. Lek należy stoso­wać również ze szczególną ostrożnością u chorych z niewydolnością wątroby, osób wyniszczonych, w po­deszłym wieku oraz u chorych z przerzutami do szpiku kostne­go. W przypadku, gdy liczba leukocytów jest <2000/ml, zaleca się ostrożność, a w razie wystąpienia objawów zakażenia natychmiastowe podanie anty­biotyku. W trakcie leczenia należy regularnie kon­trolować morfologię krwi obwodowej z obrazem odset­kowym. W przypadku wystąpienia objawów neurotoksyczności lek należy odstawić. W celu zapobieżenia ostrej nefropatii moczanowej należy za­pewnić odpowiednie nawodnienie chorego, kontrolować stężenie kwasu moczowego i objętość od­dawanego moczu oraz podawać allopurynol. Wynaczynienie powoduje silny ból i martwicę tkanek; należy natychmiast przerwać podawanie leku, pozostałą część dawki podać następnie do innej żyły. Dooponowe lub dokanałowe podanie leku powoduje zgon. Kontakt winblastyny z gałką oczną może prowadzić do jej ciężkiego uszkodzenia, włącznie z owrzodzeniem rogówki.

Interakcje:

Nie stosować równolegle z lekami o działaniu neurotoksycznym. Jednoczesne stosowanie winblastyny i asparaginazy powoduje zwiększenie neurotoksyczności leku. Ryzyko to jest mniejsze, jeśli asparaginazę stosuje się po winblastynie. W skojarzeniu z lekami mielotoksycznymi zwiększa się ryzyko uszkodzenia szpiku kostnego. W trakcie jednoczesnego stosowania z mitomycyną C wystą­pić może skurcz oskrzeli i ostra duszność. Leki hamujące metabolizm wątrobowy (np. itrakonazol) mogą nasilać neurotoksyczne działanie winblastyny. Równoległe stosowanie winblastyny i inhibito­rów izoenzymu CYP3A cytochromu P-450 (np. erytromycyna, doksorubicyna, etopozyd) może nasi­lać działania niepożądane leku. Winblastyna stosowana z innymi lekami cytostatycznymi może zmniejszać stężenie fenytoiny i zwiększać prawdopodo­bieństwo wystąpienia drgawek. Nie należy mieszać z lekami lub innymi roztworami, które mogłyby zmie­nić dopuszczalne pH (3,5-5).

Działanie niepożądane:

Mielotoksyczność: leukopenia (granulocytopenia) (nadir w 5.-10. dniu, powrót do wartości począt­kowych 7-14 dni po leczeniu), małopłytkowość, niedokrwistość. Neurotoksyczność: zaburzenia czu­cia, ból i za­wroty głowy, zaburzenia równowagi, podwójne widzenie, depresja, osłabienie odruchów głębokich ścięgni­stych, ból żuchwy, neuropatia układu autonomicznego: zaparcia, niedrożność pora­żenna jelit, zatrzymanie moczu. Nudności i wymioty o niewielkim nasileniu. Wypadanie włosów, nadmierna wrażliwość na światło, reakcje zapalne (nawet martwica tkanki podskórnej) w razie wy­naczynienia leku. Hiperurykemia, ostra ne­fropatia moczanowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, brak łaknienia, zapalenie krtani, ototoksycz­ność, pokrzywka, nadciśnienie tętnicze, zaparcie, bóle kostne. Azoospermia i zaburzenia miesiączkowania. Zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). W przypadku przedawkowania nasilenie działań niepożądanych. Brak swoistego antidotum. Leczenie objawowe i podtrzymujące.

Ciąża i laktacja:

Kategoria D. Nie stosować w ciąży. W trakcie leczenia należy stosować skuteczne metody antykon­cepcji. Należy przerwać karmienie piersią w trakcie leczenia.

Dawkowanie:

Wyłącznie w postaci wstrzyknięcia lub wlewu i.v. Dorośli. Leczenie początkowe. Wstrzyknięcia raz w tyg. rozpoczynając od dawki 0,1 mg/kg mc. (3,7 mg/m2 pc.) i stopniowo zwiększając dawkę o 0,05 mg/kg mc. (1,8-1,9 mg/m2 pc.) aż do maksymalnej dawki tygodniowej 0,5 mg/kg mc. (18,5 mg/m2 pc.). Dawki leku nie należy zwiększać, jeśli liczba leukocytów zmniejszy się do 3000/ml. Le­czenie podtrzymujące. Co 1-2 tyg. podaje się dawkę mniejszą o 0,05 mg/kg mc. (1,8-1,9 mg/m2 pc.) w stosunku do maksymalnej dawki tygodniowej aż do uzyskania remisji. Dzieci. Leczenie początko­we. Wstrzyknięcia raz w tyg. począwszy do dawki 2,5 mg/m2 pc. Dawkę należy zwiększać co 7 dni o 1,25 mg/m2 pc. do uzyskania maksymalnej dawki tygodniowej 7,5 mg/m2 pc. Dawki leku nie nale­ży zwiększać, jeśli liczba leukocytów zmniejszy się do 3000/ml. Leczenie podtrzymujące. Co 1-2 tyg. podaje się dawkę mniejszą o 1,25 mg/m2 pc. w stosunku do maksymalnej dawki tygodniowej aż do uzyskania remisji. U chorych z niewydolnością wątroby, u których stężenie bilirubiny w surowicy jest >3 mg/100 ml należy stosować połowę dawki.

Uwagi: Stosowanie winblastyny wiąże się z małym ryzykiem wystąpienia wymiotów; nie zaleca się ruty­nowego podawania leków przeciwwymiotnych. Przechowywać w temp. 2-8°C. W razie wyna­czynienia sto­suje się ciepłe okłady oraz ostrzykiwanie miejsca wynaczynienia roztworem hialuronida­zy. Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa klinicznego z odpowiednim doświadcze­niem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Preparaty: vinblastine sulphate

 

VINCRISTIN

 

Na receptę

Producent                           G. Richter, Węgry.

Forma leku:                iniekcje 1 mg; iniekcje 0,5 mg.

Zawartość                   substancja czynna - vincristine sulfate.

Sposób działania    

Vincristin jest cytostatykiem. Hamuje podział komórek rakowych. Mechanizm działania leku nie jest do końca wyjaśniony.

Zastosowanie                  

Białaczka. Nowotwór płuc, złośliwy nowotwór gruczołów chłonnych - łącznie z innymi cytostatykami.

Ostrzeżenie                  

Lek stosuje się ostrożnie w niewydolności wątroby. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Vincristin stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem. Jednoczesne stosowanie mitomycyny może spowodować gwałtowny skurcz oskrzeli, który może nastąpić natychmiast po zastosowaniu leku lub w kilka go­dzin, a nawet w dwa tygo­dnie po zastosowaniu mitomycyny.

Należy unikać kontaktu leku z błoną śluzową oczu. W razie gdyby to nastąpiło należy niezwłocznie obficie spłukać oko wodą. W razie przedostania się substancji poza żyłę należy natychmiast przerwać wstrzykiwa­nie leku i podać lek do innej żyły.

Działania niepożądane                  

>1/100- Spadek liczby granulocytów i trombocytów. Spadek lub wzrost ciśnienia krwi. Zaparcie. Bóle brzucha. Wypadanie włosów. Bóle kości, ból w szczękach. Bóle gardła. Uczucie mrowienia, utrata czucia w kończynach.

1/1000- Gorączka. Brak apetytu. Drgawki, zwłaszcza u dzieci. Bóle głowy, Mdłości, wymioty. Stan zapalny żołądka. Bezmocz.

<1/1000- Zapaść (u dzieci). Rozstępy skóry, wysypka. Pogorszenie wzroku, ślepota.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Lek podaje się najwyżej 1 raz w tygodniu. Dawkę dostosowuje się do rozmiaru po­wierzchni ciała pacjenta w m2.

Ciąża i karmienie 

Ryzyko uszkodzenia płodu. O podjęciu ryzyka musi zadecydować lekarz. Nie wiadomo czy lek prze­nika do mleka matki, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania leku w okre­sie karmienia dziecka piersią.

 

ZINNAT 

 

Na receptę

Producent        Glaxo Group, Wielka Brytania.

Forma leku:     granulat do zawiesiny 25 mg/ml; tabletki 125 mg; tabletki 250 mg; tabletki 500 mg.

Zawartość       substancja czynna - cefuroxime axetil.

Sposób działania    

Zinnat należy do grupy antybiotyków z rodziny cefamycyn, które wykazują szerokie spektrum, tzn. działają bakteriobójczo na wiele szczepów bakteryjnych i wykazują odporność na pewne enzymy produkowane przez bakterie, tzw. betalaktamazy.

Zastosowanie                  

Infekcje spowodowane bakteriami wrażliwymi na cefuroxim, m.in. zapalenia gardła, uszu i zatok, in­fekcje dróg moczowych oraz dolnych dróg oddechowych, rzeżączka. Preparat podaje się, gdy lecze­nie penicyliną nie dało pożądanego rezultatu.

Ostrzeżenie                  

Leku nie należy podawać osobom wykazującym reakcje alergiczne na cefalosporyny.

Działania niepożądane                  

>1/100- Zaburzenia przewodu pokarmowego. Reakcje skórne, świąd, zaczerwienienie i wysypka. W razie pojawienia się reakcji skórnych należy skontaktować się z lekarzem.

1/1000- Poważniejsze typy reakcji alergicznych. Bóle głowy. Grzybice. Zmiany w obrazie krwi. Po­k­rzywka.

<1/1000- Gorączka. Wysypka z pęcherzami. Zapalenie skóry i błon śluzowych z towarzyszącą go­rączką. Zmiany w pracy wątroby.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Wysokość dawki zależy od typu schorzenia i wagi ciała pacjenta. Tabletki i za­wiesinę należy podawać po jedzeniu.

Ciąża i karmienie 

Nie stwierdzono jakiegokolwiek szkodliwego wpływu preparatu na płód.

Preparat przenika do mleka matki. Zamiar stosowania leku podczas karmienia piersią należy omówić z leka­rzem.

Trwałość: Zawiesinę należy przechowywać w lodówce. Po 10 dniach od sporządzenia zawiesiny tra­ci ona ważność.

 

ZINNAT

 

Nazwa handlowa leku:                   Zinnat

Nazwa międzynarodowa:               CEFUROXIMI AXETILUM

Postacie występowania leku:          granulat do przygotowania zawiesiny, tabletki powlekane

Lek należy do antybiotyków z grupy Cefalosporyn i wykazuje działanie bakteriobójcze, podobne do działa­nia Penicylin.

Lek używany jest do zwalczania różnych zakażeń bakteriami wrażliwymi na lek, tzn. zakażeń układu oddecho­wego, moczowego (zapalenia nerek), w zakażeniach ginekologicznych, w zapaleniu opon mózgowo-rdze­niowych, kości, stawów.

Lek przyjmuje się doustnie ściśle według zaleceń le­karza - zazwyczaj co 12 godzin. Wielkość dawki za­leżna jest od schorzenia na jakie cierpisz.

Dawka leku jest inna dla dorosłych i dla dzieci. Zapamiętaj dawkę jaką przepisał lekarz Twojemu dziecku.

Zawiesinę podaje się podczas posiłku; tabletki - po posiłku.

Niepożądane skutki:

Objawy uboczne występują rzadziej i są łagodniej­sze niż po stosowaniu innych Cefalosporyn. Mogą wystą­pić nieraz groźne dla życia reakcje alergicz­ne w postaci wstrząsu anafilaktycznego.

Biegunki (niekiedy groźne dla życia).

Nudności i wymioty.

Uszkodzenie krwi.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby.

Stosowanie leku może również wywołać grzybicę układu pokarmowego, moczowo-płciowego, skóry (przy długotrwałym stosowaniu).

Lekarza należy poinformować:

O tym, że jesteś uczulony na jakikolwiek antybiotyk z grupy Cefalosporyn lub Penicylin.

O tym, że chorujesz na choroby nerek.

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, a także gdy kar­misz piersią.

Poinformuj lekarza o innych lekach stosowanych w danym okresie (zwłaszcza stosowanych w lecze­niu dny moczanowej i Aminoglikozydów).

W czasie stosowania leku unikaj przyjmowania:

Antybiotyków z grupy aminoglikozydów, np. Gentamycyny, Tobramycyny.

Silnych leków moczopędnych, np. Furosemidu.

Zapamiętaj!

Będąc z wizytą u lekarza, przynieś ze sobą wyniki badań laboratoryjnych, których wykonanie zlecił Ci w czasie leczenia.

Na wizytę do lekarza przynieś ze sobą opakowania leków, które stosujesz, a których nazw nie pa­miętasz.

Nie przerywaj leczenia po 2-3 dniach, nawet jeśli poczujesz się znacznie lepiej. Część bakterii może prze­żyć i rozmnożyć się ponownie, powodując nawrót zakażenia.

 

ZOFRAN  

 

Na receptę

Producent          Glaxo Group, Wielka Brytania.

Forma leku:       iniekcje 2 mg/ml; tabletki 4 mg; tabletki 8 mg.

Zawartość        substancja czynna - ondansetron hydrochloride.

Sposób działania    

Zofran blokuje działanie serotoniny w mózgu. Substancja ta jest między innymi odpowiedzialna za odczu­wanie mdłości oraz występowanie wymiotów.

Zastosowanie                  

Leczenie mdłości i wymiotów u pacjentów pozostających na kuracji cytostatykami oraz promieniami radio­aktywnymi.

Ostrzeżenie                  

Pacjenci w starszym wieku oraz pacjenci z niewydolnością wątroby powinni przedyskutować z leka­rzem ewentualne zażywanie leku. Leku nie wolno podawać pacjentom uczulonym na ondansetron. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli Zofran stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowa­nia innych leków łącznie z preparatem należy omówić z lekarzem.

Działania niepożądane                  

>1/100- Zaburzenia trawienne - zaparcie lub biegunka. Bóle głowy. Uczucie zmęczenia.

1/1000- Uderzenia krwi do głowy, uczucie gorąca. Zmiany odczuć smakowych.

<1/1000- Reakcje alergiczne. Pojawienie się zakrzepów krwi. Drobne krwawienia z błon śluzowych oraz skóry. Zaburzenia wzroku - widzenie przez mgłę.

Dawkowanie                  

Dawkę ustala lekarz. Preparat w zastrzyku podaje się bezpośrednio tuż przed zastosowaniem cytostatyku; lek w tabletkach stosuje się w ciągu 5 następujących dni po zastosowaniu cytostatyku lub terapii promien­nej. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych infor­macji o leku.

Ciąża i karmienie 

Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii le­karza w razie zamiaru podawania Zofranu podczas ciąży.

Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać leku w okre­sie karmienia.